Η Αμβέρσα στηρίζει Ελλάδα

Η 35χρονη Τζέιντ, μια πόρνη με βαρύ μακιγιάζ, σκουλαρίκι στα χείλη και αβυσσαλέο ντεκολτέ κάθεται διαβάζοντας το περιοδικό «Cine Revue» στη «βιτρίνα» της, το γυάλινο δωμάτιο στο Σπίτι της Ηδονής της Βίλα Τίντο, ένα από τα τελευταία πορνεία που έμειναν στην περιοχή με τα κόκκινα φανάρια της Αμβέρσας που πλέον έχει αλλάξει άρδην. Δεν υπάρχει δουλειά. Η Τζέιντ λέει ότι είναι τυχερή εάν έχει τρεις πελάτες τη μέρα πρόθυμους να την πληρώσουν 50 ευρώ. Δεν ανησυχεί όμως για την κρίση. «Ζω μέρα με τη μέρα», λέει. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του Βελγίου. Το ευρώ μπορεί να καταρρέει και η χώρα να είναι ουσιαστικά χωρίς κυβέρνηση έπειτα από άλλη μια σύγκρουση Βαλόνων και Φλαμανδών αλλά οι τουρίστες συνεχίζουν να συρρέουν.

Στο Βασιλικό Μουσείο Καλών Τεχνών πολλοί είναι οι επισκέπτες που έρχονται για να θαυμάσουν τα έργα του Ρούμπενς, του Τισιανού και του Βαν Ντάικ. Οι κάτοικοι της πόλης απολαμβάνουν τον μαγιάτικο ήλιο πίνοντας μπίρες και οι νέοι κυκλοφορούν με ποδήλατα. Ολοι έχουν ακούσει για την κρίση αλλά προτιμούν να την αγνοούν. «Δεν βοηθά το να ανησυχώ», λέει η Ρίντα βαν ντεν Μπρουκ, ιδιοκτήτρια καταστήματος τροφίμων. «Οι πολίτες δεν κατανοούν πλήρως την κρίση σε όλο της το βάθος. Είναι σαν κάτι που συμβαίνει λίγο πιο πέρα από αυτούς… Είναι σχεδόν αδιάφοροι», παρατηρεί ο Γκερτ Νολς, οικονομολόγος του think-tank «Εconopolis».

«Μπορεί να βοηθήσει»
Μάλιστα, κατά κάποιον τρόπο η κρίση μπορεί βραχυπρόθεσμα να βοηθήσει αυτή την πόλη με το ένα εκατομμύριο κατοίκους. «Οσο πιο αδύναμο είναι το ευρώ μπορεί να βοηθήσει, έως κάποιο βαθμό, τη θέση μας αυξάνοντας τις εξαγωγές», λέει ο Γιαν Μπλομ, διευθυντής στρατηγικής και ανάπτυξης του λιμανιού της Αμβέρσας, που παρέχει 65.000 θέσεις εργασίας και διαχειρίζεται 190 εκατομμύρια τόνους εμπορευμάτων κάθε χρόνο. Πέρσι, ο όγκος των εμπορευμάτων που πέρασαν από το λιμάνι έπεσε κατά 16,7% λόγω της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης.

«Ανησυχώ σχεδόν για τα πάντα- το ευρώ, το δολάριο, το γιεν. Θα πρέπει να είσαι χαζός, κουφός και τυφλός για να μην αναγνωρίσεις ότι ζούμε κάτι ιστορικό», παρατηρεί ο Μιγκέλ Σουρέντα, πρόεδρος της Diamondland, μιας από τις 1.800 εταιρείες του τομέα που επεξεργάζεται το 80% της παγκόσμιας παραγωγής διαμαντιών με συνολικό τζίρο που ξεπερνά τα 45 δισ. ευρώ τον χρόνο.

Στην Αμβέρσα, δεν παρατηρείς καθόλου θυμό για τη βοήθεια που παρασχέθηκε στην Ελλάδα, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στη γειτονική Γερμανία.

