Συνέντευξη
Με τον ελληνοαυστραλό κωµικό Νικ Γιαννόπουλο στα γυρίσµατα της ταινίας. Η κωµωδία του «Τhe Wog Βoy» είναι µία από τις µεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στην ιστορία του αυστραλιανού κινηµατογράφου
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
9 λεπτά «Θέλω να κάνω αυτό που φοβάµαι»
Του Δηµήτρη Δανίκα
«Στους γονείς µου. Ούτε κι εκείνοι ξέρουν πώς από Ζωή έγινα Ζέτα». Κάπως έτσι στη µέση µιας κουβέντας µε πολλά τσιγάρα και δυο καφέδες, το βλέµµα µου πηγαινοερχόταν από τη Ζωή στη Ζέτα. Και τούµπαλιν. Δηλαδή στη Μακρυπούλια!
Το τραπεζάκι στο cafe του Ρublic του Συντάγµατος έβλεπε τζαµαρία και η τζαµαρία Βουλή. «Α ρε και να γινόταν κοµµάτια». Είπα από µέσα µου. Και συµπλήρωσα. «Αυτά µόνο στο V for Vendeta». Μόνο στις ταινίες. Στις πέντε ακριβώς, µα εντελώς ακριβώς, ένα ψηλό κορίτσι µε γυαλιά ηλίου, παντελόνια, στενό ζακετάκι και αλογοουρά, διέσχιζε µε γρήγορο βήµα τα τραπέζια σαν να είχε αργήσει στο πρώτο ραντεβού µε το αγόρι του που το είχε ερωτευτεί σε κάποια παραλία.
Α ρε τυχεράκια. Σκέφτηκα. Γιατί δηλαδή; Ο Γούντι Αλεν είναι καλύτερος από εσένα; Εξωτερικώς εννοείται… Τρισχειρότερος. Με τέτοιες γελοίες εικόνες που τις σκέφτηκα πρόχειρα για να τις γράψω ώστε να εντυπωσιάσω, σηκώθηκα, µε είδε, φιληθήκαµε – σταυρωτά εννοείται – και το πρώτο που είπε ήταν «στους καπνίζοντες». Ετσι φύγαµε από την τζαµαρία. Φύγαµε από τη Βουλή. Και σαν…
Αλβανοί χωθήκαµε στο τέρµα του cafe, ακριβώς δίπλα στην ταµειακή µηχανή και την πόρτα της κουζίνας. Σ έναν πάγκο, καθισµένοι σε δύο σκαµπό χωρίς «πλάτη»… Στο µεταξύ δύο τύποι παραδίπλα, τριάντα πόντους από τη Ζωή και από εµένα, είχαν στήσει αυτί.
«Τους κατάλαβες;» Δεν σε πιάνω. Τι εννοείς; Κρυφάκουγαν;
Οχι αυτό. Δεν κατάλαβες;
Αισθάνθηκα χαζός. Επειδή όµως το τελείωµα της κουβέντας ήταν γκοµενικό και οµοφυλοφιλικό (θα το εξηγήσω για να µην παρεξηγηθώ), από το στόµα µου βγήκε ένα «Αααα!» «Εγώ τους καταλαβαίνω από µίλια µακριά. Τους καταλαβαίνω και τους αγαπώ».
Πώς είναι δυνατόν σχεδόν όλες οι γυναίκες να είναι περικυκλωµένες από τόσους γκέι;
Γιατί το ένστικτό τους είναι θηλυκό και γιατί το χιούµορ τους εξαιρετικό. Αισθανόµαστε, ταυτόχρονα, άνετα και ευχάριστα. Να φανταστείς ένας φίλος µού είχε πει το άπαικτο: «Δεν γεννάµε και όµως πολλαπλασιαζόµαστε».
Προτιµάτε τους γκέι γιατί αισθάνεστε προστατευµένες από την αρσενική απειλή…
Και γι αυτό. Ο νους σας είναι µόνο στο… κοκό. Πιστεύεις στη φιλία άντρα – γυναίκας;
Τώρα τι να σου πω. Μόνο µε τη Σάρα Τζέσικα Πάρκερ.
Τόσο χάλια είναι;
Πλαστική γυαλιστερή πατσαβούρα.
