«Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΟΡΔΙΖΕΙΝ»

Τ ο 1952 ο Νταλί εγκαταλείπει την ακαδημαϊκή φόρμα της αυτοβιογραφίας προκρίνοντας την ημερολογιακή αφήγηση ως πιο κατάλληλη για να αναφερθεί στην ασυνήθιστη καθημερινότητά του. «Είμαι η υπ΄ αριθμόν ένα μεγαλοφυΐα της εποχής μας» ομολογεί στον πρόλογο, ενώ λίγο παρακάτω εξηγεί την ακατανίκητη έλξη που ασκεί πάνω του ο αγκυλωτός σταυρός. «Ποτέ μου δεν είχα υποψιαστεί τη συγκίνηση που μπορούσε και προκαλούσε αυτός ο σταυρός. Μου είχε γίνει έμμονη ιδέα σε τέτοιο βαθμό, που ταύτισα το παραλήρημά μου με την προσωπικότητα του Χίτλερ, ο οποίος μου εμφανιζόταν πάντα σαν γυναίκα. (…) Ημουν βαθιά γοητευμένος από την τρυφερή και ευτραφή πλάτη του Αδόλφου έτσι όπως ήταν πάντα τόσο όμορφα ζωσμένη μέσα στη στολή του. (…) Ηταν μια συγκίνηση πολύ σπάνια, που δεν ένιωθα ούτε όταν έκανα έρωτα». Προϊόντος του χρόνου ο Νταλί καταλήγει σε ένα πρόγραμμα ζωής που θα του εξασφάλιζε υγεία και χρήμα. «Αποφάσισα να σταματήσω να πίνω εντελώς και να φροντίζω τον εαυτό μου μέχρι μανίας. Τα ημερολόγια κλείνουν με την ξεκαρδιστική πραγματεία του Νταλί για την Τέχνη του πορδίζειν, ή το εγχειρίδιο του ύπουλου πυροβολικού και την κατηγοριοποίηση της πορδής απ΄ όπου αντιγράφω τα περί της παρθενικής τοιαύτης: «Λέγεται ότι οι πιο θελκτικές και σπάνιες πορδές φύονται μόνον στους τρυφερούς κώλους των παρθένων της Νήσου των Αμαζόνων. Ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν πουθενά αλλού τόσο εύγευστες και αρωματικές πορδές».