Το Πνεύμα του Τόνου

Μια απ΄ τα ίδια
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Οι παλαιότερες γενιές κυρίως των παρθένων αλλά και των αμούστακων μειρακίων άνοιγαν λευκώματα, έγραφαν ημερολόγια και πάσαραν ραβασάκια κάτω από τα θρανία στους εκλεκτούς της καρδιάς τους. Και τι δεν γράφονταν εκεί, στιχάκια γνωστών ποιητών έως αυτοσχέδια πρωτόλεια, ευχές, όνειρα και ουτοπικές ονειρώξεις.

Τα πράγματα δεν άλλαξαν (φευ), απλώς μεσολάβησε το ηλεκτρονικό και ψηφιακό σύστημα ώστε οι ίδιες σάχλες, τα ίδια κουτσομπολιά, η ίδια, επιτρέψτε μου, κουραδοφιλοσοφία, οι εκρήξεις αλληλεγγύης, οι ρομαντικές κορόνες, οι ανθρωπιστικές εκκλήσεις κατακλύζουν τα facebooks, τα YouΤubeς, τα sites, τα blogs και τα chats.

Θριαμβεύει όμως τώρα και η παλαιά επαρχιώτικη, μικροαστική μιζέρια των ανωνυμογράφων. Παλαιότερα κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία, δειλοί, ανέραστοι, ζηλιάρηδες, κομπλεξικοί έστελναν τις βρωμερές επιστολές τους και συκοφαντούσαν, υπονόμευαν, κατάγγελλαν, βωμολοχούσαν. Οπως και τώρα: ξερνάνε οι ανίκανοι, οι συμπλεγματικοί, οι ατάλαντοι, τα ρετάλια, τα ρεμάλια και τα ψυχωτικά κουρέλια το φαρμάκι τους εναντίον των επωνύμων και ανυπεράσπιστων.

Μόνη άμυνα: αγνοήστε τους, το Διαδίκτυο ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. Μπορείς να το πεις;