Η Ζωή Μακρυπούλια είναι από τα κορυφαία ζωντανά επιχειρήµατα που σε κανονικές, ευρωπαϊκές συνθήκες θα γκρέµιζε όλες τις προκαταλήψεις και θα κουρέλιαζε όλες τις ταµπέλες. Παράδειγµα; Η Σαρλίζ Θέρον. Ξεκίνησε ως γλάστρα της πασαρέλας. Προχώρησε ως θεά της αµερικανικής οθόνης. Η σύγκριση είναι ατυχής. Οµως και η προκατάληψη «Μακρυπούλια ίσον ωραία νεκρή φύση» ατυχέστερη. Οπως βολική είναι η άποψη πως «αυτά τα σκουπίδια θέλει ο κόσµος, αυτά πουλάνε και τα κανάλια». Τότε γιατί το «Παρά πέντε» έκοψε πιο πολύ; Και γιατί το «Βank Βang» έφερε περισσότερο χρήµα; Απλούστατα. Η γέφυρα «εµπορικού – καλλιτεχνικού» είναι η πιο δύσκολη, απλησίαστη, για την Ελλάδα συνταγή. Βαριά η καλογερική. Πρέπει οι «εγκέφα λοι» να στρώσουν τον κώλο τους. Ευκολία, προχειρότητα, αδιαφορία. Τουτέστιν ΚΔΟΑ. Κτηνώδης Δύναµη, Ογκώδης Αγνοια. Γιατί το κορίτσι λάµπει. Γιατί το σινεµά είναι σενάριο και σκηνοθεσία. Γιατί η Ζέτα µε ένα καλογραµµένο στόρι και µε επεξεργασµένη σκηνοθεσία θα µπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο της ελληνίδας Τζούλιας Ρόµπερτς. Το εννοώ. Και δεν αισθάνοµαι την ανάγκη να απολογηθώ σε κανέναν µακάκα! Υπάρχει και η προσωπική ευθύνη του καθενός. Να διεκδικήσεις κάτι καλύτερο. Καθιερώθηκες. Εχεις τα φόντα. Εχεις τον Καπουτζίδη…
Μα δεν γίνεται µε το πάτηµα ενός κουµπιού. Είναι ζήτηµα χρόνου και διεργασιών. Μια και το φερε η κουβέντα, ο Γιώργος είναι από τα καλύτερα που προέκυψαν στη ζωή µου. Πολλές οι συµπτώσεις. Μαζί αρχίσαµε στο θέατρο («Σεσουάρ για δολοφόνους»). Την ίδια ηµεροµηνία γεννηθήκαµε, 31 Ιουλίου.
Καρκίνος;
Λέων. Μπερδεµένη στα επαγγελµατικά και τα προσωπικά. Με αντίθετη φορά. Η πρώτη αντίδρασή µου σε µια επαγγελµατική πρόταση είναι «ναι». Μετά αρχίζουν οι δισταγµοί. Τροµεροί δισταγµοί. Ο πόλεµος µε τον εαυτό µου. Στο τέλος βουτάω… Στα ερωτικά µου λειτουργώ εντελώς διαφορετικά. Αµα θέλω δεν καταλαβαίνω τίποτα. Οταν νιώσω κάτι για κάποιον θα ορµήσω.
Και η σχέση;
Εχω γαϊδουρινή υποµονή. Δένοµαι. Μπερδεύοµαι. Κουλουβάχατα σου λέω.
Γιατί σχεδόν όλες του ίδιου σιναφιού είστε µε άντρες που έχουν λεφτά και είναι διάσηµοι;
Γιατί όχι µ έναν παιδαρά, ας πούµε φτωχό Αλβανό;
Να είσαι βέβαιος. Κανένα πρόβληµα µε µένα. Οι σχέσεις καθορίζονται από τον χώρο και τον χρόνο. Σ αυτούς τους χώρους βρισκόµαστε, και ο περισσότερος χρόνος καταναλώνεται µε τέτοιους ανθρώπους.
Η διαδροµή ήταν πάντα ανοδική;
Οχι. Θα σου εξοµολογηθώ κάτι. Πρώτη φορά το λέω δηµοσίως. Πριν από τρία-τέσσερα χρόνια, όταν έπαιζα «Σ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουµε» 
Στο διάλειµµα κλαίω σπαρακτικά. Κλαίω και πέφτω χάµω. Βreakdown. Τροµερή ψυχολογική πίεση.
Από τα προσωπικά σου;
Από τα κουλουβάχατα που έλεγα. Ετσι άρχισα την ψυχανάλυση. Και τη συνεχίζω. Ετσι έµαθα αυτό που ξέρουµε όλοι και αρνούµαστε να παραδεχτούµε και να το αντιµετωπίσουµε. Πως όλα, µα όλα, αρχίζουν από τη µικρή ηλικία. Η ψυχανάλυση φωτίζει τη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού σου.
