«Βαρέθηκα να σκοτώνω!»

«Μετά το “Λεόν”, όλοι μού ζητούν να παίζω σε γκανγκστερικές ταινίες. Εχω βαρεθεί να σκοτώνω. Προσωπικά δεν μου αρέσει η βία. Ελπίζω, μεγαλώνοντας να αλλάξω κάποια στιγμή», λέει στα «ΝΕΑ» ο 62χρονος Ζαν Ρενό που ο χρόνος φαίνεται να του έχει φερθεί καλά και χθες το βράδυ έκλεισε το 11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου με την ταινία «22 σφαίρες», στην οποία πρωταγωνιστεί (στις ελληνικές αίθουσες θα προβληθεί το καλοκαίρι).

Παντρεμένος τρεις φορές και πατέρας 4 παιδιών (το μεγαλύτερο είναι 30 χρονών), ο Ζαν Ρενό δηλώνει ότι δεν του αρέσει η βία. «Προτιμώ τα παιδιά και τη μαγειρική». Παρ΄ όλα αυτά, λέει, «δεν εξιδανικεύω το επάγγελμά μου μπροστά στα παιδιά μου. Είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να είναι παιδί ενός διάσημου και εγώ δεν τους προτείνω να βλέπουν τις ταινίες μου. Τα παιδιά μου μού λένε “δεν θέλουμε να βλέπουμε ταινίες στις οποίες στο τέλος σκοτώνεσαι!”».

Ο Ζαν Ρενό δεν είναι μόνο σταρ της Γαλλίας, αλλά και του Χόλιγουντ και του κόσμου όλου. Οταν τον ρωτάμε για το πόσο σκληρή δουλειά είναι να είσαι διάσημος, να γυρίζεις όλο τον κόσμο, να μην ξέρεις τι θα πει σπίτι και να δίνεις απανωτές συνεντεύξεις, απαντά με χαμόγελο ότι είναι δύσκολο «αλλά μου αρέσει η αγάπη του κόσμου, θέλω να μοιράζομαι με τους άλλους τα πράγματα που αγαπάω, δεν μπορεί να σου δίνουν οι άλλοι συνέχεια, πρέπει να δίνεις και εσύ».

Εχουν περάσει είκοσι επτά χρόνια από το «Απέραντο γαλάζιο» που τον είχε φέρει στην Αμοργό. Τώρα που η Ελλάδα κινδυνεύει με πτώχευση και όλος ο κόσμος γνωρίζει οικονομική κρίση, λέει: «Είναι πολύ δύσκολη η θέση της Ελλάδας, παρά το γεγονός ότι ο Σαρκοζί έχει πει πως θα τη στηρίξει. Αλλά και στη Γαλλία δεν είναι τα πράγματα καλύτερα, έχουμε χρέος 200 δισεκατομμυρίων ευρώ. Δυστυχώς, μάθαμε να καταναλώνουμε ασύστολα, ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας και τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσουμε. Και το χειρότερο είναι ότι αυτό τον βαρύ λογαριασμό θα τον πληρώνουν και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας. Κανένας δεν το λέει όμως αυτό στον κόσμο. Η Αμερική ζει πάνω σε μια οικονομία που δεν της ανήκει. Δεν έχει καταλάβει ότι ζει με κινέζικα χρήματα».

Γιατί πιστεύετε ότι το Χόλιγουντ έχει κατατροπώσει τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο;

Ο λόγος για τον οποίο αρέσουν οι αμερικανικές ταινίες έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι μια χώρα που απαρτίζεται από διάφορες εθνότητες, που καταφέρνει και τις απορροφά. Είναι μια χώρα σε νηπιακή κατάσταση, η οποία με κόπο μιλάει αγγλικά, αλλά έχει αναπτύξει μια κινηματογραφική βιομηχανία πολύ καλή στη μαζική παραγωγή. Το θέμα δεν είναι η Αμερική, ο γίγαντας. Πρέπει εμείς να καταφέρουμε να κρατήσουμε την εθνική μας ταυτότητα, να κάνουμε ταινίες που θα μιλάνε στη γλώσσα μας. Να μην παραδοθούμε στους Αμερικανούς και στην αγγλική γλώσσα. Είναι σαν το θέμα του βοναπαρτισμού, αν ο Βοναπάρτης δεν είχε παραχωρήσει τη Λουιζιάνα, τώρα όλος ο κόσμος θα μιλούσε γαλλικά. Πάλι το ίδιο πρόβλημα θα είχαμε. Τώρα το θέμα δεν είναι να πούμε στο κοινό για τις αμερικανικές ταινίες γιατί τις αγαπάει. Το θέμα είναι να κάνουμε εμείς καλύτερες ταινίες.


Από την Καζαμπλάνκα ώς τα «Πορφυρά ποτάμια»

Γεννημένος στην Καζαμπλάνκα από ισπανούς γονείς που κατέφυγαν εκεί λόγω της δικτατορίας του Φράνκο, έχει παίξει σε πάνω από 20 ταινίες και έχει συνεργαστεί με πολλούς σημαντικούς σκηνοθέτες, όπως οι Λικ Μπεσόν, Μπερτράν Μπλιέ, Μάρκο Φερέρι, Ρόλαντ Εμεριχ, Λόρενς Κάσνταν, Τζον Φρανκενχάιμερ. Από την εκτενέστατη φιλμογραφία του ξεχωρίζουν οι ταινίες «Νικίτα», «Λεόν», «Επικίνδυνη αποστολή», «Ρονίν», «Γκοτζίλα», «French kiss», «Οι επισκέπτες», «Απέραντο γαλάζιο», «Μια νύχτα στον υπόγειο», «Rollerball», «Πτήση για δύο», «Οι σπεσιαλίστες», «Ηotel Rwanda», «Τρελή καταδίωξη στην Κορσική», ενώ πρωταγωνίστησε και στα «Πορφυρά ποτάμια» και «Πορφυρά ποτάμια 2» του Ματιέ Κασοβίτς.