Αντιπολίτευση και κρίση

Ο Παναγιώτης Καραδήμας, φοιτητής του Τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας της Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών, γράφει για τις ευθύνες των κομμάτων της αντιπολίτευσης και την υπονόμευση της προσπάθειας να βγει η χώρα από την κρίση:

«Εμβρόντητοι παρακολουθήσαμε οι περισσότεροι για ακόμη μια φορά τους πολιτικούς αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης να ασκούν την αγαπημένη τους συνήθεια που δεν είναι άλλη από το να αρνούνται πεισματικά να συνεισφέρουν στο ελάχιστο όποτε αυτό τους ζητείται. Αυτό στην καλύτερη περίπτωση, γιατί στην πρόσφατη πρώτη πρόσκληση του Πρωθυπουργού και του Προέδρου της Δημοκρατίας για σύγκληση του Συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών, έδειξαν, με εξαίρεση τον κ. Καρατζαφέρη, τον χειρότερο εαυτό τους και μάλιστα αυτή τη φορά με ευρύτερες και ολέθριες συνέπειες. Υπονομεύουν, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, την προσπάθεια όλων να βγει η χώρα από τη σημερινή κρίση.

Αρνήθηκαν να προσέλθουν, χωρίς καν να μπουν στον κόπο να σκεφθούν κάποια σοβαρή δικαιολογία ώστε να εξηγήσουν τη στάση τους. Δηλαδή, απαξίωσαν με χαρακτηριστική άνεση τους θεσμούς αλλά και τον ίδιο τους τον ρόλο στην κοινοβουλευτική δημοκρατία, στην κατά κοινή ομολογία πιο κρίσιμη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας. Αντί να παραστούν και να αναζητήσουν ή να συστήσουν τρόπους ανάκαμψης, προτίμησαν την αερολογία. Οι ιδεοληψίες τους και ο μονοδιάστατος τρόπος σκέψης τους δεν τους επέτρεψαν να παρευρεθούν στη διάσκεψη και να στείλουν, ενόψει των κινητοποιήσεων, μήνυμα πως σε επίπεδο κορυφής μπορεί να υπάρξει έστω διάλογος. Δυστυχώς, η διεθνής και εγχώρια πραγματικότητα είναι αρκετά σύνθετη και δεν συμφωνεί με τις υπεραπλουστεύσεις τους. Είναι προφανές πως όχι μόνο αγνοούν τις υποχρεώσεις τους αλλά έχουν και την ψευδαίσθηση πως έτσι εκφράζουν τους ψηφοφόρους τους.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, ούτε το πως αδυνατούν να προτείνουν στοιχειωδώς ρεαλιστικές λύσεις στον Πρωθυπουργό, άλλωστε πάντα τέτοια ήταν η φύση της αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, με εξαίρεση την περίοδο 2007-2009. Είναι πως τόσα χρόνια όλοι αυτοί, ιδιαιτέρως η Αριστερά, καλλιεργούν στην κοινωνία και τον καθέναν χωριστά την αντίληψη πως έχει μόνο δικαιώματα και καμία υποχρέωση απέναντι στους γύρω του και απέναντι στο κράτος. Πως πρέπει μόνο να απαιτεί και καθόλου να προσφέρει. Επίσης, με ευθύνη τους είναι διάχυτη η πεποίθηση πως ποτέ δεν ευθυνόμαστε εμείς οι ίδιοι, αλλά πάντα φταίνε οι “κακοί” κυβερνώντες ή κάποια άλλη, μυστηριώδης συμπαιγνία πνευμάτων. Πως όταν καίγεται το κέντρο της Αθήνας, αυτό δεν είναι εγκληματική και κατακριτέα πράξη, αλλά φυσική απόρροια της δυσαρέσκειας που ενδεχομένως υπάρχει».