Το κέντρο αποκτάει καινούργια ταυτότητα Το κέντρο αποκτάει καινούργια ταυτότητα

Όλα αρχίζουν από την Πλατεία Δημοκρατίας. Από εδώ οι επιλογές για περπάτημα είναι πολλές για να γνωρίσετε την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα της πόλης του καπνού
Με αφετηρία τον πεζόδρομο Παπαστράτου ανηφορίζω προς το Δημοτικό Πάρκο, τη Γλυπτοθήκη «Χρήστος Καπράλος» και το Παπαστράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο. Το ζαχαροπλαστείο «Ελβετικόν», δεξιά μου, λειτουργεί από το 1951 και χαμογελώ με την ταμπέλα: «Είμαστε περήφανοι για την κρέμα, το ρυζόγαλο, το προφιτερόλ και τους λουκουμάδες». Στη γωνία Σκαλτσοδήμου και Κοραή κυριαρχεί η Δημοτική Αγορά Αγρινίου. Το κτίριο της δεκαετίας του 1930 (έργο του σπουδαίου αρχιτέκτονα Βασίλη Κουρεμένου) θα αναστηλωθεί και θα γίνει χώρος πολιτισμού. Παρατηρώ τις σκαλωσιές.

Σε λίγο περπατώ στο Δημοτικό Πάρκο που αποτελεί όαση για την πυκνοκατοικημένη πόλη. Στη συνέχεια επιστρέφω στην Πλατεία Δημοκρατίας όπου βρίσκεται το κτίριο της Τραπέζης της Ελλάδος- ο Δήμος πήρε δάνειο, θα το αγοράσει και θα γίνει χώρος πολιτισμού. Από την οδό Κέντρου αναζητώ το Λαογραφικό Μουσείο (τηλ. 26410-31.021) όπου στεγάζονται εκθέματα- ευρήματα από την καλλιέργεια του καπνού και πλούσια βιβλιοθήκη, ενώ η οδός Κ. Παλαμά με βγάζει στην Καπναποθήκη των αδελφών Παπαπέτρου. Δεν αργώ να φτάσω στην Πλατεία Μελίνας Μερκούρη, όπου το κτίριο του παλαιού σιδηροδρομικού σταθμού έχει γίνει καφετέρια («Εντευκτήριο Τρένου») και ανήκει στον δήμο, ενώ υπάρχει επίσης Κέντρο Πληροφόρησης των νέων. Η ησυχία της πλατείας με υποβάλλει. Από την Αναστασίου Παπαστράτου φτάνω στις Καπναποθήκες Παπαστράτου- το σημείο αναφοράς όλων- που σύντομα θα στεγάσουν υπηρεσίες του δήμου- το διπλανό κτίριο (επίσης Παπαστράτου) έχει επίσης δεσμευτεί για χρήσεις πολιτισμού, διοίκησης και εκπαίδευσης. Η Πλατεία Παναγόπουλου με το σιντριβάνι απέχει μερικά μέτρα και ξεχωρίζω το νεοκλασικό αρχοντικό Ξυνόπουλου που στεγάζει υπηρεσίες της ΔΕΗ και κοντά το κτίριο του ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου, του σημαντικότερου πολιτιστικού κυττάρου όλης της περιοχής. Στην οδό Παναγοπούλου, ξαποσταίνω στο καφενείο « Η Κόνιτσα » του Βασίλειου Ρούσση (λειτουργεί από το 1926!) και από την οδό Σούλου επιστρέφω στην Πλατεία Δημοκρατίας. Το ιστορικό κέντρο αποκτά ταυτότητα και μνήμη, σκέφτομαι. Χαμογελώ και χάνομαι στον κόσμο.