Ευθύνες πολιτών

Ο κ. Μιχάλης Κακούρης γράφει για τις ευθύνες που έχουν και οι ίδιοι οι πολίτες για τη σημερινή κατάσταση στη χώρα:

«Είμαι πενήντα σχεδόν ετών, άνεργος και καρδιακός. Δεν έχω καμία ελπίδα να εργασθώ πλέον, παρότι έχω τεράστια εμπειρία, μόρφωση και προέρχομαι από Ελληνες του εξωτερικού γονείς, που με έμαθαν να σέβομαι τη διαφορετικότητα με την προϋπόθεση ότι σέβονται και οι άλλοι τη δική μου. Αν και έχω πληγεί από την λεγόμενη παγκοσμιοποίηση, δεν έχω να ταΐσω τα παιδιά μου και άλλα ευχάριστα, δεν καίω μαγαζιά, τράπεζες (μία εξ αυτών με οδήγησε στο έμφραγμα), δεν καίω συμπολίτες μου, τις περιουσίες τους κ.λπ. Συμφώνως λοιπόν με τα ανωτέρω και με τα διαλαλούντα από διάφορα κόμματα, θα έπρεπε πάνοπλος να κατέβω στην Αθήνα και να σαρώσω τα πάντα. Αντ΄ αυτού ανακυκλώνω τα σκουπίδια, μαθαίνω στα παιδιά μου να σέβονται τους θεσμούς και να ασχολούνται με την άθληση και την παιδεία τους, και προσπαθώ με δανεικά να φτιάξω ένα μαγαζάκι για να ζω αξιοπρεπώς. Με λυπεί το γεγονός ότι οι ευαισθητοποιημένοι αγωνιστές που έκαψαν την Αθήνα το 2008 δεν βγήκαν χθες το βράδυ να τα ξανακάψουν στην μνήμη των 4 νεκρών. Προφανώς οι νεκροί χωρίζονται σε δικούς μας και άλλους. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είναι Γ΄ κατηγορίας πολίτες σε σχέση με κάποιους οργανωμένους του Δημοσίου (δεν αναθεματίζω βέβαια το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων που είναι οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας και συμπολίτες μας). Τα μικρομάγαζα είναι μέρος του “καπιταλιστικού συστήματος” και οι τραπεζικοί υπάλληλοι ευθύνονται ακέραια για την τραπεζική πολιτική της χώρας. Επειδή οι ηλίθιοι είναι ανίκητοι, οι πολιτικοί μας τα τελευταία 30 χρόνια φρόντισαν να δημιουργήσουν πολλούς για να διασφαλίσουν την αιώνια εξουσία! Ανθρώπους που ζουν με κλισέ, αντιδρούν με κλισέ, βουσμάνους (αυτοί έχουν κάθε λόγο να είναι αδαείς) που δεν καταλαβαίνουν βασικά πράγματα που αφορούν την καθημερινότητα και άγονται και φέρονται από άθλια κόμματα και κάνουν τα πάντα κομμάτια στο πέρασμά τους. Ολοι θέλουμε να τιμωρηθούν τα λαμόγια. Μήπως όμως θα πρέπει να τιμωρηθούμε και εμείς; Που φτύνουμε, βρίζουμε, παραβιάζουμε ουρές και σηματοδότες, καβαλάμε πεζοδρόμια, δεν βοηθάμε εγκύους και πολλά άλλα; Επειδή ο κατάλογος είναι ατελείωτος, ας κοιταχθούμε όλοι στον καθρέφτη, μήπως και τελευταία στιγμή σωθούμε».