Φαινόμενα

Θολούρα από µαύρα τούλια
Της Πόπης Διαµαντάκου , diaman@dolnet.gr

Θέαµα πληκτικό, πλέον, ο διαγωνισµός ηµίγυµνων κορασίδων
Και όλο αυτό για το ποια θα στεφθεί αρχικουνέλα της χρονιάς, όσο κι ένα κήρυγµα τηλεοπτικού ιερέα από εκείνα που προβάλλουν αµερικανικά ανθυποκάναλα σε υπερηλίκους, που µισοκοιµισµένοι στον καναπέ νοµίζουν ότι κάνουν το καθήκον τους στη θρησκεία.

Παρήλασαν η µία µετά την άλλη, ντυµένες µε λαµέ κορσέδες στην αρχή και µετά µε «πακεταρισµένα» τα… επίµαχα σε ειδικές συσκευασίες από µαύρα τούλια, ενώ η κάµερα έκανε κοντινά σε καίρια σηµεία και δη στα οπίσθια, τα οποία τουρλώνονταν ρυθµικώς σύµφωνα µε το καθιερωµένο τελετουργικό τέτοιων εµποροπανηγύρεων.

Τα κοντινά στα πρόσωπα αποφεύγονταν – και δικαίως, γιατί έτρεµαν χειρότερα και από κουνέλια οι υποψήφιες, τόσο που κάθε προσπάθεια για χαµόγελο κατέληγε σε κάτι σαν σπασµό φρίκης. Οι µόνοι που περνούσαν καλά ήταν η κριτική επιτροπή που το ‘χε ρίξει στο γέλιο και φυσικά στις φιλοφρονήσεις προς την παρουσιάστρια Χριστίνα Λαµπίρη, που σύµφωνα µε τον ρόλο αποτελούσε το σύµβολο της «φτασµένης» για τις διαγωνιζόµενες, κάτι σαν τον φωτεινό σηµατοδότη του τέλους της διαδροµής που θα κάνουν και αυτές. Τι να πεις; Προς το παρόν τις περιµένει το δελτίο του Star να τις διακωµωδήσει αν τα καταφέρουν να ξεκατινιαστούν µεταξύ τους και το πολύ πολύ η εκποµπή του Θέµου, να µοστραριστούν ως «αντικείµενα πόθου».

Γελοιοποίηση της προσµονής Και από τα «λάµπεις, λάµπεις, Χριστίνα µου» που κυριαρχούσαν στον διαγωνισµό Ρlaymate, στα «λάµπεις, Μπάµπη µου», που λέει και το ανέκδοτο, και που σαν να το ακούγαµε να το λένε οι διαγωνιζόµενες για να «βάλουν στεφάνι», στο ριάλιτι «Μια νύφη για τον γιο µου». Και αν οι επίδοξες κουνέλες έτρεµαν σφιγµένες στα µαύρα τούλια, οι επίδοξες «νύφες» είχαν ζωστεί την ποδιά και πάλευαν µε τον πλάστη να απλώσουν φύλλο. Η καθεµιά και η προσφορά της. Για όλες έχει. Ή µάλλον, όλες θα δώσετε.

Και επειδή ως γνωστόν η ποιότητα ενός πολιτισµού χαρακτηρίζεται από τη θέση που αυτός επιφυλάσσει στη γυναίκα, όχι να το παινευτούµε, αλλά χάρη στα δύο αυτά θεάµατα και µόνο είχαµε την ισχυρότερη απόδειξη για το υψηλό πολιτισµικό επίπεδο του τόπου.

Τι καλύτερο από το να έχεις γυναίκες που βάζουν τα δυνατά τους και υπόσχονται ότι θα ικανοποιήσουν κάθε αρσενικό πόθο; Γιατί, και η διαγωνιζόµενη για το στεφάνι που θα της βάλει ο «Μπάµπης», έδινε τις δικές της υποσχέσεις: ότι είναι ικανή να του προσφέρει απολαύσεις πασαλίδικες, µε µασάζ στις πατούσες κάθε βράδυ – αν µπει η «κουλούρα» φυσικά.

Μάλιστα, ένα µεγαλειώδες κοντινό πλάνο στις γυµνές πατούσες του µέλλοντος «πασά» συµπλήρωσε το υψηλών προσδοκιών θέαµα. Αλλωστε σε όλες τις αγορές το «χοντρό παιχνίδι» στήνεται πάνω στην προσδοκία και όχι στην πραγµατική προσφορά.

Το καλύτερο πάντως και στα δύο προγράµµατα ήταν το είδος των διαφηµίσεων. Στο σόου για την Ρlaymate διαφηµίζονταν κρέµες αδυνατίσµατος και οικονοµικά προγράµµατα λείανσης ρυτίδων.

Στο «Μια νύφη για τον γιο µου» τζελ για µύκητες ποδιών και τυριά µε χαµηλά λιπαρά.


Κερδοσκοπικό παιχνίδι µε τις ανθρώπινες ανάγκες

Απρόσµενη «ερµηνεία», όµως, του παιχνιδιού των αναγκών και των φαντασιώσεων που συντηρούν τις αγορές, ερήµην των πραγµατικών ανθρώπινων αναγκών, πρόσφερε ο «Εξάντας» που προβαλλόταν στη ΝΕΤ περίπου την ίδια ώρα. Με επίκεντρο µια άλλη ανθρώπινη βασική ανάγκη, την τροφή, και συγκλονιστικά στοιχεία για το χρηµατιστήριο των κερδοσκόπων που έχει στηθεί γύρω από αυτήν, µε «όπλο» την εκµετάλλευση της παγκόσµιας πείνας. Στο χρηµατιστήριο του σταριού του Σικάγου οι κερδοσκόποι αγοράζουν «σοδειές». Για την ακρίβεια, την υπόσχεση της σοδειάς. Ετσι, µπορεί να αγοραστούν οι σοδειές του επόµενου, του µεθεπόµενου κ.ο.κ χρόνου.

Η κερδοσκοπία στήνεται πάνω στην προσδοκία. Και αυτή µε τη σειρά της ασφαλίζεται για το «ρίσκο». Ενας πανάκριβος «αέρας κοπανιστός» που εκµεταλλεύεται την ανάγκη για τροφή, χωρίς φυσικά να την ικανοποιεί. Μια τέτοια αγορά απαιτεί αυστηρό έλεγχο της παραγωγής – εξ ου και µεγάλες εταιρείες, όπως η Μονσάντο για παράδειγµα, κυκλοφορούν στην αγορά «ιδανικούς σπόρους» που υπόσχονται αύξηση της παραγωγής, εξαρτώντας τους καλλιεργητές σιγά σιγά από αυτούς και χρεώνοντάς τους όλο και περισσότερο.

Από το 1997 µέχρι το 2007 σηµειώθηκαν 200.000 αυτοκτονίες καταχρεωµένων ινδών αγροτών. Ηταν µια εξαιρετική εκποµπή-σχόλιο στους καιρούς της οικονοµικής κρίσης, χωρίς «κράχτες» για το βλέµµα του φιλοθεάµονος, αλλά µε στοιχεία που έκοβαν την ανάσα.