Φαινόμενα

Πάθη… των επιτοκίων
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Από το Πάσχα του ξέφρενου καταναλωτισμού στη Μεγάλη Εβδομάδα της οικονομίας, η γιορτή της Χριστιανοσύνης κατάντησε μιντιακή μεταφορά
Τέτοιες ημέρες άλλοτε, προβάλλονταν το ένα μετά το άλλο τα ρεπορτάζ αγοράς. Ξέχειλα τα ράφια και τα καφάσια στις λαϊκές, ενώ οι οβελίες φιγουράριζαν ανάποδα με το αίμα να στάζει σε κοντινά πλάνα ερεθίζοντας τη γευστική λαγνεία. Αποθεωνόταν το καλάθι της νοικοκυράς, ενώ μεγαλοβδομαδιάτικοι ύμνοι συναγωνίζονταν την «κατάνυξη» των ετοιμασιών για ξέφρενες αποδράσεις και φαγοπότι μέχρι λιποθυμίας. Μέχρι συμβουλές για το πώς θα την αποφύγουν οι λαίμαργοι δίνονταν από τηλεοράσεως .

Ξεχαστήκαμε στο κυνήγι των χαμηλών επιτοκίων. Μεγάλη Εβδομάδα έζησε ο Πρωθυπουργός, περνάει η οικονομία της χώρας και βιώνουν οι μισθοσυντήρητοι.

Μετατράπηκε η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης σε μεταφορά για τα δεινά μιας κοινωνίας που δεν ελπίζει σε τίποτε. Χάθηκε το νόημα της Ανάστασης, που αποτελούσε πάντα την ελπίδα για καλύτερες μέρες. Περάσαμε από την υστερική επιβολή μιας ατμόσφαιρας διαρκούς γλεντοκοπήματος, στην γκριζάδα της διαρκούς γκρίνιας για τον χαμένο Παράδεισο.

Όχι, δεν είναι σημερινό φαινόμενο η μεταφορική χρήση του συμβολισμού του Πάσχα. Ως αέναο Πάσχα χαιρετιζόταν η υλική αφθονία και η καταναλωτική χλιδή. Είχε από καιρό καταργηθεί το Πάθος, με την έννοια της σάρκας που υποφέρει για να οδηγηθεί το πνεύμα στη λύτρωση και η ψυχή στην ανάταση. Τα Πάθη έγιναν καταναλωτικό υπερθέαμα, καβγάδες ανθυποδιασημοτήτων, τηλεκόντρες κάθε Σουσούς, αρσενικής και θηλυκής.

Διαμορφώθηκαν στρατοί από «Ταλιμπάν» τού περνάμε-καλά, ενώ μια αγοραία έννοια της θετικής σκέψης επιβλήθηκε σε αντικατάσταση κάθε αμφισβήτησης. Όχι, δεν είναι η πρώτη φορά που το Πάσχα ταυτίστηκε με μια έννοια οικονομικού μάρκετινγκ. Απλώς είναι η πρώτη φορά που δεν τηρήθηκαν ούτε τα προσχήματα από το τηλεοπτικό θέαμα. Όσο για τον λυτρωτικό πνευματισμό των πασχαλινών συμβολισμών, αυτός πνίγηκε στα συντρίμμια των υλιστικών μιντιακών ψευδο-ονείρων και στους πανελικούς τηλεθρήνους μιας τηλενημέρωσης που τρομοκρατεί με το φάσμα της πείνας κάθε συνταξιούχο και μισθοσυντήρητο. «Κόβουν τούτο», «μειώνουν το άλλο», «ακριβαίνει εκείνο» ακουγόταν, σε μια τρομολαγνική απαρίθμηση των δεινών που περιμένουν τους πολίτες, η φωνή του Αυτιά και δεν είχε ξημερώσει ακόμη.

Όλες αυτές τις ημέρες τις ψαλμωδίες αντικατέστησαν το μουρμουρητό για τη φτώχεια και τα επιτόκια και οι καβγάδες των πολιτικών για την εγκληματικότητα, λες και πρόκειται για μια λεία επιφάνεια για να πατινάρουν πάνω της οι επιδέξιοι λαϊκιστές.

Όσο για τα «ελαφρά» τηλεθεάματα, τα θεάματα της τηλεοπτικής ψευδοκόντρας μεταξύ διασημοτήτων δίνουν πλέον την αίσθηση ενός διαρκούς υστερικού τηλεθρήνου. Μια τηλεόραση που αντί για θέαμα σκούζει σαν επαρχιώτισσα χήρα, που ξέρει ότι οφείλει να μείνει πιστή για τα μάτια του κόσμου στη μνήμη του αποβιώσαντος. Κάνει απλώς θόρυβο.


Δεσποτικός σουσουδισμός

Κατάντησε κουραστικό αυτό το ύφος της καταγγελίας των πάντων που υιοθετούν διάφοροι διάσημοι συνεντευξιαζόμενοι- κατά προτίμηση στα σαλονάκια των πρωινάδικων ή των ριάλιτι, όπως αυτό της Τατιάνας- όπου αντί να μιλούν για το έργο τους και τα δημιουργικά τους σχέδια, αντί να προτείνουν λόγο μεστό και σκέψη φωτεινή όπως αρμόζει σε δημιουργούς και δη ηθοποιούς, ξεσπούν σε μίζερες γκρίνιες εναντίον όποιων τόλμησαν να εκφράσουν μια διαφορετική αισθητική άποψη από εκείνη που υπηρέτησαν σε μια δεδομένη στιγμή.

Βέβαια, δίνουν τροφή στην τηλεόραση της κατινιάς και των μπουγαδόνερων και έτσι, ίσως, θεωρούν ότι κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον του κόσμου. Μπορεί.

Ποιοι είναι όλοι αυτοί που δεν δέχονται αμφισβήτηση της δεσποτείας τους, που θεωρούν ότι όλοι οφείλουν να προσκυνούν οποιαδήποτε επιλογή τους, ότι όλοι οφείλουν να τους χειροκροτούν και να τους χαϊδεύουν;