«ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΑΠΕΙΝΟΤΕΡΟΙ»

Δεν είναι ένας συγγραφέας-σταρ ο Τζον Μπάνβιλ και δεν το έχει επιδιώξει ποτέ, ούτε όταν ήταν αρχισυντάκτης σε ιρλανδική εφημερίδα ούτε όταν γράφει κριτικές στο περίφημο «Νew Υork Review of Βooks». Το αντίθετο μάλιστα, πιστεύει ότι οι συγγραφείς οφείλουν να γίνουν ταπεινότεροι. Αγαπά μάλιστα να διηγείται την εξής ιστορία: «Μια μέρα ένας θαυμαστής πλησίασε τον Τζόις. «Δάσκαλε», του λέει, «αφήστε με να σας φιλήσω το χέρι»! «Εντάξει», απάντησε εκείνος, «αλλά να ξέρετε ότι αυτό το χέρι κάνει και άλλα πράγματα εκτός από το να γράφει!»».

Ο κοινωνικός σας ρόλος ως συγγραφέας ποιος είναι;

Δεν έχω κοινωνικό ρόλο ως συγγραφέας, έχω ως πολίτης. Ενα από τα αγαπημένα μου μότο είναι αυτό του Κάφκα: «Ο καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα να πει». Διότι το μεγαλείο της τέχνης, όπως πολύ καλά το γνώριζε ο Οσκαρ Ουάιλντ, βρίσκεται στο ότι είναι υπέροχα άχρηστη. Δεν έχει με άλλα λόγια πρακτική χρησιμότητα αλλά προσφέρει πάρα πολλά στις ψυχές μας, δίνοντάς μας μια συμπυκνωμένη αίσθηση της ζωής, του κόσμου και της θέσης μας μέσα του.

Ποιος είναι ο ήρωάς σας στην ιρλανδική ιστορία;
Υποθέτω πως εννοείτε ποιος είναι ένας ήρωας του συγγραφέα Μπάνβιλ, όχι του πολίτη Μπάνβιλ. Οπότε σας απαντώ: ο Σάμιουελ Μπέκετ. Στο σπουδαίο μυθιστόρημά του Ο Μαλόουν πεθαίνει, υπάρχει η περιγραφή ενός χαρακτήρα που παρατηρεί ένα γεράκι «γοητευμένος από τέτοια ακραία ανάγκη, ολιγάρκεια υπερηφάνεια, υπομονή και μοναξιά». Κατά τον ίδιο τρόπο αισθάνομαι να με γοητεύει ο Σάμιουελ Μπέκετ.