«Είμαι η υπ΄ αριθμόν ένα μεγαλοφυΐα της εποχής μας»

ΑΝ ΚΑΙ ΕΥΑΓΓΕΛΙΖΟΤΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ
«ΤΥΧΑΙΟΥ», Ο ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΝΤΑΛΙ ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΗΝ
ΤΥΧΗ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΟΧΙ ΣΕ Ο,ΤΙ ΑΦΟΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΣΤΕΡΟΦΗΜΙΑ ΤΗΣ «ΜΕΓΑΛΟΦΥΪΑΣ» ΤΟΥ
Ηξερε ο Νταλί πως η εκκεντρική ζωή του θα γινόταν φύλλο και φτερό και η διαστροφική καθημερινότητά του θα ερμηνευόταν με τρόπους που ο ίδιος διόλου δεν θα ενέκρινε. Από νωρίς είχε την προνοητικότητα να στρωθεί και να γράψει αυτοβιογραφικού τύπου βιβλία που θα έδιναν στους ενδιαφερομένους τα κατάλληλα «κλειδιά» για το έργο του και στους περίεργους μια ακόμη αφορμή για να σκανδαλιστούν, συντηρώντας έτσι εσαεί τον μύθο του χαρισματικού ταραξία. Κι αν ο Νταλί με αυτόν τον τρόπο εξασφάλισε τη μετά θάνατον ζωή του, για τον σύγχρονο αναγνώστη τα δυο αυτοβιογραφικά του βιβλία Το ημερολόγιο μιας μεγαλοφυΐας και Η απόκρυφη ζωή μου συν το μοναδικό του μυθιστόρημα Κρυμμένα πρόσωπα (όλα από τις Εκδόσεις Εξάντας), αποτελούν έναν ακόμη γρίφο. Να τα διαβάσει με την αυστηρότητα ενός μελετητή ή να τα λογαριάσει ως μια σατανική παγίδα του μετρ με την μπροκάρ ρόμπα και τα τσιγκελωτά μουστάκια;

Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο καθένας έχει το ελεύθερο να παίξει όπως νομίζει με το συγγραφικό έργο του Νταλί, αρκεί να μην αποκλείσει από την ανάγνωση το χιούμορ, τη μεγαλύτερη εφεύρεση του υπερρεαλισμού και των συναφών καλλιτεχνικών κινημάτων. Αρξασθε…

«Πέθανέ με, αγάπη μου»
Το 1942, ενώ βρισκόταν ακόμη στην Αμερική, εξέδωσε το πρώτο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Η απόκρυφη ζωή μου, όπου ξεκαθαρίζει τους λογαριασμούς του με τη «λογική» φτιάχνοντας τις δικές του συνταγές για την υπερρεαλιστική κουζίνα. «Αν απεχθάνομαι το σπανάκι είναι γιατί είναι άμορφο όπως η ελευθερία. Το αντίθετο του σπανακιού είναι οι πανοπλίες. Τρελαίνομαι να τρώω πανοπλίες και ιδίως μικρές πανοπλίες», γράφει, υπαινισσόμενος τα οστρακοειδή.

Ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει τα όρια της ζωγραφικής του από τον ακαδημαϊσμό των άλλων και διηγείται πώς προσπάθησε να καπαρώσει την (εικαστική) ανακάλυψη του ασυνείδητου. Το χάι λάιτ της αυτοβιογραφίας, αυτό που τρέλανε τους Αμερικανούς και εκτόξευσε τις πωλήσεις του βιβλίου σε ύψη δυσθεώρητα, είναι πάντως οι περιγραφές των πρώτων του σεξουαλικών επαφών με τη Γκαλά. «Εριξα πίσω το κεφάλι της Γκαλά τραβώντας την απ΄ τα μαλλιά και την διάταξα υστερικά:

– Πείτε μου τώρα τι θέλετε να σας κάνω. Πείτε το μου όμως αργά, κοιτάζοντάς με στα μάτια, με τις πιο βίαιες, τις πιο άγρια άσεμνες λέξεις, που θα μας κάνουν και τους δυο να ντραπούμε αφόρητα! Ετοιμαζόμουν να επωφεληθώ απ΄ όλες τις λεπτομέρειες αυτής της αποκάλυψης, να τρίψω τα μάτια μου για να δω καλύτερα, για να νιώσω καλύτερα πως πεθαίνω από πόθο. Τότε η Γκαλά, που το πρόσωπό της είχε πάρει την ομορφότερη έκφραση που μπόρεσε ποτέ να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, μου έδωσε να καταλάβω πως δεν θα αφήναμε τίποτα που να μην κάνουμε. Τη στιγμή εκείνη, το ερωτικό μου πάθος έφτασε στα όρια της μανίας κι επανέλαβα για μια ακόμη φορά:

– Τι θέ-λε-τε να σας κά-νω;

Η έκφραση του προσώπου της άλλαξε κι έγινε σκληρή και τυραννική.

– Θέλω να με πεθάνετε!» Ενώ παρακάτω εξηγεί τις προθέσεις του ως εξής: «Στο βιβλίο αυτό δεν θα υπάρξει παρά ένα μόνο ζωντανό σφάγιο κι αυτό θα ΄μαι εγώ. Δεν το κάνω ούτε από σαδισμό, ούτε από μαζοχισμό, αλλά από ναρκισσισμό. Είχα μόλις δει τη Γκαλά να γδέρνεται ζωντανή μπροστά μου. Και μου φαινόταν πιο όμορφη, πιο αλαζονική, πιο περήφανη».

Τρελός τρελός, κόσμος
Σχεδόν παράλληλα με την Απόκρυφη ζωή ο Νταλί δουλεύει σκληρά για να ολοκληρώσει ένα (το μοναδικό του) μυθιστόρημα με θέμα τον πόλεμο και τα μεθεόρτιά του μέσα από σουρεαλιστικό κάτοπτρο. Είναι τα Κρυμμένα πρόσωπα. Αντίθετα με την αυτοβιογραφία του, η οποία λόγω του σεξουαλικού της περιεχομένου γνώρισε τη φρανκική λογοκρισία, το μυθιστόρημα ενίσχυσε τις φήμες ότι αυτός ο ακόρεστος Νταλί δεν έχει αποφασίσει ακόμη σε ποια τέχνη θέλει να διαπρέψει. Η άποψη αυτή δεν ήταν διόλου αστήρικτη, αφού ο Νταλί δεν εγκατέλειψε ποτέ την επιθυμία του να γίνει συγγραφέας.