Η διανόηση γράφει

Ένας καθηγητής της Νομικής στο Υale (Rubenfeld) και μία ψυχίατρος στο Παρίσι (Rosen). Και οι δύο έγραψαν μυθοπλασία με κεντρικό ήρωα τον Φρόιντ. Ο Ρούμπενφελντ αξιοποιεί, όπως ο Μποσί, την επίσκεψη του Φρόιντ στο Μανχάταν το 1909. Παρουσιάζει έναν ξενοφοβικό Δόκτορα που κυνηγάει έναν ψυχοπαθή δολοφόνο.

Η Ρόουζεν φέρνει στο προσκήνιο τη Μάρθα Φρόιντ, τη γυναίκα πίσω από τον ισχυρό άνδρα. Ο Φρόιντ παρουσιάζεται σαν πολυγαμικός δυνάστης και η κόρη του, Άννα, σαν ένα κορίτσι που ζήλευε τη μάνα του. Παρά τις ακαδημαϊκές τους περγαμηνές, οι δύο συγγραφείς αρέσκονται σε ψυχολογίστικες υπεραπλουστεύσεις.

Αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, και η μπανανόφλουδα: ο Φρόιντ μπορεί να αναδειχθεί σε μυθιστορηματικό ήρωα ολκής. Όμως η μασίφ λογοτεχνία δεν είναι εγχειρίδιο ψυχολογίας για αρχάριους.