Δίκτυο

Εφαγαν πόρτα
Μ.Α.

Κλειστή βρήκαν την πόρτα του Νέου Μουσείου Ακρόπολης όσοι άτυχοι τουρίστες αποφάσισαν να επισκεφθούν το πολυδιαφηµισµένο κτίριο του Μπερνάρ Τσουµί που φυλάσσει τους θησαυρούς του Ιερού Βράχου.

Οχι επειδή απεργούσαν οι εργαζόµενοι στο µουσείο, αλλά επειδή δεν µπόρεσαν να φτάσουν στη δουλειά τους, λόγω της απεργίας των µέσων µαζικής µεταφοράς! Ο αριθµός εκείνων που κατάφεραν να πάνε στη δουλειά τους δεν θεωρήθηκε επαρκής για την ασφάλεια εκθεµάτων και επισκεπτών και έτσι το λουκέτο παρέµεινε στην πόρτα. Στην επόµενη απεργία µήπως κάποιος να τους ενηµερώσει ότι τα ταξί κυκλοφορούν; Ή µήπως η λογική «και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος» _ διότι αφού δεν απείργησαν, λογικά δεν χάνουν και το µεροκάµατο, ασχέτως αν έµειναν σπίτι τους _ και η κουτοπονηριά δεν τους επιτρέπει να ενηµερωθούν;


Η «φωνή» της σιωπής
Μ.Μ.

Τι θα είχε να πει µια ταινία «βωβού» κινηµατογράφου σήµερα; Πολλά, απ’ ό,τι φαίνεται. Καλλιτέχνες, µουσικοί, περφόρµερ, σκηνοθέτες, εµπνέονται από την ποίηση της σιωπής και δηµιουργούν. Ως «Κινούµενη Σιωπή» _ όπως είναι η οµπρέλα κάτω από την οποία οργανώνουν τις ιδέες τους _ προτείνουν µια σύγχρονη «βωβή ταινία» ως εναλλακτική στην κουλτούρα της υπερπληροφόρησης. Σιωπή και εικόνα απέναντι στον θόρυβο. Καλλιτέχνες από την Αθήνα και το Βερολίνο που συµµετέχουν αυτό το Σαββατοκύριακο στο Μoving Silence Festival στο 6 D.Ο.G.S. θα επιδιώξουν µε τη µουσική τους να ακουστούν δυνατά.


Ελεγεία µοναξιάς
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σε εξαιρετική φόρµα το «Νέντερλαντς Ντανς Τεάτερ 1» που εµφανίζεται έως και απόψε στο Μέγαρο Μουσικής. Ενθουσιάστηκε το κοινό που είχε σχεδόν γεµίσει την Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη. Η παλιότερη χορογραφία «Κέρινα φτερά» του Γίρι Κίλιαν _ που έχει δώσει εδώ και τριάντα πέντε χρόνια φτερά όχι κέρινα στο ολλανδικό συγκρότηµα το οποίο όµως δεν κινείται στον απόηχο της φήµης του αλλά παραµένει πάντα µοντέρνο και µε ενέργεια εκρηκτική _ συνδυάζεται µε τη νεώτερη «Το δεύτερο πρόσωπο» της Καναδής Κρίσταλ Πάιτ, ένα κοµµάτι για την απάνθρωπη οµογενοποίηση των ανθρώπων σήµερα _ είκοσι δύο χορευτές κάτω από γκρίζους ουρανούς και υπό τους «βιοµηχανικούς» ήχους της µουσικής του Οουεν Μπέλτον, θυµήθηκα τα ανθρωπάκια του Γαΐτη. Εκείνο όµως που δεν θα ξεχάσω µε τίποτα είναι το πρώτο κοµµάτι του προγράµµατος: «Πυροβολήστε το φεγγάρι» των Πολ Λάιτφουτ και Σολ Λεόν. Πέντε χορευτές, µια σειρά απρόσωπα κενά δωµάτια ντυµένα µε ίδιες ταπετσαρίες _ εκπληκτικό σκηνικό που υπογράφουν οι ίδιοι οι δύο χορογράφοι _ και µία ρέουσα, συγκλονιστική ελεγεία της µοναξιάς ακόµα και ανάµεσα στα ζευγάρια, όπου το µοντέρνο συναντά και αγκαλιάζει το ουσιώδες. Το παταγώδες χειροκρότηµα και τα «µπράβο» που ακούστηκαν τα πήραν µε το σπαθί τους οι εξαίρετοι χορευτές ενός νευρώδους συνόλου που αξίζει τη φήµη του. Μην τους χάσετε!