Κύριε Γιώργο, τι να κάνω;

(πάνω στο γνωστό τραγούδι «Τu vuo fà l’ Αmericano»)

Είναι πολύ παλιά η ιστορία και παρ’ ότι αρκετά γνωστή κανείς δεν τη θυµάται. Κάποιοι οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή. Ο εχθρός προ των πυλών. Οι πολίτες πολιορκηµένοι συσκέπτονται, µοιράζουν ευθύνες, ετοιµάζουν κελιά και φυλακές, κρεµάλες κι αναθέµατα. Ο κλοιός στενεύει αλλά αυτοί έχουν στον νου τους µόνο την τιµωρία των ενόχων. Κανένας δεν σκέφτεται πώς θα αντιµετωπίσει τον εχθρό. Ολοι µε το µυαλό στην τιµωρία του προδότη. Μέχρι που ο εχθρός όρµησε, βρήκε ανοιχτές τις πόρτες, µπήκε στην πόλη, την κατέκτησε, έβαλε τους προδότες να τη φυλάνε και πήγε να πάρει την επόµενη. Οι επίδοξοι κριτές και δικαστές µπήκαν στη στενή. Ετσι και µεις τώρα.

«Να µπουν οι κλέφτες φυλακή. Να δηµευτούν περιουσίες. Οχι εσύ φταις. Οχι ο άλλος. Να µπει Εξεταστική. Να βγάλει πόρισµα». Ποιο πόρισµα. Τα πορίσµατα δηλαδή γιατί πάντα το κάθε κόµµα έχει κι από ένα.

Αυτό δεν είναι Εξεταστική των Πραγµάτων Επιτροπή. Αυτό είναι Εξεταστική των Κοµµάτων Επιτροπή. Ολοι τώρα φωνάζουν «να πάρουν του Ακη το σπίτι». Μωρέ να το πάρουν το σπίτι του Ακη, ό,τι θέλουν να πά’ να κάνουν. Είπα γω να µην το πάρουν. Μέχρι να το πάρουν όµως µήπως πάρουν οι άλλοι τα δικά µας. Εκεί είναι το θέµα. Μην ξεσπιτώσουνε εµάς. Γιατί καλές οι δικαιοσύνες (και ανύπαρκτες) αλλά µη βγούµε και άστεγοι στο φινάλε. Φτάσαµε εδώ που φτάσαµε, και δεν υπάρχει ένας. Ενας. Ενας να µας πει τι να κάνουµε εµείς. Ωραία να απολύσουνε όσους απολύσουνε. Να κόψουνε συντάξεις. Να ανεβάσουνε το όριο στα 67 κι ό,τι άλλο τους πει το ΔΝΤ. Εµείς όµως ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ; Να µειώσουµε τα έξοδα; Μήπως πέσει ο τζίρος; Να ξοδεύουµε περισσότερα; Μήπως πέσουµε έξω; Να έχουµε ρευστό στην τράπεζα; (που δεν έχουµε. Αλλά λέµε και κάνα καλαµπούρι να περνάει η ώρα) ή να τα πάρουµε σπίτι να τα βρει ο κλέφτης να χαρεί το µέσα του; Να τρώµε µέσα, ή µήπως πέσουνε έξω οι νεοταβερνιάρηδες; Να πάµε διακοπές; Ή καλύτερα ηλιοθεραπεία στη βεράντα και ας πάνε τα νησιά να ερηµώσουνε; Τίποτα. Καµία απάντηση.

Καµία οδηγία προς τους ναυτιλλοµένους. Σου λέει ο καθένας µόνος του. Αυτό θα πει ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ο,τι του φανεί του Λωλο-Στεφανή.

Και µέσα στην απορία και την αµηχανία «περί του πρακτέου» που λέγανε και οι σκηνικές οδηγίες στις παρενθέσεις παµπάλαιων θεατρικών έργων, διαβάζω και µια είδηση στα «ΝΕΑ» και µένω παγωτό (ξυλάκι κατά προτίµηση µε 0% λιπαρά). Μετά λέει την πανωλεθρία των Χριστιανοδηµοκρατών τον περασµένο Φεβρουάριο, στη Δανία παρακαλώ (από κει κάποτε τους πήραµε µια πριγκίπισσα και την κάναµε βασίλισσα και στο τέλος έκπτωτη. Αµα θέλουµε θαύµατα κάµνουµε εµείς οι µερακλήδες), ήρθε στο προσκήνιο το Λαϊκό Κόµµα για τη Δηµοκρατία και την Ελευθερία, το VVD (ουδεµία σχέση µε το DVD, προς το παρόν τουλάχιστον), το οποίο πώς αύξησε κατά 50% τους ψηφοφόρους του; Ε, εδώ σας θέλω.

Μην κουράζεσθε και δεν θα µου το βρείτε. Λοιπόν να το πάρει το ποτάµι. Το VVD µε αρχηγό τον Μαρκ Ρούτε µε τ’ όνοµα διπλασίασε το κοινό του µόλις ανακοίνωσε ότι θα µειώσει τις κρατικές δαπάνες κατά είκοσι (20) δισεκατοµµύρια ευρώ απολύοντας δηµοσίους υπαλλήλους και θα αυξήσει το όριο ηλικίας όσον αφορά τις συντάξεις από τα 65 στα 67 χρόνια.

Ε, πάει το πήρα απόφαση, δεν θα συνεννοηθώ ποτέ εγώ µ’ αυτόν τον πλανήτη.