Νέοι Δίσκοι

Οι DJ βρίσκουν πρωινή δουλειά
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

ΟDJ δεν είναι πια µόνο η ψυχή του πάρτι. Είναι µουσικός, παραγωγός, δηµιουργός και ο πολυµήχανος Οδυσσέας της νέας εποχής. Η µουσική είναι η Ιθάκη του (και η Ιµπιζα επίσης).

Δώστε του οτιδήποτε.

Surf κιθάρες και σελοφάν, τέκνο και µαχαιροπίρουνα, µπαλάντες του δρόµου, τσίχλες, κατσαβίδια, πέτρες που κυλάνε, πέτρες που σκορπάνε, πέτρες κι ό,τι να ‘ναι, σκόνη, σύννεφα και τη µηχανή που κόβει κιµά στον πάγκο µε τα κρέατα. Ο Τρεντεµόλερ µπορεί να µετατρέψει τα πάντα σε αφρό, µελωδία, µπουρνούζι που σε τυλίγει όταν βγαίνεις από τα νερά. Σε αυτά ή σε µουσικό ισοδύναµο του «Ψυχώ» του Χίτσκοκ. Ο Αντερς Τρεντεµόλερ είναι ο Ρόι Ορµπισον της electronica. Και δεν το κρύβει, είναι αυτός που πήρε τραγούδια του Κρις Αϊζακ και του Μπρους Σπρίνγκστιν και έκανε εξαιρετικά ρεµίξ… Το φλερτ µε τον αναλογικό ήχο έχει προχωρήσει σε κανονική σχέση πια για τον Δανό. Στο «Silver Surfer, Ghost Rider Go» σε προκαλεί να ξεχωρίσεις: είναι surf κιθάρες µε φουλ παραµόρφωση ή ψηφιακή κούρσα µε ενισχυµένο εφέ από επίµονο βόµβο; Σάουντρακ για cult ταινία µε εξωγήινους από τη δεκαετία του ‘50 και την αµέσως επόµενη στιγµή ο club ήχος που σου ανοίγει την πόρτα. Ο DJ σαφώς έχει πρωινή δουλειά και το µόνο που πρέπει να κάνει είναι απλώς να βρει τα σωστά ωράρια. Η νύχτα άλλωστε κρύβει εµπνεύσεις.

Οι φωνές του άλµπουµ, σε ατµοσφαιρικά κοµµάτια όπως το «Νeverglade« και το «Τide» ή στο single «Sycamore Feeling», είναι οι dreamy νότες που περιµένει κανείς να ακούσει, µε διαφορετικό τρόπο όµως στο κάθε κοµµάτι. Ο άνθρωπός µας κινείται σε ευθεία, δεν κάνει κύκλους, δείχνει πως όλα τελικά τον αφορούν. Σωστή κίνηση.

Και, νάτος, περιζήτητος DJ και παραγωγός, εµπνέεται από τον αέρα και τα νερά της Κοπεγχάχης και όσες µουσικές φτάνουν στην αποβάθρα, είτε έρχονται από µακριά (από τους Suicide του Αλαν Βέγκα)

είτε από τις ελέκτρο-ακουστικές µελωδίες των επίσης Δανών Ι Got Υou Οn Τape.

Και… να µη χαλαρώνει κανείς! Εκεί που νοµίζεις πως σε πάει γλυκά το κύµα, βλέπεις το πτερύγιο του καρχαρία να πλησιάζει απειλητικά. Τι εννοώ; Ακούστε το «Ρast the beginning of the end» και θα καταλάβετε. Κανείς δεν είναι ασφαλής. LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com
Τώρα που γυρίζει (ο ήχος στα πικάπ)

§ Ο Αxel Κarakasis στο Αngry Ρimp.

Από τους πιο δυνατούς έλληνες DJs που παίζουν στα µεγαλύτερα κλαµπ στο εξωτερικό.

§ Η Remain Records (του Αxel) έχει ευφάνταστο techno – και όχι µόνο – στα σκαριά. http://www.

myspace.com/ remainrecords § Τhe Μartinez Βrothers και φρέσκο tech house από τη Νέα Υόρκη (παίζουν στο Candy South, την Κυριακή)

και δίνουν δείγµα από τις επιλογές του στο www. myspace.com/ themartinezbros § Οι Scissor Sisters έχουν καινούργιο, το «Νight Work».

Εντάξει, ας µην το κάνουµε θέµα όµως…

§ Πάµε σαν άλλοτε.

Ο Roger Sanchez βγάζει το «Release Υourself Νo 9». Και όπως πάντα έχει δίκιο, έστω και old school δίκιο.


Κλαµπ, η ζούγκλα

Για µουσική πρόκειται, όχι για βιταµίνη που θα δυναµώσει τον οργανισµό, αλλά ο τονωτικός τόνος του (Circus Company) των είναι παραπάνω από προφανής. Σηµειώστε πως για να φτάσουµε σε αυτό το funky – jazzy – house (και dubstep) κεφάλαιο, ο Guillaume ξεκίνησε σαν ντράµερ σε φανκ µπάντα.

Πιο ρυθµικά δεν γίνεται. Μετά, ο φίλος Καναδός συνδέεται συναισθηµατικά µε τα ελέκτρο ακούσµατά του και φέρνει και το φανκ στο σπίτι. Περνάει και λίγο καιρό στην Αφρική, ακούει τα τύµπανα της ζούγκλας και ήχους εξωτικούς και δικαιολογηµένα εγώ ακούω τζαζ σε εκδοχή κλάµπινγκ. Ατού του µεσιέ Καναντιέν, ότι µπορεί να γίνει ο µίνιµαλ µουσικός της διπλανής πόρτας και να κρατήσει από τον παχύ ρυθµό µόνο τον σκελετό του.


Ντισκοφυσαλίδες

Είπε κανείς ότι δεν ξέρουν από ντίσκο στην Αυστραλία; Ξέρουν και αν θέλουν (οι από την Αδελαΐδα) ώς και τον Τόνι Μορένο βγάζουν νοκ άουτ µε υποθερµία. Ντίσκο βέβαια, µε τον δικό τους τρόπο. Ατακαριστό, διασκε (το ΕΡ) αρωµατισµένο.

Τους αρέσει η παραλία και ο Αρθουρ Ράσελ. Τι συνδυασµός! Τέτοιος που αυτοµάτως τους λάτρεψαν όλοι. Τώρα εκείνοι γεµίζουν τον κόσµο µε disco φυσαλίδες και κάνουν περιοδεία. Παίζουν στο Αn Club την Παρασκευή. Και πείτε στ’ αλήθεια, πόσες φορές έχετε χορέψει ντίσκο στο Αn? Τo ότι έρχονται οι να παίξουν στην Αθήνα, σηµαίνει τουλάχιστον κάτι, πως υπάρχει έστω λίγος χώρος όπου δεν έφτασαν η τηλεοπτική κακογουστιά, η γλίτσα της πίστας, τα ξεφωνίσµατα και τα ξεµαλλιάσµατα. Και πως µια… Ντέιβιντ Λιντς παραδοξότητα µπορεί να βρει το κοινό της. Τα κορίτσια από το Μπρούκλιν ψιθυρίζουν µελωδικά «Still Νight Still Light» (Secret Record Company). Οι προβολείς πάνω τους.