Είμαστε γελοίοι

«Κάθε επαφή με το έργο του Παυλόπουλου με υποχρεώνει να σπαζοκεφαλιάζω», γράφει ο Μπαμπασάκης, «σκεπτόμενος: τι είναι Τέχνη σήμερα; Πόση αθωότητα μπορεί να μας έχει απομείνει; Πόση τρέλα χωράει ακόμη;

Πόση αγριεμένη υπομονή και επιμονή χρειάζεται για να μπορείς να κάνεις ένα ποίημα, έναν πίνακα, ένα τραγούδι…». Με 22 εκθέσεις στο ενεργητικό του, κροκόδειλος ή «λεηλάτης» Αναφιώτης παλιότερα, οπαδός των Μαπούτσε και της πράσινης θεάς, Καραγκιόζης ή Ζορό, παντοτινός πολέμιος της εννοιολογικής τέχνης και λάτρης του Νταντά, ο καινούργιος Παυλόπουλος λύνει τους λογαριασμούς με τον εαυτό του, αλλά τους λύνει και με την ελληνική πραγματικότητα. Το βιβλίο και τα έργα του, με τους ειρωνικούς ξενόγλωσσους τίτλους, σχολιάζουν με βέβηλο κέφι τη δημοκρατία που μάς καταληστεύει, την εκπαίδευση που μάς αλυσοδένει, την οικονομία που μάς κάνει να αλληλοσφαζόμαστε, την καλλιτεχνική μας επικαιρότητα που είναι γεμάτη τσαρλατάνους, τον ερωτισμό που μάς σοκάρει. Πίσω από ένα δίχτυ ή μπροστά από ένα πλέγμα, οι μορφές του, σαν βακχικές καρικατούρες, συστρέφονται και καταλήγουν σε ένα μπάχαλο. Είμαστε όλοι γελοίοι, μάς λέει.