ΛΟΞΟΣ ΠΛΗΝ ΣΥΜΠΑΘΗΣ

Το Εργοστάσιο σφηκών ανήκει σε έναν τύπο λογοτεχνίας με μακρά παράδοση, ιδίως στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Ο συνδυασμός χιούμορ και θηριωδίας θα γοητεύσει αρκετούς αναγνώστες- και θα προκαλέσει ρίγη αποτροπιασμού σε άλλους τόσους. Σε επιμέρους επεισόδια, ιδίως στις αφηγήσεις των φόνων των τριών παιδιών, η στεγνή αφέλεια της διήγησης, η εμμονή σε (κινηματογραφικές) λεπτομέρειες της περιγραφής, το ανίερο χιούμορ αναδεικνύουν έναν αφηγητή που δεν είναι βέβαια «φυσιολογικός» άνθρωπος, όμως καταφέρνει να γίνει σχεδόν συμπαθής μέσα από τη λόξα του. Αυτό που τελικά μένει είναι η γιορτή του κακού. Ενός κακού που βυθομετρεί και κατανοεί την ανθρώπινη ύπαρξη. Λογοτεχνία τρόμου, πάντως λογοτεχνία. Το βιβλίο χρειαζόταν περαιτέρω επιμέλεια (π.χ. «οι αντίποινες», σελ. 70 και ορισμένα άλλα ατοπήματα). Γραφιστικές τσαχπινιές και ανθολόγιο κριτικών και συνεντεύξεων στην αρχή οργανώνουν την ανάγνωση και εισάγουν στον κόσμο του βιβλίου.