Αθέατη Αθήνα αθάνατη

Μπήκε όλο φούρια, έξαλλη η Μαργιέττα.

«Πολλή κακία κυκλοφορεί στην αγορά.

Πολλή κακία. Γι’ αυτό κι εγώ κλείνοµαι σπίτι µου και ξεσπάω στο “Τεστ”, στο “Κουίζ” και τα Σουντόκα. Είπα να πιω έναν καφέ στο “Φίλιον”, είχα να πάω κάτι φεγγάρια, τι πικρό φαρµάκι έσταξαν που µε είδαν, ο σκέτος ο εσπρέσο είναι µέλι µπροστά του. Αλλά αυτό το φαρµάκι το ύπουλο που δεν το περιµένεις, διότι αρχίζει η πρόταση λουλουδοστόλιστη και µοσχοµυρισµένη και αίφνης (η καηµένη η µαµά το έλεγε το αίφνης, το «ξαφνικά» δεν το καταδεχότανε), λίγο πριν να τελειώσει, αφήνει µια αποφορά, ένα δηλητήριο, ένα αέριο µουστάρδας και πάρ’ τον κάτω τον άνθρωπο. Εγώ είµαι ο άνθρωπος, Σταµάτη µου. Και η κακία είναι η Αλεξ που µόλις µε είδε άρχισε.

_ “Αχ βρε Μαργιέττα µου, τι ωραία που έκοψες τα µαλλιά σου, πόσο σου πάνε δεν φαντάζεσαι, άλλον άνθρωπο σε κάνουν και τι ωραίο χρώµα που σου πέτυχε, αυτό του κάστανου το από µέσα, το βελούδινο, µπράβο κορίτσι µου, γιατί έτσι όπως τα είχες πριν ήσουνα αίσχος. Ενα αίσχος ήσουνα. Αφού γελάγαµε όλοι εδώ, άνοιγε η καρδιά µας. Λέγαµε δεν περνάει κι η Μαργιέττα καµιά βόλτα να σκάσει και µας το χείλι µας. Μπράβο. Τώρα µάλιστα, αυτή είναι εµφάνιση. Γιατί πριν, τώρα µπορώ να στο πω, ήσουνα σούργελο αγάπη µου. Το σούργελο”. Πώς έφυγα; Πώς κατέβηκα την Λυκαβηττού µέχρι που έγινε Αµερικής ούτε που το κατάλαβα. Γιατί κι αυτός δεν είναι δρόµος, είναι σαν την Αλεξ, αρχίζει γλυκά γλυκά και τελειώνει δηλητήριο. “Οδός Λυκαβηττού” ακούς, µια χαρά λέξη, ελληνική, απ’ τον Περικλή και βάλε κρατάει η σκούφια της. Σκέφτεσαι πεύκα τον Αϊ-Γιώργη, τον Γούναρη. Ναι ο Γούναρης το ‘λεγε, ένα τραγούδι θαύµα. Πήγαινε κάπως έτσι:

“Αγιέ µου Γιώργη /Λυκαβηττέεεεεεεεεεεέ µου / Στ’ άσπρο σου τ’ άλογο /Καµαρωτέεεεεεεεέ µου”. Σου ‘ρχονται και κάτι ραντεβουδάκια εφηβικά στο µυαλό και κάτι άλλα µετά που έµαθες να οδηγείς κι έβλεπες στο πάρκινγκ την Αθήνα πιάτο και µέσα τον ουρανό σφοντύλι, κάτι συναυλίες µε παλιά – νέα συγκροτήµατα, το Λα Μάµα και τον Τανάκα που σκαρφάλωνε τα βράχια χωρίς σώβρακο και βλέπαµε από κάτω όλη την πρωτοπορία σύρε κι έλα αξέχαστες στιγµές. Με λίγα λόγια, πράγµατα γνωστά, “δικά µας γραικικά” και µόλις περάσεις την Ακαδηµίας (άλλη ελληνοπρεπέστατη λέξη, αυτή κι αν είναι αρχαία), µόλις λοιπόν περάσεις την Ακαδηµίας επαναλαµβάνω µετά στόµφου η Λυκαβηττού χωρίς καµία προειδοποίηση µετατρέπεται σε Αµερικής και σε πιάνει η µπόχα του στάβλου του καουµπόη απ’ τα µούτρα. Κι εγώ ξέρεις τον Γιάνκη δεν τον µπορώ. Τον ξερνάει το µέσα µου, παιδί µου. Απ’ τα µικράτα µου. Δεν µε θυµάσαι στις πορείες πρώτη πρώτη κάτω απ’ το πανό “Γιάνκης γκόου χόουµ” το γράφαµε τότε στα ελληνικά για να το καταλαβαίνει ο κόσµος που τότε πρωτοπήγαινε στις Σχολές Στρατηγάκη, δεν είχε κάνει ακόµα το Linguaphone το θαύµα του. Πάω στο “Clemente”, έτσι το λένε τώρα το “Βrazilian” στη Βουκουρεστίου (άλλος δρόµος µε ελληνοπρεπές όνοµα. Αυτό κρατάει απ’ το δηµοτικό τραγούδι: “Εχεις αµπέ /Αµπέλια στη Βλαχιά. /Σπίτια στο Βουκουρέστι, /Παρασκευούλα µου /Για δεν παντρεύεσαι /Παρασκευούλα µου)”.

Εκεί όπου ήτανε παλιά το Μετοχικό Ταµείο Στρατού και έδρευε η “ΤΖΑΖΜΑΓΚ”, µια αµερικάνικη υπηρεσία σαν µυστική, σαν CΙΑ, σαν εποπτεύων παιδονόµος, τώρα όχι “ΤΖΑΖΜΑΓΚ”, τώρα “City Link”, πιο κόζι. Καθότανε ο Σπύρος εκεί της Μαρίας ο πρώην, “Κάτσε”, µου λέει. “Τι γίνεται; Τα ‘µαθα και τα δικά σου. Μόνο εσένα δεν απολύσανε γιατί έχεις γερό δόντι”. Ε, άναψα και ‘γώ. “Κανένα δόντι δεν έχω, Σπύρο µου. Κανένα, όλα είναι φυτευτά. Τα δικά µου τα ‘βγαλα όλα, για να µην έχετε να µου λέτε.

Αφησα άπιωτο τον καπουτσίνο, πήρα το µπισκοτάκι και γύρισα έξαλλη. Εξαλλη. Μα όλοι συνεννοηµένοι είναι; Πώς κυκλοφορεί έτσι η κακία από στόµα σε στόµα; Τι δίκτυο είναι αυτό; Τι “Conn-x”; Τι “Τellas”, τι “Free2go”, τι “Connected Ρeople” είναι αυτό; Σταµάτη δεν µιλάς; Τι κάνεις στο laptop σου»; … Διαβάζω µήνυµα απ’ την Ξένια: «Σύνθηµα στα Εξάρχεια στο γράφω. Εχει πλάκα. “Ελληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι. Καταντάς».