Δίκτυο

Η όπερα και η… οπερέτα
Β.Χ.

Ποιος τελικά πρόλαβε ποιον; Η διοίκηση της Οπερας Θεσσαλονίκης ή το υπουργείο Πολιτισµού και Τουρισµού που ενηµέρωσε επίσηµα χθες ότι επίκειται συγχώνευση της Οπερας Θεσσαλονίκης µε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος; Και µπορεί η πενταµελής εφορεία της όπερας (διορισµένη από τον Σεπτέµβριο του 2009 µε τετραετή θητεία) να έστειλε, όπως ισχυρίζεται, το τελευταίο εξάµηνο προς το υπουργείο 12 (!) επιστολές -καταγγελίες για την άνοµη δράση, από το 2008, του διορισθέντος καλλιτεχνικού διευθυντή της κ. Γιάννη Γιαννίση και ο νέος υπουργός ουδέποτε να απάντησε, αλλά… πέραν της εσωτερικής και αναπάντητης αλληλογραφίας, ουδέν. Χρειάστηκε η χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισµού και Τουρισµού για να σπεύσει η εφορεία σε δηµόσιες καταγγελίες µε στοιχεία (περί κατασπατάλησης, δηµιουργίας οφειλών, αυτοανάθεσης πρωταγωνιστικών ρόλων στον ίδιο και τη σύζυγό του, απειλές προς το προσωπικό κ.ά). Η αλήθεια είναι πως ο κ. Γιαννίσης – καλλιτεχνικός διευθυντής επί δύο χρόνια στην όπερα – παραµένει άγνωστος στην πόλη, οι δραστηριότητες της όπερας ανύπαρκτες και οι καταγγελίες της απερχόµενης εφορείας σοβαρές, αλλά µάλλον καθυστερηµένες. Βέβαια, κάλλιο αργά παρά …
Οδός Χ. Αλεξίου στη Σµύρνη
Χ.Π.

Μέχρι το 1922 το Σεβδήκιοϊ – προάστιο 15 χιλιόµετρα νότια της Σµύρνης – κατοικούνταν από Ελληνες, λίγους Ευρωπαίους και ακόµη λιγότερους Τούρκους.

Το όνοµά του σήµαινε χωριό (κιόι) της αγάπης (σεβντά). Σήµερα λέγεται Γκαζί Εµίρ και παρ’ ότι ο πληθυσµός του (150.000) είναι τουρκικός διατηρεί τις µνήµες του ελληνικού στοιχείου και κάθε τόσο φροντίζει να τις ανανεώνει. Στις 15 Μαΐου, ο δήµαρχος του Γκαζί Εµίρ (Ιµπραήµ Χαλίλ Σενόλ) θα δώσει το όνοµα Χάρις Αλεξίου σε έναν από τους δρόµους της πόλης. Γιατί Χάρις Αλεξίου; Μα είναι γνωστό ότι στα γειτονικά µας παράλια (και δη σε Σµύρνη και Κωνσταντινούπολη) περπατάς στους δρόµους κι ακούς το ελληνικό ρεπερτόριο των τελευταίων 50 χρόνων, από Καζαντζίδη µέχρι και ελληνικό χιπ χοπ. Η Χάρις Αλεξίου πάντως είναι η µεγάλη τους αγάπη. Βρίσκεις τα CD της, βλέπεις αφίσες της σε µαγαζιά, την ακούς εκεί που κάθεσαι για φαγητό (και σε «πειρατική» εκδοχή µε τουρκικούς στίχους). Το Σεβδήκιοϊ είναι το µέρος όπου γεννήθηκε ο παππούς της Γιάννης Σαρρής, οπότε υπάρχει και σχέση… αίµατος. Υστερα από έναν γεµάτο χειµώνα στα µέρη µας (49.000 άτοµα παρακολούθησαν τις παραστάσεις της σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) θα βρεθεί στον τόπο της καταγωγής της (15 Μαΐου) για να είναι παρούσα στην τελετή που θα γίνει προς τιµήν της.


Μέρες 1793…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Σαφώς έχει και ο απερχόµενος διευθυντής του απερχόµενου (καταργούµενου) ΕΚΕΘΕΧ Ηρακλής Λογοθέτης τα δίκια του – πολλά δίκια, ήδη έγραψα χθες για τη δουλειά που έγινε στο Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού και δεν πρέπει να αραχνιάσει. Αλλά αυτή η οκτασέλιδη αποχαιρετιστήρια ανακοίνωση που εξέδωσε – και έβγαλε το άχτι του – µε τις τόσες αναφορές στη λέξη καρατόµηση – και τις υπερβολικά µικρές δόσεις αυτοκριτικής – µου άφησε µια αίσθηση διαγγέλµατος προς τον ελληνικό λαό. Κάτι σαν το διάγγελµα που δεν µπόρεσε να απευθύνει προς τον επαναστατηµένο γαλλικό λαό ο Λουδοβίκος ΙΣΤ΄το 1793 πριν οδηγηθεί στην γκιλοτίνα. Ελπίς όµως πάντα υπάρχει. Για τους Βουρβόνους, τουλάχιστον, υπήρξε και Παλινόρθωση.