Σινεμά χωρίς δεσμά

Η Πολιτεία δεν ζήτησε ποτέ να συμβουλευτεί την πείρα του Παναγιωτόπουλου και πιθανόν εκείνος να μην ανταποκρινόταν. Ωστόσο, κλείνει αυτό το τόσο εξομολογητικό βιβλίο με μια επίγευση κριτικής (χωρίς να συμμετέχει στην κίνηση των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη). Οι περισσότερες ταινίες που βλέπει, λέει, είναι συμβατικές, άτολμες και υποταγμένες στην αισθητική των παραγωγών. Αλλά ευτυχώς, «μια νέα γενιά κινηματογραφιστών έχει αρχίσει να δείχνει τα δόντια της. Μου έχει κάνει εντύπωση η αγάπη του ενός στα έργα των άλλων. Ο ανταγωνισμός τους είναι ενός άλλου επιπέδου και το ταλέντο τους είμαι σίγουρος ότι θα παρασύρει τον κινηματογράφο προς τα εκεί που του αξίζει». Προτείνει λοιπόν στην Πολιτεία, «αντί να μετράει ψήφους, συμφέροντα, κραυγές και αντιδράσεις, να βοηθήσει αυτό το κύμα να δώσει τα έργα που έχει να δώσει, χωρίς άμεσα ανταποδοτικά οφέλη και χωρίς αυθεντίες να το καταπιέζουν και να το καθοδηγούν». Και στους κινηματογραφιστές επισημαίνει: «Οσο πιο λίγα χρήματα κοστίζει μια ταινία τόσο πιο ελεύθερος δημιουργικά αισθάνε- σαι».