Συνέντευξη

«Το γέλιο είναι η άμυνά μου»
Του Δημήτρη Δανίκα

«Και τα παιδιά πώς θα μεγαλώσουν χωρίς πατέρα;». Παγωμάρα στην ομήγυρη.
Ο Αμίρ- ένας συνάδελφος από το Ισραήλ, φανατικός γκέιμου έριξε βλέμμα σαν σφαίρα. Ξαφνικά αισθάνθηκα εχθρός, περιττός και παλιομοδίτης
Είναι Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου, 16.00 ώρα Βερολίνου. Στο Regent Superior. Τέσσερις ώρες μετά την προβολή της αμερικανικής κομεντί «Τhe kids are all right» της Λίζας Τσολοντένκο.

Δύο οι big stars. Ζευγάρι επί πολλά χρόνια. Στην ταινία εννοείται. Γιατί στη ζωή η μεν Ανέτ Μπένινγκ με Ουόρεν Μπίτι. Το αρσενικό που υποτίθεται ότι έχει κοιμηθεί με δώδεκα χιλιάδες θηλυκά. Η δεύτερη, η Τζούλιαν Μουρ, με παιδιά και οικογένεια. Η Ανέτ Μπένινγκ κοντοκουρεμένη. Ο άντρας του ζεύγους. Η Τζούλιαν Μουρ το θηλυκό. Δύο μανάδες στο ίδιο κρεβάτι. Διότι από σπέρμα δωρητή (Μαρκ Ράφαλο) έφεραν στον κόσμο δύο παιδιά. Ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Τα μεγαλώνουν, τα φροντίζουν και για το μέλλον τους ανησυχούν. Μπας και ο γιος μας είναι γκέι; Στο μεταξύ το ζεύγος, χωρίς το αρχικό, ερωτικό πάθος, επιδίδεται στο σεξ με τη βοήθεια πορνογραφικής κασέτας αρσενικών γκέι. Στην οθόνη δύο μποντιμπιλνταράδες σε στάση 69. Και στο κρεβάτι η Τζούλιαν Μουρ να γλείφει την Ανέτ Μπένινγκ από τη μέση και κάτω. Μη γουρλώνετε τα μάτια. Η πράξη μέσα στα σεντόνια!

Όταν λοιπόν ήγγικεν η στιγμή της συνάντησης με την Τζούλιαν Μουρ, τα δημοσιογραφικά πνεύματα ανεβασμένα. Οκτώ από τους εννέα από όλο τον κόσμο που θα μιλούσαν μαζί της, γιατί το κορίτσι θα έφευγε πουρνό πουρνό την άλλη μέρα, ήταν με το μέρος της ταινίας. Αναφανδόν. Ο υποφαινόμενος, ο μόνος αντιρρησίας και αιρετικός. Μεταξύ μας; Αισθάνθηκα προνομιούχος. Και τα παιδιά; (επανέλαβα)
(το πρόσωπό της με τις πολλές φακίδες φάνηκε εκνευρισμένο) «Α, πρέπει να ξέρετε ότι πολλά τέτοια ζευγάρια ζουν μια χαρά και μεγαλώνουν παιδιά σαν κανονικοί γονείς».

Πώς το ξέρετε αυτό;
«Το ξέρω από γνωστούς και φίλους. Ζευγάρια με δύο μανάδες ή δύο πατεράδες. Καμία διαφορά με τα συμβατικά ζευγάρια».

Μα, αυτό είναι εγωιστικό.
(το βλέμμα του Αμίρ άρχισε να μοιάζει με εκείνο του Ράμπο από Ισραήλ που χυμάει να καταβροχθίσει κάποιον Παλαιστίνιο) «Γιατί εγωιστικό; Δύο μανάδες μεγαλώνουν και τα δίνουν όλα για τα παιδιά τους».

Εγωιστικό γιατί ικανοποιούν έτσι την επιθυμία τους, χωρίς να ρωτήσουν φυσικά τα παιδιά τους.

«Οι σχέσεις αλλάζουν. Και πρέπει να σας πω, αυτό άλλωστε είναι το point της ταινίας, ότι τα ζητήματα που προκύπτουν σε μια οικογένεια είναι ίδια. Είτε είναι ΄΄κανονικοί΄΄, είτε γκέι. Καμία διαφορά. Η ίδια ρουτίνα, ίδια προβλήματα, ίδια διαδικασία».

Μα, έτσι ανατρέπεται η ισορροπία. Το παιδί έρχεται στον κόσμο από μία μάνα και έναν πατέρα. Επομένως έχει ανάγκη και τους δύο.

«Κάνετε λάθος. Ξέρω οικογένειες χωρισμένων γονιών όπου ο πατέρας αρνείται να δει το παιδί του».

Αυτό θα μπορούσε να συμβεί και σε μια οικογένεια με γονείς γκέι.

«Οι σχέσεις είναι μπερδεμένες. Όταν εισβάλλει ο δωρητής σπέρματος και διεκδικεί την πατρότητα των παιδιών, οι δύο μανάδες συσπειρώνονται και περίπου λένε ΄΄αυτή η οικογένεια είναι δική μας. Εμείς τη φτιάξαμε. Εσύ τη βρήκες έτοιμη΄΄».

Και του κλείνουν την πόρτα…
«Δικαιολογημένα. Αυτές επένδυσαν, αυτές κοπίασαν, αυτές πόνεσαν».

Αυτές επέλεξαν να κάνουν παιδιά με ξένο σπέρμα. Περίπου δεν έχουμε ανάγκη τον πατέρα…

«Πρέπει να αναπτύξουμε την ευελιξία μας σε αυτά τα θέματα. Ο θεσμός της οικογένειας είναι το σπουδαιότερο και πιο αναντικατάστατο δώρο στη ζωή μας».

Είναι περισσότερο συντηρητικοί σε αυτά τα καυτά θέματα οι Αμερικανοί;

«Δεν το πιστεύω. Τα πράγματα είναι μοιρασμένα. Συντηρητικοί υπάρχουν και εδώ και εκεί. Γνωρίζω καλά την Ευρώπη γιατί μεγάλωσα στη Φρανκφούρτη».

Πολιτικά συντηρητικοί;
«Η σεξουαλική συμπεριφορά μας δεν έχει να κάνει με την πολιτική. Μπορεί να είσαι προοδευτικός στα λόγια και συντηρητικός στην πράξη. Σημασία έχει η συνειδητότητα. Όταν διαλέγεις, να ξέρεις. Ο γάμος είναι η δυσκολότερη μορφή μιας σχέσης. Μπορεί να σε ολοκληρώνει, μπορεί και να σε καταστρέψει. