[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πρόβα παρέλασης

Στη λιακάδα του πάρκου χθες είχαν βγει ξανά παιδάκια, συνταξιούχοι, μωρά, χαρά θεού ήταν η βόλτα. Πιτσιρίκια έτρεχαν πίσω από σκυλάκια, μαμάδες πίσω από πιτσιρίκια, και ξαφνικά εκεί που ξανοίγει η μεγάλη ευθεία ακούγονται κάτι στρατιωτικά παραγγέλματα τόσο εκτός κλίματος που σου πιάνουν την ψυχή. Εν- δυο, ένα δύο, και κρότος βημάτων στο πλακόστρωτο και μπρος μαρς, και πάνωκάτω τα χέρια σαν ξύλινοι φασουλήδες. Μια ομάδα νέων σε σχηματισμό προχωρούσε πολύ σοβαρή, χωρίς καμία αίσθηση του γελοίου θεάματος που παρουσίαζε.

Πέρασαν λίγα λεπτά μέχρι να καταλάβω ότι θα ήταν μάλλον μαθητές που προβάρουν την παρέλαση, κι εν πάση περιπτώσει έχουν τα παιδιά στόχο κοινωνικό. Να μας κρατούν σε εγρήγορση διότι ο εχθρός γενικώς παραμονεύει, και δεν μπορούμε εμείς να χαζεύουμε σαν γατιά στον ωραίο ανοιξιάτικο ήλιο.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να τον αντιμετωπίσουμε τον εχθρό, όπως εβδομήντα χρόνια τώρα τον περιμένουμε και δεν έρχεται, να μην εφησυχάζουμε, να συνεχίζουμε να αγοράζουμε υποβρύχια, να σπαταλάμε μαθητικές ώρες για τις πρόβες της παρέλασης, και τα λοιπά γνωστά. Μόνο που κάτι είχαν αυτοί οι μαθητές που δεν κολλούσε στη ρουτινιάρικη εικόνα των παρελάσεων. Σαν να ήταν πιο μεγάλοι από το συνηθισμένο, σαν να επιδείκνυαν μεγαλύτερο ζήλο από το συνηθισμένο, σαν να μην ήταν μαθητές αλλά ένα είδος εθνοφυλακής που προβάριζε τη γενικότερη ικανότητά της να συντάσσεται και να δημιουργεί μιλιταριστική ατμόσφαιρα στα καλά καθούμενα μια ειρηνική Κυριακή. Να τους ενέπνεε η νέα εθνική υπόθεση, η οικονομία, και να έδειχναν με τον συγχρονισμένο βηματισμό την ομόθυμη απόφαση να μην αφήσουν τη χώρα να βγει από το ευρώ, να μην επιτρέψουν να χρεοκοπήσει; Αν ήταν μαθητές τουλάχιστον στην παρέλαση με το μίνι των κοριτσιών θα ξαλεγράρει το πράγμα.