«Είμαι στο τρέξιμο από τα δεκαπέντε μου»

Στον μουσικό χώρο λένε συχνά πως ο Γιουσού Ν΄ Ντουρ είναι ο Στίβι Γουόντερ της Αφρικής. Με τη διαφορά πως ο Γιουσού «τραγουδάει» και για ένα κοινό που δεν τεντώνει τα αυτιά του μόνο για να ακούσει το τραγούδι. «Στην Αφρική- λέει- δεν υπάρχει παρά ο πόλεμος, η φτώχεια, το ΑΙDS». Ο Γιουσού μιλάει απλά- καμιά φορά του προσάπτουν ότι υπεραπλουστεύει τα πράγματα, ωστόσο κάθε φορά καταφέρνει να περνάει το μήνυμά του.

Στο καινούργιο του άλμπουμ «Dakar- Κingston» ο Γιουσού κάνει στροφή στη ρέγκε, «επισκέπτεται» την Τζαμάικα και αφιερώνει την έμπνευσή του στον Μπομπ Μάρλεϊ.

Επέλεξε μάλιστα να παρουσιάσει τα τραγούδια αυτά πρώτα στο Φεστιβάλ της Ντάκλα, λέγοντας πως ξεκινάει την περιοδεία από αφρικάνικο έδαφος όχι τυχαία.

Επέλεξε επίσης να έχει μαζί του σε αυτή την καινούργια δουλειά και έναν Τζαμαϊκανό παραγωγό, τον Τάιρον Ντάουνι, που είχε συνεργαστεί με τους Wailers και τον Μάρλεϊ. Ο Ντάουνι πιστεύει πως ο Γιουσού είναι γεννημένος για να τραγουδάει. «Στην αρχή είχα επιφυλάξεις. Γιουσού και ρέγκε;- δεν νομίζω. Και όμως, το είδε σαν πρόκληση. Η ρέγκε είναι μια μουσική που παίζεται σχεδόν “αντίθετα” από την αφρικάνικη, όμως θα έλεγα πως ο Γιουσού τα κατάφερε. Ήταν σαν να πέτυχε να αναμείξει έναν ντεκαφεϊνέ με έναν δυνατό καφέ!», λέει παραστατικά ο παραγωγός του.

Ταξίδεψαν βέβαια και στην Τζαμάικα για λίγες ημέρες, όσο δηλαδή επέτρεπε το πρόγραμμα του Σενεγαλέζου σταρ, καθώς ο Γιουσού είναι αφεντικό ενός ομίλου μέσων ενημέρωσης, δημιουργός της δικής του δισκογραφικής εταιρείας και στούντιου ηχογράφησης, ιδιοκτήτης του κέντρου διασκέδασης, χωρίς να υπολογίζει κανείς τις δραστηριότητές του ως εκπροσώπου της UΝΙCΕF στον αγώνα της κατά των ασθενειών που πλήττουν την Αφρική. Και παρ΄ όλα αυτά- λέει στη «Liberation»- δεν έχει σκοπό να ελαττώσει τους ρυθμούς με τους οποίους κινείται.

«Η ζωή μού επέβαλε τους γρήγορους ρυθμούς. Από τα 15 μου χρόνια δεν έχω σταματήσει». Η παγκόσμια αναγνώριση για τον Γιουσού ήρθε στα μέσα της δεκαετίας του ΄80, περίπου όταν ο Πίτερ Γκάμπριελ, γκουρού της μουσικής του κόσμου, του έκανε πρόταση να συνεργαστούν. Από τότε δεν έπαψε να δοκιμάζει καινούργια πράγματα στη μουσική. Ειδικά αυτή τη φορά, η πρόκληση είχε ένα ειδικό βάρος- το όνομα και τον μύθο του Μπομπ Μάρλεϊ.