Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΗΤΑΝ ΠΑΙΔΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟ

Η παιδική ηλικία του Οδυσσέα Αλεπουδέλη, πριν διαλέξει το ψευδώνυμο Ελύτης, τραυματίστηκε από δύο συμβάντα: τον θάνατο της εικοσάχρονης και αρραβωνιασμένης αδελφής του Μυρσίνης από την επιδημία ισπανικής γρίπης του 1918, όταν ο ίδιος ήταν 7 χρονών, και τον θάνατο του πατέρα του, όταν ο ίδιος ήταν 14 χρονών. Ο Νικορέτζος παραθέτει δύο αυθεντικές μαρτυρίες μελών της οικογένειας για το χρονικό του θανάτου της Μυρσίνης και τον τραυματικό αντίκτυπό του ιδίως στον ποιητή και τη μητέρα του, ενώ καίρια είναι η παρατήρησή του ότι ο Ελύτης «έκρυψε όλα τα παιδικά του τραύματα, “σκεπάζοντας” τους στίχους του με ένα πέπλο καλοκαιρινής αιθρίας. Για ένα μάτι “ υψηλής ανάλυσης”, η ποίηση του Ελύτη- παρά τον φωτοτροπισμό της- είναι στο βάθος της ελεγειακή» (σ. 186). Αλλά και οι βιοτικές συνθήκες της νεανικής ζωής του ήταν εντέλει δυσχερείς. Διότι υποχρεώθηκε σε μια μακρόχρονη συγκατοίκηση με τη νευρασθενική μητέρα και με τους αδελφούς του, ιδίως τον μεγαλύτερο, τον Θεόδωρο, που τον απαξίωναν τόσο για την απροθυμία του να ασχοληθεί με την οικογενειακή επιχείρηση όσο και για την αφοσίωσή του στην ποίηση. Αυτά τα στοιχεία της πραγματικής ζωής του έχουν σημασία, επειδή μας κάνουν να αναλογιστούμε ότι ο αποκαλούμενος ποιητής του Αιγαίου και του φωτός «διέθετε» εκ πρώτης όψεως βιογραφικές προϋποθέσεις ασύμβατες με το ποιητικό έργο του· και αντιμετώπισε βιοτικές συνθήκες εντελώς διαφορετικές από τη φημολογούμενη εικόνα ενός εύκολου και ανέμελου βίου.