Επίπλαστη ευημερία

Κ αι όμως. Λίγο πριν οι ΗΠΑ βυθιστούν στο χάος της οικονομικής κρίσης, η οικονομία τους έμοιαζε έτοιμη και ικανή για όλα.

Στον πλούτο των πρώτων υλών είχε προστεθεί και ο πλούτος των νέων εφευρέσεων. Από το «φορντάκι» μέχρι τον κινηματογράφο, και από το συνθετικό ύφασμα μέχρι το ραδιόφωνο η Αμερική έμοιαζε ήδη έτοιμη όχι μόνο να απολαύσει τον νέο τύπο ευμάρειας, αλλά και να κατακτήσει τον κόσμο με τη γοητεία της.

Τι δεν πήγε καλά; Ας διαβάσουμε τι έχει καταλάβει ο Κλωντέλ από τις απόψεις των ειδικών: «απαραίτητη προϋπόθεση για τη διαμόρφωση συνθηκών ασφαλούς ευημερίας, τόσο σε εθνικό όσο και σε ατομικό επίπεδο, είναι η διατήρηση μιας ισορροπίας ανάμεσα στις αγορές που πραγματοποιούν οι καταναλωτές και τα πραγματικά μέσα πληρωμής που διαθέτουν. Η επανειλημμένη παραβίαση αυτής της αρχής στο διάστημα 1926-1929, η κατάχρηση της πίστωσης από τράπεζες, βιομηχάνους και ιδιώτες και η κερδοσκοπική δράση που όλοι αυτοί ανέπτυξαν υπολογίζοντας στις απεριόριστες δυνατότητες αύξησης, είτε των δραστηριοτήτων είτε των αποδοχών και των μέσων διαβίωσής τους είναι οι αιτίες της κρίσης… που καταστρέφει και θα συνεχίσει να καταστρέφει ό,τι δημιούργησε η επίπλαστη ευημερία των τελευταίων ετών».