Κάννες: το αφεντικό τρελάθηκε!

Ο Χρυσός Φοίνικας, ο ζουρλοµανδύας των φετινών Καννών.
Στα 63 του το φεστιβάλ τρελάθηκε. Με πρώτο και καλύτερο τον πρόεδρο της Κριτικής Επιτροπής Τιµ Μπάρτον
Ο Τιµ Μπάρτον δίνοντας το χρυσό βραβείο στο πιο µακροσκελές και ακαταλαβίστικο όνοµα όλων των εποχών- κάτι σαν Βεεραστακούλ – έγραψε το µεγαλύτερο ανέκδοτο όλων των εποχών!

Από το «σφαγείο» της Ταϊλάνδης ο σαραντάχρονος Απιτσατόνγκ (χαϊδευτικά τον φωνάζουν Joe). Με µια ταινία που προβλήθηκε το τελευταίο διήµερο και µε µια µπερδεµένη ιστορία µε αντάρτες και φαντάσµατα. Και µε highlight µια σκηνή όπου ένα ψάρι γλείφει το σεξουαλικό όργανο µιας γυναίκας! Εξαιρετική φωτογραφία και ποιητικός οίστρος. Αν όµως αυτή η ιστορία καταφέρει, ακόµα και µε πλεονέκτηµα τον Φοίνικα, να συγκινήσει περισσότερους από πέντε χιλιάδες νοµαταίους θα είναι θρίαµβος µοναδικός!

Ενός «κακού» µύρια «κακά» έπονται. Χαµός, λέγεται, επικράτησε στην Επιτροπή. Ο Μπάρτον αµετακίνητος στις τριτοκοσµικές, εσωστρεφικές, κλειστές και art επιλογές. Απόδειξη;

Ούτε µισή µνεία σε κάποια αγγλόφωνη παραγωγή. Εξω οι δύο συµµετοχές από Βρετανία, οι µοναδικές του διαγωνιστικού προγράµµατος που συνθέτουν καλλιτεχνική ποιότητα µε κάποια στοιχειώδη εµπορικότητα. Πρώτα το «Route Ιrish» του Κεν Λόουτς και έπειτα το «Αnother Υear» του Μάικ Λι. Οσο για τον Αµερικανό Νταγκ Λίµαν του «Fair Game» µε Ναόµι Ουάτς και Σον Πεν, ούτε να τ’ ακούσει. Ολα τα γνωστά ονόµατα έξω από τα βραβεία: Ινιάριτου, Μιχάλκοφ, Λόουτς, Μάικ Λι, Ταβερνιέ, Κιαροστάµι.

Εχει συµβεί και στο παρελθόν. Οταν ο πρόεδρος είναι Αµερικανός. Τρελαίνονται µε το αντίθετό τους.

Οπως ο Μάρτιν Σκορσέζε µε τον Αγγελόπουλο. Οι άνθρωποι επιθυµούν αυτό που δεν έχουν στην προσωπική και επαγγελµατική ζωή τους.

Ολες µαζί οι βραβευµένες ταινίες, ζήτηµα είναι αν κόψουν σαράντα χιλιάδες εισιτήρια. Μακάρι να πέσω έξω. Εκ του αποτελέσµατος, θριαµβευτής η Γαλλία µε τέσσερις παραγωγές και συµπαραγωγές (Μποβουά, Αµαλρίκ, Ζιλιέτ Μπινός αλλά και η ταινία από το Τσαντ).

Ο Απιτσατόνγκ – καλύτερα να τον λέµε Joe – ένας από τους τόσους διαµαρτυρόµενους σκηνοθέτες του φεστιβάλ. Πιστέψτε µε. Οι Κάννες του 2010 έµοιαζαν µε ελληνικό αµφιθέατρο το 1975. Ο Ιρανός Κιαροστάµι εναντίον Αγιατολάχ. Ο Μιχάλκοφ εναντίον Στάλιν. Ο Αλγερινογάλλος Ρασίντ Μπουχαρέµπ εναντίον γαλλικής αποικιοκρατίας. Ο Κεν Λόουτς εναντίον βρετανικής κυβέρνησης και εισβολής στη Βαγδάτη. Ο Ουκρανός Σεργκέι Λόζνιτσα εναντίον όλων. Ο Μποβουά εναντίον µουσουλµανικού φονταµενταλισµού. Ο Νταγκ Λίµαν εναντίον Μπους. Ο Ινιαρίτου, προφήτης επερχόµενης βιβλικής καταστροφής. Ολα αυτά συνοδευόµενα ακόµα και από διαδηλώσεις (για την ταινία του Μπουσαρέµπ). Με δηµοσιογραφικές επιθέσεις. Και καταγγελίες εναντίον των εκλεκτόρων του φεστιβάλ, «Πώς τολµήσατε να βάλετε στο πρόγραµµα τον Μιχάλκοφ που υποστηρίζει τον Στάλιν;». Προφανώς οι συνάδελφοι δεν είχαν δει την ταινία.

Η πολιτική στην ηµερήσια διάταξη. Η καταγγελία, η τσάµπα διαφηµιστική εκστρατεία.

Ο Τζο λοιπόν προέρχεται από µεσοαστούς γονείς.

Εχει σκηνοθετήσει τρεις ταινίες. Καµία δεν έχει προβληθεί στην Ελλάδα. Η τελευταία γυρίστηκε κόντρα στη «δικτατορική λογοκρισία. Γι’ αυτό», λέει, «όπως η χώρα έτσι και το Σινεµά πεθαίνουν από την καταπίεση και τη χαώδη διαφορά πλουσίων – φτωχών. Η εξέγερση στην Ταϊλάνδη είναι κλασικός ταξικός πόλεµος. Η προηγούµενη εξέγερση έγινε από τους µεσοαστούς. Αυτή, από τους ρακένδυτους φτωχούς.

