Προδομένοι και θυμωμένοι

Ο Δημήτρης Νόλλας δεν δικάζει τους κοινωνικούς επαναστάτες, ούτε τους δικαιώνει. Αλλά και δεν τους δαιμονοποιεί. Περιγράφει τους παλιούς σαν πρόωρα γερασμένους δασκάλους, με πλατιά κουλτούρα και πολιτικό όραμα αλλά όχι ιδιαίτερα απελευθερωμένους, δύσπιστους προς τους ομοφυλόφιλους, καχύποπτους μεταξύ τους, έτοιμους να κάνουν συναλλαγές με τον εχθρό αν αυτό εξυπηρετεί τους σκοπούς τους ή να σκοτώσουν έναν δικό τους αν τον υποψιάζονται για καρφί. Τους νεώτερους τους περιγράφει σαν αλαζόνες και επιπόλαιους, χωρίς πρόταση άλλη από τον αφανισμό «αυτού του κόσμου των πτωμάτων». Ολονών όμως καταλαβαίνει τον θυμό. Διότι νιώθουν προδομένοι. Οσο ανανεώνονται μάς λέει, οι «τρελαμένοι εραστές της εξουσίας», τόσο αναλώνονται οι εχθροί της, χωρίς όμως ποτέ να αφανίζονται. Η φωτιά τους «θεριεύει τρώγοντας τον εαυτό της», αλλά δεν ανάβει από μόνη της. Υπάρχουν γεγονότα· όπως η δικτατορία, όπως ο κοινωνικός εκτροχιασμός που προκάλεσε ο εκσυγχρονισμός, όπως η δολοφονία του Γρηγορόπουλου, σκέφτεται ο αναγνώστης. Με το βιβλίο του ο Νόλλας προσπαθεί λοιπόν να απαντήσει στο επίκαιρο ερώτημα «πώς φτάσαμε στην τυφλή βία», αλλά εντέλει προχωρά πιο πέρα και αναστοχάζεται την αιώνια επιστροφή του Κακού.