Κουτσά στραβά

Κουτσά στραβά
Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη

Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Οσοι τα έζησαν τα 80s θα το πιστοποιήσουν. Οι υπόλοιποι θα ζουν με τις επιπτώσεις τους.

Γιατί τα 80s (όπως θα διαπιστώσετε στο αφιέρωμα που ακολουθεί) είχαν έρθει για να μείνουν. Εδειχνε από την αρχή. Μόνο που τότε ήταν ακόμη αγνό.

Αργότερα εξελίχθηκε σε «εκείνο που μας χωρίζει και μας πονεί» (διόλου σαν του Διακογιάννη τη φωνή- και πολλά άλλαπου τότε μας ένωναν και μας δονούσαν).

Tι μας έφεραν δηλαδή τα 80s; Την ντίσκο! Μαζί με το σημαδιακό «Ντίσκο Τσουτσούνι» του Τζιμάκου Πανούση, που ακόμη βλέπουμε όσα στρεβλά γονιμοποίησε στο τραγούδι και αλλού.

Μας έφερε και τη Μαντόνα. Για να φτάσουμε στις Μαντόνες των Ανω και Κάτω Πατησίων (στάση Λυσσιατρείο, θα κατέβει κανείς;). Μαζί και τα σκυλάδικα, για να έχουμε να καίμε το μαύρο χρήμα που γέννησε η ευμάρεια μαζί με την «Αλλαγή, αλλαγή, λαϊκή συμμετοχή», που τη μεταφράσαμε ως «ελληνικό όνειρο»: τρία τζιπ, τρεις βίλες, δύο εξοχικά, ένα σαλέ στην Ελβετία, ένα πεντχάουζ στο Μανχάταν και πολύ κακές σχέσεις με την Εφορία. Συν δύο θέσεις στο Δημόσιο- άντε και στην ΕΡΤ -, καλοπληρωμένες και όχι υποχρεωτικά παραγωγικές (και να το δημοσιονομικό έλλειμμα). Παράλληλα ανακαλύψαμε τις offshore γιατί τα Νησιά Κεϊμάν μάς έπεφταν μακριά.

Εκεί το ρίξαμε και στις συναυλίες για την Κύπρο. Αφιλοκερδώς (πάντα). Προς τι;

Για να φέρουμε την Αννα Βίσση να μας άδει «Δώδεκα κι ούτε ένα τηλεφώνημα», προβλέποντας και το μελλούμενο «Αγάπη μου, θ΄ αργήσω, έχω σύσκεψη» και την εποχή που θα αφήναμε τα καντράν για να πιάσουμε τα SΜSια. Τον προέβλεψε τον θάνατο των σχέσεων η σταρ.

Επειτα «άφησε το γκάζι ανοιχτό», αλλά δεν γλιτώσαμε. Ούτε τις σχέσεις ούτε τις «Σχιζοφρένειες» ούτε τις «πυρές με τις ξενέρωτες» που επήλθαν.

Tότε ανακαλύψαμε το αερόμπικ. Κάτι η Τζέιν Φόντα, κάτι η Τζέιμι Λι Κέρτις στο «Ρerfect», κάναμε μια στάση στην Ελένη Πετρουλάκη και καταλήξαμε στις ασκήσεις εδάφους- εδάφους (είδατε πώς έγινε η Τζέιμι;). Ηταν και τα ΜcDonalds. Πάνω που καίγαμε, τρώγαμε (σιγά, θα στάξει στη βάτα). Α ναι. Τότε ανακαλύψαμε τις…

βατωμένες χάρες της σκύλας Αλέξις Κάρινγκτον-Κόλμπι-Ντέξτερ στη «Δυναστεία». Το ξεπατικώσαμε και το κάναμε εθνικό σπορ σε πρωινάδικα- μεσημεριανάδικα. Μας έμεινε αυτό το… Αλέξις. Από τα μαθητικά μας τα βιβλία, πίσω από τις λέξεις. Κι όταν το είδαμε, το αναγνωρίσαμε, το καθιερώσαμε:

Αλέξης στην Αριστερά- και σε Αλέκα έχουμε – για να πορευόμαστε ως «ιδεολόγοι».

Σε μια δεκαετία που η πτώση του Διαστημικού Λεωφορείου Τσάλεντζερ έγινε κοκτέιλ (με Τίτσερς και Σέβεν Απ) και μ΄ ένα Αρλεκιν ξεχνιόσουν, τι να περιμένεις ως κληρονομιά; Πως από τις πρώτες διεκδικήσεις των γκέι δικαιωμάτων (και το ΑΙDS που με ευκολία τους αποδόθηκε)

φτάσαμε σήμερα να παίρνει το Αthens Gay Ρride την πλατεία Κλαυθμώνος, αφήνοντας – ευτυχώς- εκτός εργατοπατέρες με άστοχα για τις σκούρες μας ημέρες αιτήματα. Πως η σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν έφτασε στην κυριαρχία του «made in China». Πως ο «Παπασούζας» έγινε…

Βαλτοπέδι. Και το «Ρόδα, τσόντα και κοπάνα» έγινε εθνικός καημός κι εκτόνωση, κρεμασμένη στα περίπτερα με τις μορφές της Τζούλιας και της Ντούβλη (το DVD Ζαχόπουλου- Τσέκου ανήκει στην κατηγορία «μ΄ ένα σκάνδαλο ροζ ξεχνιέμαι»- και ξεχνάω την ουσία).

Και να που ο «Τιμόθεος Κώνστας» έφτασε να γίνει Παπακαλιάτης made in Μanhattan. Και η αιώνια «εθνική» έχθρα με τους Τούρκους έγινε Ονούρ και «Βinbir Gece» (Χίλιες και μια νύχτες). Ο δε έρωτας για τον Τόλη, ο οποίος ακόμη μεσουρανούσε, έφτασε να γίνει κατατρεγμός διακαναλικός όταν Εφορία θυμήθηκε πως της χρωστάει από τα… 80s (άντε, λίγο αργότερα). Πάνω που η Ελλάδα άρχισε να άδει εν χορώ «Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή». Ο Στράτος του ΄80 τώρα δικαιώνεται!

Κάπου εκεί στα 80s όταν η Ελλαδίτσα είχε γεμίσει δημοσιοϋπαλληλικά όνειρα ανακάλυπτε και η Λυρική Σκηνή (σελ. 12) πως το Λ της σήμαινε και…

Λιδωρίκι! (το εθνικό ρουσφέτι να ΄ν΄ καλά). Για να φτάσει σήμερα σε δημοσιονομικό έλλειμμα εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, μικρογραφία της μητέρας πατρίδας (ε ρε ΔΝΤ που της χρειάζεται!). Ομως στις λυρικές υπερβολές «τίποτα δεν έχει τελειώσει αν δεν τσιρίξει η ευρύστερνη (για να είμαστε πολιτικώς ορθοί) κυρία», που λέει και η ρήση.

Η, όπως λέει μια νεώτερη, στην Ελλάδα του τουρκομπαρόκ και του οικονομικοπολιτιστικού παραλόγου, ας χορέψουμε κάτω από την ντισκόμπαλα πυρρίχιο με το θρυλικό «Σ΄ ένα γεφυρόπον/ έμορφον κορτσόπον/ με το φιστανόπον/ το κοντόν…».

koutsastraba@dolnet.gr