ΔΡΟΜΟΙ

Η εμπιστοσύνη…
… στους θεσμούς έχει γίνει τα τελευταία χρόνια είδος εν ανεπαρκεία. Αυτό που φαίνεται να τους έδωσε τη χαριστική βολή είναι η παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία συγκλονίζει ακόμη το οικονομικό και πολιτικό σύστημα. Ετσι δεν είναι καθόλου παράδοξο που, σύμφωνα με έρευνα του κέντρου ερευνών Ρew, το 80% των Αμερικανών δηλώνουν πως δεν έχουν καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή τους.

Η αξιοπιστία…
… της αμερικανικής κυβέρνησης ποτέ άλλοτε δεν είχε πέσει τόσο χαμηλά τα τελευταία πενήντα χρόνια. Σε συνέντευξή του στον δημοσιογράφο Κρις Χέτζες, αυτό ακριβώς πιστοποιεί και ο Νόαμ Τσόμσκι. «Η κατάσταση μοιάζει πάρα πολύ με τα τελευταία χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», λέει ο Αμερικανός διανοούμενος. «Οι ομοιότητες είναι εντυπωσιακές. Επικρατεί μια τρομακτική απογοήτευση από το κοινοβουλευτικό σύστημα. Το πιο αξιοπρόσεκτο με τη Βαϊμάρη δεν ήταν το ότι ο Χίτλερ κατόρθωσε να εξοντώσει τους σοσιαλδημοκράτες και τους κομμουνιστές, αλλά το ότι τα συντηρητικά και τα φιλελεύθερα κόμματα ήταν τόσο μισητά που εξαφανίστηκαν. Αφησαν πίσω τους ένα κενό που οι ναζί κατάφεραν να εκμεταλλευτούν πολύ έξυπνα». Υστερα από 81 χρόνια ζωής και 100 βιβλία, ο Νόαμ Τσόμσκι εξακολουθεί να καταρρίπτει τους μύθους και να αποκαλύπτει τα ψεύδη της εξουσίας. Κι αυτό μολονότι βρίσκεται ακόμη στη μαύρη λίστα των επίσημων μέσων ενημέρωσης και της κατεστημένης πανεπιστημιακής κοινότητας και μολονότι, όπως ομολογεί ο ίδιος, η εμμονή του στις απόψεις του συχνά γίνεται για κάποιους πληκτική. Ομως εξακολουθεί να απορρίπτει το δικομματικό σύστημα σαν μια οφθαλμαπάτη που είναι ενορχηστρωμένη από τον κόσμο των επιχειρήσεων, να καταγγέλλει τους διανοούμενους που έχουν καταντήσει αυλοκόλακες και να χαρακτηρίζει τα φληναφήματα των εμπορικών μέσων ενημέρωσης πλύση εγκεφάλου.

Με την επιβολή…
… του αχαλίνωτου καπιταλισμού και της παγκοσμιοποίησης, προειδοποιεί ο Νόαμ Τσόμσκι, ο κόσμος έχει πάρει έναν δρόμο που απειλεί τη δημοκρατική ομαλότητα. «Ποτέ στη ζωή μου δεν ξαναείδα κάτι τέτοιο» λέει στον Κρις Χέτζες. «Και είμαι αρκετά γέρος για να θυμάμαι και να μπορώ να συγκρίνω με τη δεκαετία του 1930. Τότε, ολόκληρη η οικογένειά μου ήταν άνεργη. Οι συνθήκες ζωής ήταν πολύ πιο ανυπόφορες από όσο είναι σήμερα. Ομως υπήρχε ελπίδα. Οι άνθρωποι ήταν αισιόδοξοι. Τότε οργανώθηκε η μεγάλη εργατική ομοσπονδία. Κανείς δεν θέλει να το λέει πια, αλλά οι κομμουνιστές ήταν εκείνοι που βρέθηκαν επικεφαλής στη διεκδίκηση των εργατικών και των πολιτικών δικαιωμάτων. Ακόμη και οι άνεργοι δικαιούνταν μια εβδομάδα αναψυχής στην εξοχή. Ηταν μια ανάσα ζωής. Δεν υπάρχουν πια τέτοια». Οι διαθέσεις…
… του κόσμου είναι τρομακτικές, καταλήγει ο Τσόμσκι. Η οργή, η αγανάκτηση και το μίσος που νιώθουν οι άνθρωποι για τους θεσμούς δεν είναι οργανωμένα με έναν εποικοδομητικό τρόπο. Και η έκπτωση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς και στην αξία της ζωής έχουν γίνει ένα ανεξέλεγκτο όπλο μαζικής καχυποψίας που μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή.