«Η γενιά μου έμεινε στην απ΄ έξω»

Ο τραγουδοποιός ερωτεύτηκε και γράφει για τους δύσκολους έρωτες της εποχής, ενώ εμφανίζεται ως άνθρωπος-ορχήστρα
Αρκετά πιο αδύνατος και με λίγες άσπρες… ανταύγειες στα μαλλιά, σχεδόν δεν τολμάς να ανατρέξεις σε εκείνο το εφηβικό προφίλ με το οποίο καθιερώθηκε. Κι όμως κάθε τρεις και λίγο, ο έφηβος βγαίνει και πάλι μπροστά και καταλαμβάνει όλο το πλάνο- μόνο και μόνο για να σου υπενθυμίσει ότι μπορεί να είναι αυτή ακριβώς η πηγή χρυσού ενός καλλιτέχνη. Έτσι κι αλλιώς αυτός ήταν ανέκαθεν o Φοίβου Δεληβοριάς: ένας έφηβος με βλέμμα και λόγο μεγάλου. Και τώρα; Τώρα, απλώς μεγάλωσε. Αλλά διατηρεί σταθερά την ικανότητα να «ρουφάει» την εμπειρία με όρεξη εφήβου. Και να μεγαλώνει…

«Τα πιο νέα παιδιά με λένε κύριο Δεληβοριά… Λογικό δεν είναι; Με αντιμετωπίζουν σαν τον τελευταίο μιας παλιάς φρουράς- ίσως και γιατί είμαι ο τελευταίος που κάνει ελληνόφωνο τραγούδι».

Ας πιάσουμε όμως το νήμα των τελευταίων εξελίξεων της ζωής του. Οι παραστάσεις του στο «Μετρό»- «Βig Βand» από 19 του μηνόςκαι ο νέος του δίσκος- που για πρώτη φορά θα βγει εξ ολοκλήρου σε δική του παραγωγή- είναι μια καλή αφορμή για μια γενικότερη κουβέντα.

«Όλο αυτό το πράγμα, που πρέπει να τα κάνω όλα μόνος μου, από το να κανονίσω τα του στούντιο, μέχρι να μαζέψω τους μουσικούς, με ενηλικιώνει… Παραήμουν χαϊδεμένος και νομίζω ότι αυτό ανέστειλε και τη δημιουργική μου ενέργεια».

«Αυτό είναι η θετική ματιά», λέω γελώντας.

«Κοίτα. Εμείς είχαμε πάντα αυτό του Καραγκιόζη. Που μεγαλοπιάνεται και στο τέλος, αφού φάει τη φάπα του, επιστρέφει στο σπιτάκι του. Το low budget ήταν πάντα η δημιουργικότητά μας. Πριν από 10 χρόνια είχαμε μια υποτιθέμενη ακμή, που σημαίνει ότι στα μαγαζιά έβγαινε η σταρ με σκάλες και αυτοκίνητα. Δεν ήταν όμως ότι είχαμε παραγωγή τραγουδιών. Φέτος, ας πούμε, στον κινηματογράφο με το χειρότερο κινηματογραφικό νομοσχέδιο και όλη αυτή την κρίση και τη θολούρα βγήκαν 4 η 5 καλές ελληνικές ταινίες. Βλέπεις και τι γίνεται με τη δισκογραφία. Κλείνουν οι εταιρείες, αλλά το Μy Space είναι γεμάτο τραγούδια».

Τα δικά σου νέα τραγούδια; Εσύ πάντα γράφεις βιωματικά..

Τώρα ήρθε η ώρα του έρωτα. Πάντα ήθελα να γράψω έναν ολόκληρο ερωτικό δίσκο, αλλά περίμενα να το κάνω απ΄ την καρδιά μου.

Βέβαια γράφω για τον νευρωτικό έρωτα που ζούμε σήμερα. Γιατί σήμερα δεν μπορείς να γράψεις ένα ερωτικό τραγούδι με αθωότητα, με ανοιχτή καρδιά…

Γιατί;
Γιατί όλοι κουβαλάμε ένα μανιοκαταθλιπτικό σύνδρομο. Έχουμε διαρκώς ερωτηματικά, είμαστε ενοχικοί, πολύ νάρκισσοι… Όλα αυτά με ενδιέφεραν πολύ.

Σαν μικρές ιστορίες…
Σαν μια συλλογή διηγημάτων. Και σε αντίθεση μ΄ αυτό που απαιτεί η βιομηχανία της μουσικής, ο δημιουργός πρέπει να γράψει ερωτικό τραγούδι την ώρα που του έρχεται. Την ώρα που καίγεται δηλαδή.

Στον δίσκο θα δείτε μια μορφή επείγοντος και ζαλισμένου πράγματος…

ΙΝFΟ

Ο Φοίβος Δεληβοριάς στο «Μετρό», (Γκύζη και Κάλβου, τηλ.
210-6461.980) τα Παρασκευοσάββατα έως 27/34.

«Μισούμε τους μετανάστες και λατρεύουμε τους αγγλόφωνους»

«Κάνουμε αυτάρεσκο τραγούδι»
Η νέοι δημιουργοί γράφουν στα αγγλικά, του λέω. «Δεν βάζω αρνητικό ή θετικό πρόσημο. Γιατί πάντα ο καλλιτέχνης δικαιώνεται εκ του αποτελέσματος» λέει ο Φοίβος Δεληβοριάς. «Ο δίσκος, ας πούμε, της Μόνικα ή του Lolek ή του Τhe Βoy είναι ωραίοι δίσκοι. Απλώς αναρωτιέται κανείς. Ζούμε σε μια χώρα που μισεί τους μετανάστες και από την άλλη λατρεύει δουλοπρεπώς σαν τη μαντάμ Σουσού τους αγγλόφωνους μουσικούς. Όταν λοιπόν δεν δικαιωθεί καλλιτεχνικά ο δίσκος σου, καταντάει θλιβερό».

Μπορεί να είναι μια φάση που περνάμε.

Είναι σίγουρο αυτό. Γιατί δεν μπορείς να εκφραστείς με έναν βαθύτερο τρόπο, για πράγματα πιο λεπτά, σε μια γλώσσα που δεν σου ανήκει. Είναι σαν να είσαι συνέχεια καλοντυμένος και θες να συμβιώσεις με άλλον. Αν δεν αποδεχτείς τις ατέλειές σου, τις ασχήμιες που κληρονόμησες από τη μάνα σου, δεν θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις πολλά.

Αλλά τα πάντα κρίνονται εκ του αποτελέσματος…

Ακριβώς. Και για να μη φανεί ότι υπερασπίζομαι κάτι, είναι και η άλλη πλευρά, το ελληνόφωνο τραγούδι. Τα τελευταία 10 χρόνια κάνουμε ένα αυτάρεσκο τραγούδι που το ονομάσαμε έντεχνο και στο μεγαλύτερο κομμάτι του είναι μια προχειρότητα. Η δεκαετία του ΄90 είναι μια ελληνοκεντρική δεκαετία. Τι μας άφησε; Άτεχνες απομιμήσεις του σμυρναίικου και κακή ελληνόφωνη ποπ.