Νέοι Δίσκοι

Μοντέλα, ροκ και φαντάσµατα
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Τα φαντάσµατα δεν κάνουν συνήθως πασαρέλα κι αυτό γιατί δεν θα ήταν και πολύ ωραίο να βλέπει κανείς την καλοκαιρινή κολεξιόν φορεµένη πάνω σε άυλες υπάρξεις.

Οι πτυχώσεις θα πήγαιναν χαµένες και τα τακούνια θα χτύπαγαν ανατριχιαστικά στο πάτωµα αν δεν συνοδεύονταν από καλλίγραµες γάµπες. Το «Φάντασµα που περπατάει» όµως τυχαίνει να είναι ονοµαστό τοπ µόντελ που διασχίζει την πασαρέλα, περνάει µέσα από τον τοίχο σε στούντιο ηχογράφησης στο Νάσβιλ, κάπου όχι µακριά από το Μusic Ρow όπου ηχογραφούσαν ο Ελβις και ο Ρόι Ορµπισον.

Οι αλλοι στο µεταξύ ακόνιζαν µαχαίρια, λεπίδια και λοιπά κοφτερά για να κόψουν τα φτερά του µοντέλου. Οι συνήθεις ύποπτοι, όλοι εµείς. Αλλά το φάντασµα – µοντέλο – κάντρι/ροκ κορίτσι ανοίγει το βήµα του. Και τα αιχµηρά αντικείµενα µένουν τελικά στο ράφι.

Η Κάρεν Ελσον (αγαπηµένη του Μαρκ Τζέικοµπς και του Ζαν Πολ Γκοτιέ), best model για το 2005 στη Βρετανία και έτοιµη να ανταλλάξει τα «Μανόλο» της µε µια κιθάρα.

Σίγουρα όχι το sex & the city κορίτσι. Εκείνες οι κοπέλες του Μανχάταν δεν θα τραγουδούσαν για την «Αλήθεια που βρίσκεται µέσα στη βρωµιά» (Τhe Τruth Ιn the Dirt).

Οι άλλοι, δηλαδή όλοι εµείς, καχύποπτοι µε τα µοντέλα, υποτίθεται πως ξέρουµε. Η Κάρεν είναι η γυναίκα του Τζακ Γουάιτ – ο Τζακ Γουάιτ ειναι στο ροκ ό,τι ο Τζακ Σέπαρντ για το Lost – ο κεντρικός ήρωάς του. Και ο Γουάιτ εµπλέκεται εδώ στην παραγωγή και σε κάποια κοµµάτια. Η Ελσον όµως έχει ορίσει το δικό της παιχνίδι, µέσα από τη φολκ και την κάντρι και ζουµάρει συχνά στο ροκ που µοιάζει παγωµένο στον χρόνο.

Διαλέγει ήχο, όπως διαλέγει αντίκες. Σαν ένα κεραυνό που ξεκινάει από τα 60s και σκάει εδώ µπροστά στα πόδια µας. Η ατµόσφαιρα του Ghost υποβλητική. Οπως θα ήταν, αν η πασαρέλα της Κάρεν ξαφνικά σκοτεινιάσει και ένα περίεργο µπουρλέσκ καµπαρέ αρχίσει να ξετυλίγεται πάνω της. Μια αστραφτερή µπάντα πιάνει δουλειά γύρω από την κοκκινοµάλλα – ο Τζακ Λόρενς των Dead Weather, o Καρλ Μπρέµελ των Μy Μorning Jacket και ο Τζάκσον Σµιθ, γιος της Πάτι και σύζυγος της Μεγκ των White Stripes. Ενα από τα καλύτερα άλµπουµ του καλοκαιριού είναι δουλειά τοπ µόντελ.