Κανείς εδώ δεν θέλει να αποβληθούν οι Ελληνες

ΜΑΚΑΡΙΟΤΗΤΑ…

… λόγω άγνοιας, σε σχέση με την κρίση του ευρώ, ανάμεσα στους κατοίκους της βελγικής πόλης διαπίστωσε ο απεσταλμένος των «Τimes»

από την ευρωζώνη. Αυτό που επικρατεί είναι κυρίως συμπάθεια και αλληλεγγύη, ενισχυμένα από τον άδηλο φόβο ότι το Βέλγιο το εθνικό χρέος του οποίου είναι 100% του ΑΕΠ του, είναι επίσης οικονομικά ευάλωτο. «Οταν ανήκεις στην Ευρωπαϊκή Ενωση, είσαι σε μια κοινότητα όπου ο ένας πρέπει να βοηθά τον άλλο. Εάν βρισκόμασταν στην ίδια κατάσταση με τους Ελληνες, αυτή τη στιγμή θα ήμασταν ευγνώμονες», λέει η Ντόροθι Μάες, ιδιοκτήτρια ενός καταστήματος με δώρα. «Πρέπει να υπάρχει αλληλοβοήθεια και αλληλοϋποστήριξη», προσθέσει ο 40χρονος Γκάντερ Βανχάουτ, που εργάζεται σε διπλανό μαγαζί με σάντουιτς.

Τέτοιου είδους αντιμετώπιση δεν προκαλεί έκπληξη σε μια μικρή, διχασμένη και τεχνητά κατασκευασμένη χώρα, εγκλωβισμένη ανάμεσα σε πανίσχυρους γείτονες οι οποίοι την κατέκτησαν και στους δύο παγκόσμιους πολέμους (πολύ περισσότερες βόμβες από τα ναζιστικά βομβαρδιστικά έπεσαν στην Αμβέρσα απ΄ όσες σε οποιαδήποτε άλλη πόλη-στόχο). Το Βέλγιο αναζητά προστασία στην Ευρωπαϊκή Ενωση, τάσσεται υπέρ της μεγαλύτερης ενοποίησης και θεωρεί το ευρώ ως έναν πολιτικό μηχανισμό που έχει στόχο να “δέσει” τη Γηραιά Ηπειρο ακόμα περισσότερο.

«Είναι κάτι καλό»
Σύμφωνα με έρευνα του Ευρωβαρόμετρου το 2008, το 79% των Βέλγων θεωρεί πως το ευρώ «είναι κάτι καλό»- περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα της ευρωζώνης εκτός από την Ιρλανδία και το Λουξεμβούργο. Αν παραβλέψει κανείς τις συνήθεις γκρίνιες για την αύξηση των τιμών, δεν υπάρχει καμία νοσταλγία για το βελγικό φράγκο. Η λύση την οποία προτιμούν οι περισσότεροι Βέλγοι για το πρόβλημα των “σπάταλων” χωρών είναι: περισσότερη εξουσία στις Βρυξέλλες. «Θα πρέπει να ενισχύσουμε τους μηχανισμούς», λέει ο δρ. Μπλομ, οικονομικός αναλυτής. «Πρέπει να βρεθεί τρόπος η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποχρεώσει τις χώρες να πάρουν μέτρα ώστε σε δύο χρόνια να περιορίσουν το έλλειμμά τους», υποστηρίζει. Ο έμπορος διαμαντιών προσθέτει: «Το καλό με την Κομισιόν είναι ότι δίνει σε όλους αυτούς τους πολιτικούς της κάθε χώρας μια δικαιολογία ώστε να κάνουν αυτό που θα έπρεπε να είχαν κάνει από την αρχή».

ΑΜΒΕΡΣΑ- ΒΕΛΓΙΟ

Ενα ταξίδι απ΄ άκρη σ΄ άκρη στην Ευρώπη, για να ακούσουμε

τα όσα συζητούν στον δρόμο οι πολίτες που ζουν την κρίση του

ευρώ. Πρώτος σταθμός η Αμβέρσα στο Βέλγιο.