Καταπίεση οικονοµική και κοινωνική» «Εχεις δική σου οικογένεια, εραστή;» ρωτούσαν οι δηµοσιογράφοι, υπονοώντας προφανώς την οµοφυλοφιλία του Απιτσατόνγκ. «Ο εραστής µου είναι σπουδαστής. Ο κινηµατογράφος µου όµως δεν έχει να κάνει µε γκέι. Σε µερικές παλιές ταινίες αναφέροµαι σε αυτό το θέµα».

ΙΝFΟ

Η βραβευµένη ταινία από την Ταϊλάνδη εξασφαλίστηκε για ελληνική προβολή από το γραφείο της οικογένειας Στεργιάκη (Αστυ).
Σχεδόν όλες οι συµµετοχές στο διαγωνιστικό πρόγραµµα αγοράστηκαν από έλληνες διανοµείς.
Και µετά σου λένε, «ελληνική καταστροφή»!

Τα βραβεία

Χρυσός Φοίνικας: «Ο θείος Μπούµι θυµάται τις προηγούµενες ζωές του» Απιτσατόνγκ Βεεραστακούλ – Ταϊλάνδη Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής: «Περί ανθρώπων και θεών» Ξαβιέ Μποβουά – Γαλλία Σκηνοθεσίας: Ματιέ Αµαλρίκ «Τουρνέ» Γαλλία Γυναικείας Ερµηνείας: Ζιλιέτ Μπινός «Αυθεντικό αντίγραφο» Ιράν – Γαλλία Ανδρικής: εξ ηµισείας Χαβιέ Μπαρδέµ (Βiutiful – Ισπανία) – Ελιο Τζερµάνο (Η ζωή µας-Ιταλία)

Σεναρίου: Λι Τσανγκ Τονγκ «Ποίηση» – Κορέα Ειδικό Βραβείο Επιτροπής: «Ο άνθρωπος που ουρλιάζει» Μαχαµάτ Σαλέχ Χαρούν – Τσαντ Camera d’ Οr: (πρωτοεµφανιζόµενου) «Αno Βesiesto» Μάικ Ρόου – Αυστραλία / Μεξικό Fipresci: (Κριτικών) «Τουρνέ» Ματιέ Αµαλρίκ Un certain regard: (παράλληλο πρόγραµµα) «Ηa Ηa Ηa» Χονγκ Σονγκ Σο – Κορέα
Δέκα που «έγραψαν»

Από αυτές τις δέκα ηµέρες που δεν θα αλλάξουν την Ιστορία του κινηµατογράφου, δέκα πρόσωπα και δέκα στιγµές:

1Ζαν Λικ Γκοντάρ: Η πιο εκκωφαντική απουσία. Η πιο στρατευµένη και φιλελληνική παρουσία. Η φράση του, «χρωστάµε τα πάντα στην Ελλάδα», θα µείνει. Jean Luc, merci! 2Πενέλοπε Κρουζ: Φιλανθρωπία. Η κατακόκκινη τουαλέτα που φορούσε στην τελετή των Οσκαρ, πουλήθηκε έναντι είκοσι χιλιάδων ευρώ υπέρ ενός φιλόπτωχου ταµείου. 3Ζιλιέτ Μπινός: Ευαισθησία. Δάκρυα κύλησαν στα µάγουλά της όταν άκουσε την είδηση πως η χούντα των Αγιατολάχ έκλεισε τον Ιρανό σκηνοθέτη Ζαφάρ Παναχί στη φυλακή.

4Κριστίν Σκοτ Τόµας: Διακριτικότητα. Η µοναδική τόσο διάσηµη σταρ που απέφευγε όσο µπορούσε τους φακούς της δηµοσιότητας, παρότι ήταν οικοδέσποινα στις τελετές έναρξης και λήξης του φεστιβάλ.

5Εύα Χερτζίγκοβα: Οµορφιά. Χωρίς συζήτηση, µε ή χωρίς διαµάντια και µπριλάντια, η απόλυτη κούκλα των Καννών. 6Λαµπέρ Ουιλσόν – Ξαβιέ Μποβουά: Ελευθερία. Ο πρωταγωνιστής και ο σκηνοθέτης της βραβευµένης ταινίας «Περί ανθρώπων και Θεών», µε θερµό γλωσσόφιλο ενώπιον των φακών. Διατί να το κρύψωµεν άλλωστε!

7Χαβιέ Μπαρδέµ: Αυτογνωσία. Οταν τον ρώτησα πού έχει τοποθετήσει το Οσκαρ για την ταινία «Καµία πατρίδα για τους µελλοθάνατους» απάντησε, έτσι στην ψύχρα: «Στο συρτάρι»!

8Σαρλότ Ράµπλινγκ: Ζωοφιλία. Με κολάρο σκύλου πάνω στο οποίο ήταν τυπωµένο µε χρυσά γράµµατα: «Ρalm dog». 9Τζόνι Ντεπ: Αφοσίωση. Υστερα από τόσα χρόνια, ακόµα χεράκι χεράκι µε την καλή του Βανέσα Παραντί.

10Μικ Τζάγκερ: Ζωντανή διαφήµιση. Πάλι Sex, Rock, Drugs προκειµένου να ξεπουλήσει την επανακυκλοφορία του «Εxile on the Μain Street».