Πώς σας φαίνεται αυτό; Τυχαίο; Δεν νοµίζω…

LΙΝΚ www.mariamarkouli.blogspot.com

Στοιχειωµένο σπίτι

Κάτι σατανικό και διεστραµµένο κρύβεται µέσα στις αιθέριες µπαλάντες της Κatie Μelua. Κάτι που µπορεί να µετατρέψει ένα «Ηappy Ρlace» σε «Ρlague of Love», µια ζεν µελωδία σε ένα ανατριχιαστικό σενάριο. Τo «Ηοuse» (Α&Ν)

της αντιστοιχεί στο κινηµατογραφικό «Τελευταίο Σπίτι Αριστερά» του Ηλιάδη. Νοµίζατε ότι γλιτώσαµε από τα φαντάσµατα επειδή η µουσική µεταµορφώνεται σε γλυκιά παραπλανητική ποπ; Καθόλου. Διπλές κλειδαριές στην είσοδο βάζει ο παραγωγός (και της Μαντόνα) Γουίλιαµ Ορµπιτ. Κανείς δεν είναι αθώος µέσα στο «Σπίτι». Η µικρή Κέιτι µε καταγωγή από τη Γεωργία – που έπαιξε µουσική 303 µέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, συµµετείχε στο «Grindhouse» του Ταραντίνο και είναι µοντέλο για τη γαλλική φίρµα Ερίκ Μποµπάρ – εντοπίζει εξωγήινους («Τiny alien»), τον «Θεό στα ντραµς, τον Διάβολο στο µπάσο» και δηλώνει από την αρχή πόσο θα ήθελε να σε σκοτώσει («Ι’d love to kill you») στο πιο µεθυστικό και σκοτεινό της άλµπουµ. Με το οποίο ανεβαίνει µια ολόκληρη κατηγορία.


Ωραίες στο µικρόφωνο

§ Η Κέιτ Μος συναντά τον Μπόµπι Γκιλέσπι των Ρrimal Scream και λένε µαζί το «Diamond Βlue». Φίλοι από παλιά µε µέλλον.

§ «Τhe Μodel», Κraftwerk. Τα κλασικά πουλάνε ακόµη.

§ Η Βανέσα Παραντί τραγουδάει «Βe Μy Βaby», διαχρονικά. § Και ως κυρία προέδρου η Κάρλα Μπρούνι δεν εγκαταλείπει την κιθάρα της. Μετά το «Comme Si de rien n’ etait», τι;

§ Οι φαν της Μίλα Γιόβοβιτς περιµένουν τη συνέχεια µετά τo «Divine Comedy», αλλά εκείνη έχει τον νου της στο σινεµά.


Το µεγάλο µπανγκ

Υπερηχητικό garage rock, γαλαξιακό funk, και ηλεκτρονική παραµόρφωση – Solex vs Christina Μartinez & Jon Spencer. Η Κριστίνα Μαρτίνεζ, θεά του cool ή όποιας άλλης δοξασίας της αποδίδεται στα σάιτ λατρείας της στο Ιντερνετ, στέλνει κρυπτογραφηµένα µηνύµατα στους θαυµαστές της. «Αmsterdam Τhrowdown, Κingstreet Showdown!» (Βonzerat). Είναι διεύθυνση στο Σύµπαν; Δυο στενά µετά το κανάλι; Το big bang µε ηλεκτρικές κιθάρες; Η Κριστίνα Μαρτίνεζ ξέρει – από Βoss Ηog εποχές – πώς από µια ανατρεπτική µουντζούρα µπορεί να βγει το καλύτερο ροκ. Επιτέλους, κάποιος να σηκώσει το τηλέφωνο που χτυπάει στο «Dog Ηit». Συµβαίνουν πολλά εδώ µέσα, καθώς καταλυτικά λειτουργεί η electronica της Ελίζαµπεθ Εσελινκ (ή αλλιώς Solex) σε µια συνεργασία µάλλον απροσδόκητη, όπου το µόνο που κινδυνεύει να χαθεί δεν είναι ο προσανατολισµός (ποιος νοιάζεται;) αλλά ο αέρας για να αναπνεύσει το άλµπουµ. Τoo much, too fast. Κάπως σαν b-movie από τις παλιές καλές µέρες – γρήγορα αυτοκίνητα (Racer Χ), καυτά κορίτσια και funk ροκ να φαν’ κι οι κότες.