Η Κίνα υιοθετεί κράτη – παρίες

Από τα πλέον ενδιαφέροντα στοιχεία του βιβλίου είναι η αναφορά στην ήπια και χαμηλών τόνων άνοδο της Κίνας:

πράγματι, αντλώντας από την παράδοσή τους αλλά και από ιστορικά διδάγματα, για πολλά χρόνια οι ιθύνοντες του Πεκίνου επεδίωξαν μια διακριτική αύξηση της ισχύος της χώρας, έτσι που να μην προκαλέσει φοβικές αντιδράσεις στη Δύση. Αλλά τώρα πλέον, βοηθούντων και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008, η φάση αυτή έχει παρέλθει. Η οικονομική ευμάρεια και το ευρύτατο δίκτυο διεθνών σχέσεων και επιρροών της Κίνας εις άγραν πρώτων υλών αλλά και αγορών, αποτελεί πλέον γεγονός. Εν προκειμένω, παρατηρείται μια αυξανόμενη ηγεμόνευση στην Αφρική, αλλά και μια τάση «υιοθεσίας» μιας πανσπερμίας κρατών που θεωρούνται «παρίες». Παράλληλα, στο εσωτερικό μέτωπο, έχουμε μια ροπή προς τον πειραματισμό, λ.χ. με τη δημιουργία «πόλεων- πιλότων», όπου καθιερώνεται ένα είδος ελεγχόμενου εκδημοκρατισμού, μέσω δημόσιας ακρόασηςδιαβούλευσης. Ο συγγραφέας ευλόγως διερωτάται: πρόκειται άραγε για διαιώνιση ή για διάβρωση του μονοκομματικού κράτους;