Οι άντρες την αποφεύγουν…
Εσείς οι άντρες κουβεντιάζετε για πολιτική, ποδόσφαιρο και γκόµενες. Οι γυναίκες είµαστε πολύπλοκα εργαλεία. Ψαχνόµαστε. Εξερευνούµε. Είµαστε αναλυτικές. Ο άντρας όταν θα µιλήσει για τη σχέση του θα εξαντληθεί σε µια ρηχή περιγραφή. Ω Θεέ µου, έκανα µαζί της ένα… Εγώ αµέσως θα πάρω την κολλητή µου, την Ελισάβετ.
Ποια Ελισάβετ;
Την Κωνσταντινίδου, τη Ζουµπουλία, και θα της πω µε το νι και µε το σίγµα τα πάντα, αρχίζοντας από τη στιγµή που χτύπησε το κουδούνι.
Αυτά γράφουν τα κουτσοµπολίστικα… Εσείς είστε η καλύτερη τροφή τους.
Τι εννοείς; Παίρνω τηλέφωνο και τους ειδοποιώ πως θα είµαι εκεί; Ποτέ των ποτών. Αλλά τι να κάνω. Να µη βγω έξω µε τη σχέση µου; Να µην πάω µαζί του στον γάµο ενός επώνυµου φίλου µου; Να σου πω τι έκανα για να τους αποφύγω; Με τα φλερτ…
Ποια; Των δύο ηµερών;
Ας πούµε. Με τα φλερτ κλείνοµαι στους τέσσερις τοίχους. Μόνο και µόνο για να µη δώσω αφορµή. Τέτοιος αναγκαστικός αυτοπεριορισµός.
Σιγά το πρόβληµα!
ΙΝFΟ
Η κωµωδία «Κings of Μykonos» θα προβάλλεται στους κινηµατογράφους από την Πέµπτη
«Μεγάλες µορφές οι Γούντι Αλεν, Πέδρο Αλµοδόβαρ»
Αnyway.
Αυτό το πλάσµα ξέρει να «πουλάει» τον εαυτό του. Με το βλέµµα και την έµφυτα σκηνοθετηµένη αµεσότητά της. Με τα looks (που λένε και οι Αµερικανοί) µιας killer. Εποµένως, προδίδεται. Εποµένως, είναι ευάλωτη. Αρα, καταστρέφει το πλεονέκτηµά της. Γι αυτό η κούκλα µπορεί εύκολα να γίνει χίλια κοµµάτια. Από δολοφόνος θύµα!
«Σπασίκλας στο σχολείο;» «Οχι του 17».
Οι φράσεις ρέουν από το στόµα της. Χωρίς το παχύρρευστο «λι» της Αµαλίας από την Αρκαδία. «Δεν είµαι σνοµπ. Απλώς έτσι είναι ο χαρακτήρας µου. Είµαι µαζεµένη». Το φλερτ µε το θέατρο άρχισε όταν ο καθηγητής των Αρχαίων τής αποκάλυψε την «Αντιγόνη».
Στο Λύκειο στον Βοτανικό (οι γονείς από την Ποταµούλα, έξω από το Αγρίνιο). «Το ελληνικό σχολείο είναι σκέτη καταστροφή. Μόνο αν έχεις τύχη και πέσεις σε καλό δάσκαλο θα µάθεις γράµµατα». Και ο έρωτας, ένα παραµύθι µαγικό. «Ετσι τον ονειρευόµουν. Ολα τέλεια. Σαν αισθηµατική κοµεντί µε happy end. Ποτέ όµως δεν µαθαίνουµε τι γίνεται µετά τον γάµο».
Εσύ το έµαθες;
Οχι δεν παντρεύτηκα. Και παιδί; Κάθε γυναίκα θέλει παιδί. Με τίµηµα να µείνει ανύπανδρη µητέρα.
Ανύπανδρη αλλά όχι αδέσµευτη. Το παιδί πρέπει να µεγαλώνει και µε τους δύο γονείς.
Σας είπα. Γρήγορες οι στροφές του σκληρού δίσκου της κούκλας.
