[ ΡΙΠΕΣ ] Οπισθοδρόμηση

ΟΥΔΕΙΣ αμφισβητεί ότι στον ρόλο της Εκκλησίας περιλαμβάνεται και η διατήρηση των παραδόσεων και των δοξασιών, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τη χριστιανική πίστη, τη λειτουργία της ίδιας της Εκκλησίας και τη διακονία των μηνυμάτων στα οποία στηρίζεται η πίστη.

ΕΙΔΙΚΑ για την Εκκλησία της Ελλάδος, οι δεσμοί της οποίας με τις παραδόσεις του ελληνικού λαού είναι άρρηκτοι εδώ και αιώνες, γίνεται κατανοητό ότι χωρίς τον σεβασμό και τη διατήρηση των παραδόσεων αυτών η στενή σύνδεσή της με την κοινωνία θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολη.

ΟΜΩΣ προσήλωση και σεβασμός στις παραδόσεις δεν σημαίνει απόρριψη κάθε νεωτερισμού. Ούτε άρνηση κάθε εκσυγχρονισμού. Οι κοινωνίες εξελίσσονται καθημερινά και η Εκκλησία οφείλει να προσαρμόζεται γιατί, διαφορετικά, αποξενώνεται από το ποίμνιό της.

ΑΚΡΙΒΩΣ γι΄ αυτό προξενεί δυσάρεστη έκπληξη η χθεσινή απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, με την οποία δεν επιτρέπει μετάφραση, στην καθομιλουμένη, των κειμένων της Θείας Λειτουργίας και των εκκλησιαστικών μυστηρίων.

ΚΑΙ μάλιστα με την ακατανόητη αιτιολογία ότι «οποιαδήποτε μετάφραση λειτουργικών κειμένων μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα στην ενότητα της Εκκλησίας».

ΤΙ να εννοούν άραγε με αυτό το σκεπτικό τα μέλη της Συνόδου; Οτι υπάρχουν δύο τάσεις μέσα στην Εκκλησία – μία υπέρ και μία κατά των μεταφράσεων- και τυχόν υιοθέτηση της μιας θα οδηγήσει σε σχίσμα όσους υποστηρίζουν την αντίθετη;

ΑΓΝΟΟΥΝ τα μέλη της Συνόδου ότι η επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους είναι εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια η δημοτική; Και πώς θέλουν να προσεγγίσουν τον κόσμο; Μιλώντας του μια γλώσσα που δεν γνωρίζει, που δεν διδάσκεται πλέον στα σχολεία;

ΑΝ θέλει η Εκκλησία να διατηρήσει την παράδοση- που πρέπει να θέλει- έχει άλλους, σημαντικότερους για την ίδια, τομείς να το κάνει. Οσο για την επικοινωνία της, αρκεί να αναλογιστεί γιατί οι πολίτες απεχθάνονται την «ξύλινη» γλώσσα των πολιτικών.