Φαινόμενα

Σουξέ – έκπληξη
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,

Λατρεύει το φιλοθέαμον κοινό τις σαπουνόπερες και όταν αυτές προσφέρονται σε «πακέτο» που ικανοποιεί την αισθητική, όπως είναι το τουρκικό «Χίλιες και μια νύχτες» του Μακεδονία ΤV
Ανέκαθεν έδειχνε αδυναμία το φιλοθέαμον στα τηλεοπτικά- και κινηματογραφικά- παραμύθια. Ποτέ δεν γύρισε την πλάτη σε καλή αυθεντική σαπουνόπερα. Και όπως αποδεικνύεται από το σουξέ που έχουν οι «Χίλιες και μια νύχτες» του Μακεδονία ΤV, τις ανακαλύπτει όπου κι αν προβάλλονται, αρκεί να του προσφέρουν τις απολαύσεις που έχει συνηθίσει. Τουρκικής παραγωγής, έγινε γνωστή στόμα με στόμα, συναγωνίζεται επαξίως «Τα μυστικά της Εδέμ» του Μega, τουλάχιστον στις συζητήσεις και στον φανατισμό του κοινού της. Δεν χάνουν επεισόδιο, λένε οι πιστοί της σειράς.

Εχει αποδειχτεί άλλωστε, πλειστάκις από τις δημοσκοπήσεις, ότι καμιά στρατηγική αγοράς δεν εμποδίζει το κοινό από το να κάνει τις δικές του απρόβλεπτες επιλογές και να αναδεικνύει outsider. Αν και ως προς τις προδιαγραφές τους ουδόλως διαφέρουν από τα υπόλοιπα προϊόντα που έχει συνηθίσει να καταναλώνει το φιλοθέαμον. Στην περίπτωση του σίριαλ «Χίλιες και μια νύχτες», το ενδιαφέρον είναι ότι προβάλλεται από μικρό κανάλι, οπότε δεν δημοσιοποιείται η τηλεθέασή του δίπλα στις υπόλοιπες των αντίστοιχων κεντρικών καναλιών, γεγονός που επιβεβαιώνει την παραπλανητική εικόνα των νούμερων τηλεθέασης που προβάλλεται από τη μεσημεριανάδικη τηλεόραση.

Οσο για το περιεχόμενο της σειράς, δεν διαφέρει διόλου απ΄ όσες παρόμοιες έχει λατρέψει κατά καιρούς το φιλοθέαμον. Αργή, σπειροειδής εξέλιξη της υπόθεσης, πολλές παράλληλες ιστορίες, πάθη, ίντριγκες, εγκυμοσύνες που αποτελούν στοιχείο της γυναικείας εξουσίας και μέσο χειρισμού των ανδρών, δυναμικοί γυναικείοι ρόλοι, απιστίες, έρωτες και όλα τα συναφή. Αυτό που έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον ωστόσο είναι το ντεκόρ εντός του οποίου διαδραματίζεται η υπόθεση και που είναι μια εξόχως πλούσια και υψηλής ευρωπαϊκής αισθητικής εικόνα της Τουρκίας. Με άλλα λόγια, υπηρετεί έξυπνα, την εθνική τουρκική προπαγάνδα. Χλιδή, βίλες, χώροι υψηλής αισθητικής και κτίρια σπουδαίας αρχιτεκτονικής, είτε παλαιά- παραδοσιακά είτε υπερμοντέρνα, εικόνα μιας Κωνσταντινούπολης σύγχρονης και πλήρως αποστειρωμένης από οποιοδήποτε ανατολίτικο σημάδι, από οποιαδήποτε φθορά ή «μουτζούρα» φτώχειας. Τα πλάνα από τις πλούσιες περιοχές του Βόσπορου, με τη γέφυρα να δείχνει ένα σύγχρονο θαύμα της αισθητικής και της τεχνολογίας, συνθέτουν μια ιδανική Πόλη- βιτρίνα.

Αντίστοιχες αισθητικές παρεμβάσεις στο αστικό περιβάλλον έχουμε δει από τα σίριαλ του Παπακαλιάτη, που με το φετινό «4» μεγαλουργεί στην επιλογή εσωτερικών και εξωτερικών χώρων (ούτε το Δημαρχείο Ψυχικού τού γλίτωσε, που εμφανίζεται σαν το εξωτερικό της ατμοσφαιρικής, οικογενειακής μονοκατοικίας).

Οπως κι αν έχει, αυτό που αγκαλιάζει το φιλοθέαμον είναι η συναρπαστική ιστορία και το ωραίο ντεκόρ. Είναι πιθανόν η επιτυχία του «Χίλιες και μια νύχτες» να οφείλεται στο ότι αγγίζει μια πολιτισμική, νοσταλγική μνήμη μιας μεγάλης κατηγορίας του ελληνικού κοινού (μην ξεχνάμε πριν από μερικά χρόνια το θερινό σουξέ τού επίσης τουρκικού «Τα σύνορα της αγάπης» που πρόβαλε το Μega). Αλλά δεν παύει ο πλούτος, η επιλογή των πρωταγωνιστών (όλοι ωραίοι και καλοντυμένοι) και τα σαπουνοπερικά πάθη, να παραμένουν στοιχεία που γοητεύουν το φιλοθέαμον.

Σε πείσμα μάλιστα των καναλικών επιλογών, που επιμένουν στο ριάλιτι, σαν υποτίθεται προϊόν με ασφαλέστερη επιτυχία και σε ορισμένες περιπτώσεις- όπως στα ριάλιτι του Αlpha- πολύ φτηνότερο. Ακριβώς όμως τη στιγμή που τα σίριαλ πεθαίνουν από οικονομική ασφυξία, το ελληνικό κοινό δείχνει με πάθος την προτίμησή του σε αυτά.


Βρέθηκαν τα κλεμμένα;

Απουσίαζε χθες από την εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη η φάσα με τη φράση «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Προφανώς όχι γιατί επιστράφηκαν. Θα το ΄χαμε μάθει. Απλώς, ήταν επόμενο να εξαφανιστεί μια ημέρα, έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκε. Και χωρίς να ΄χει επιλυθεί το πρόβλημα που υποτίθεται καταγγελλόταν. Ετσι συμβαίνει με τον λαϊκισμό. Δεν έχει λύση. Εχει μόνο καταγγελία.

Προκαλεί ερεθισμό, ενόχληση. Και εκεί εξαντλείται.

Αλλωστε, έχουμε και το κλιμάκιο του ΔΝΤ που κάνει έρευνες στη χώρα. Πώς θα τους φαινόταν να βλέπουν σε ένα μεγάλο κανάλι, σε μια από τις εκπομπές με μεγάλη τηλεθέαση, να ΄χουν ένα τέτοιο μότο καθημερινώς; Αντε μετά να τους πείσουμε ότι δεν είμαστε όλοι χώρα κλεφτών, ότι δεν έχουμε κλεμμένα σε συρτάρια και ότι ακόμη και αυτοί που φωνάζουν, δεν είναι σε θέση να πουν ακριβώς ποια κλεμμένα εννοούν και ποιους κλέφτες (με ονόματα) και ότι τα συνηθίζουμε τα λόγια τα μεγάλα από τηλεοράσεως.