Η γνωριµία της µε τον ελληνοαυστραλό διάσηµο κωµικό Νικ Γιαννόπουλο και τον αυστραλοκύπριο σκηνοθέτη Πίτερ Ανδρικίδη έγινε στην Αθήνα. Σε µια οντισιόν. Για τον ρόλο µιας γοητευτικής Μυκονιάτισσας µε το όνοµα Ζωή, που στη νυχτερινή πίστα «Seven Sins» («Εφτά αµαρτίες») τραγουδάει το θρυλικό λαϊκό του Αντώνη Βαρδή «Απόψε θέλω να πιω». «Εσκισε στην Αυστραλία. Το “κατέβασαν” 2,5 εκα Η συνέχεια όπως την αφηγήθηκε η ίδια: «Επρεπε τα αγγγλικά µου να είναι καλά. Οµως µε ελληνική προφορά. Είχα τρακ. Αλλά µε κράτησαν αρκετή ώρα. Ετσι κατάλαβα πως τους άρεσα. Μετά ήταν το τραγούδι. Δεν µπορούσα. Στο στούντιο δεν έβγαινε τίποτα. Εφυγα. Πήγα και ήπια καφέ. Μόλις γύρισα το είπα µονορούφι».
Από αυτή τη συνάντηση προέκυψε η κωµωδία «Κings of Μykonos». «Τα καµάκια της Μυκόνου» η ελληνική παράφραση. Για να πουλήσει σεξουαλική υποσχετική. Γράψε λάθος. Ούτε µισή σκηνή µε λίγο γυµνό της Ζέτας. Θα προβάλλεται εν Ελλάδι από την Πέµπτη. «Είναι τουριστικό;» µε ρωτάει. «Είναι ευπρεπέστατο, αρκετά φολκλόρ και καθόλου καφενείο».
Και οι επιθυµίες σου;
Πενέλοπε Κρουζ στο «Vicky Cristina Βarcelona». Τι γυναίκα και τι ταλέντο. Λάµπει. Γεµίζει η οθόνη.
Ο Γούντι Αλεν βλέπεις. Στο λεγα. Το ελαφρό απαιτεί σοβαρό, ευφυές µυαλό…
Μεγάλη µορφή. Και ο Αλµοδόβαρ. Από την ελληνική σκηνή;
Πολλές. Αλλά η Μαρία Ναυπλιώτου είναι ξεχωριστή. Αριστοκρατική. Ιδιαίτερη. Εξαιρετική ηθοποιός.
Θέατρο ή κινηµατογράφος;
Και τα δύο. Το θέατρο είναι το ψώνιο. Το σινεµά και η τηλεόραση το χρήµα.
Γι αυτό «Dancing with the stars»;
Το γουστάρω που το κάνω. Με φτιάχνει. Περνάω περίφηµα.
«Λίγη επανάσταση όλοι µαζί»
Εχουµε και λέµε: Αµαλία στο «Πάρα πέντε». Ηλέκτρα στο «Μόλις χώρισα». Σούλα στο «ΣούλαΕλαΞανά». Και Ζωή στα «Καµάκια της Μυκόνου». Η γνώµη µου; Κανένας ρόλος δεν έχει αναδείξει το µάξιµουµ της γοητείας της. Η δυστυχία του να είσαι χαρισµατική Ελληνίδα. Υπερβολές; Δηλαδή όλες αυτές που σουλατσάρουν στο red carpet των Καννών τι παραπάνω διαθέτουν από τη Μακρυπούλια; Να σας πω εγώ.
Απλώς το σύστηµα. Το γαλλικό, το ιταλικό, το γερµανικό, το αµερικανικό. Εδώ, όλα στο πόδι. Φραπεσινεµά!
Τέλειες οι αναλογίες. Υψος;
1.71. Και βάρος 52 κιλά. Είχα πιάσει τα 68 αλλά έβαλα φραγή και επέστρεψα στα κανονικά.
Βλέπεις εκείνη την όµορφη κοπέλα στον διπλανό πάγκο; Πουλάει «Εργατική αλληλεγγύη».
Εγώ ποτέ δεν ασχολήθηκα µε την πολιτική. Μεγάλη άγνοια. Βαθιά.
Απλώς από µικρό παιδί ήθελα όλα να αλλάξουν. Λίγη επανάσταση όλοι µαζί.
Οταν χωρίσαµε, εκτός από τον ίσκιο της, µια φράση της µε στοίχειωσε.
Αραγε είναι δική της ή την «έκλεψε»; Πάντως µε στοίχειωσε. Είπε: «Αυτό που φοβάµαι, αυτό θέλω να κάνω».
Τι σε εµποδίζει; Κάν το!
Google news
