«ΠΟΣΟ ΤΥΦΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;»

Συνήθης πρακτική υπαλλήλων και άλλων λευκών ήταν να βιάζουν νεαρές παρθένες σκλάβες. «Γνωρίζω επίσης ότι ικανοποιούσαν τις κτηνώδεις ορέξεις τους με κορίτσια μικρότερα των δέκα χρόνων». Όταν όμως επρόκειτο για μαύρο… «Στο Μονσερά είδα ένα νέγρο καθηλωμένο στο έδαφος να ακρωτηριάζεται με αποτρόπαιο τρόπο και μετά να κόβουν τα αφτιά του κομματάκικομματάκι, γιατί είχε σχετιστεί με μια λευκή γυναίκα που ήταν πόρνη».

Συχνά οι μαύροι ετύγχαναν τόσο κακής μεταχείρισης που το μόνο που αποζητούσαν ήταν η αυτοκτονία και ο θάνατος. «Γνώρισα πολλούς σκλάβους οι αφεντάδες των οποίων ισχυρίζονταν ότι δεν θα έπαιρναν πίσω τα χρήματα που είχαν πληρώσει γι΄ αυτούς. Αλλά σίγουρα αυτός ο ισχυρισμός είναι σαθρός. Αν αληθεύει, γιατί οι ιδιοκτήτες των φυτειών και οι έμποροι καταβάλλουν τόσο υψηλό αντίτιμο για τους σκλάβους;

Και πάνω απ΄ όλα, γιατί όσοι τα ισχυρίζονται αυτά είναι τόσο σφοδροί πολέμιοι της κατάργησης του δουλεμπορίου; Πόσο τυφλοί είμαστε και πόσο αντιφατικά επιχειρήματα πηγάζουν από το απατηλό συμφέρον! Παραδέχομαι ότι πραγματικά οι σκλάβοι, μερικές φορές, λόγω του υποσιτισμού, της έλλειψης ρουχισμού, της εξοντωτικής εργασίας και της μαστίγωσης, καταπονούνται τόσο πολύ που είναι ανίκανοι να εργαστούν και φεύγουν, για να χαθούν στα δάση ή να αφήσουν την τελευταία τους πνοή μέσα στην κοπριά. (…) Ας θυμηθεί ο πολιτισμένος και υπερόπτης Ευρωπαίος ότι κάποτε και οι δικοί του πρόγονοι ήταν, όπως οι Αφρικανοί, απολίτιστοι και κάτι περισσότερο: βάρβαροι.

Τους έκανε η φύση κατώτερους από τους γιους τους;

Και θα έπρεπε κι αυτοί να είχαν γίνει σκλάβοι;», γράφει ο Ολόντα Εκουιάνο.