ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΡΙΑ…

Η σύγκρουση ανάμεσα στους πολιτικούς και τους τεχνοκράτες είναι παλαιά υπόθεση.

Οι πολιτικοί φέρουν την ευθύνη να διασφαλίζουν τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις ευημερίας σε μια κοινωνία.

Αν το επιτυγχάνουν ή όχι είναι μια άλλη υπόθεση. Ο ρόλος τους πάντως είναι να εστιάζουν στον άνθρωπο και τις ανάγκες του.

Αντίθετα οι τεχνοκράτες ρίχνουν το βάρος στους αριθμούς. Ενδιαφέρονται για τα μεγέθη μιας οικονομίας και όχι για τις κοινωνικές ανάγκες. Και ενίοτε καταφεύγουν στη μέθοδο «πονάει δόντι, κόβει κεφάλι».

Την αναζωπύρωση αυτής της σύγκρουσης παρακολουθούμε αυτές τις ημέρες. Η διαπραγμάτευση για το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας κόλλησε στο θέμα του ύψους των συντάξεων. Και για την ακρίβεια στον τρόπο υπολογισμού τους.

Oι εκπρόσωποι της τρόικας παρακάμπτουν τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας και τα επιχειρήματα του υπουργείου Απασχόλησης και επιμένουν σε ένα σύστημα που μειώνει δραστικά τις συντάξεις.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα ήλθε η ώρα της Πολιτικής να αναλάβει την πρωτοβουλία.

Να βοηθήσει την τεχνοκρατική πλευρά να κατανοήσει ότι υπάρχει ένα όριο κάτω από το οποίο είναι αδύνατον να συγκαταθέσει η ελληνική κοινωνία.

Σε αυτό το πνεύμα η ελληνική κυβέρνηση, εξαντλώντας κάθε περιθώριο διαπραγμάτευσης, οφείλει να εξηγήσει στους επικεφαλής των Οργανισμών που συνιστούν την τρόικα των δανειστών μας, ότι είναι αδύνατον να νομοθετηθεί μια τέτοια ρύθμιση. Οτι οι αναταράξεις που θα προκαλέσει η δραστική μείωση των συντάξεων θα φέρουν σε απελπισία τους ανθρώπους, χωρίς να θεραπεύσουν τους αριθμούς.

Μια ριζοσπαστική μεταβολή όπως είναι το νέο ασφαλιστικό σύστημα στο σύνολό του, δεν θα γίνει αποδεκτή αν περιέχει απάνθρωπες προβλέψεις για το ύψος των συντάξεων.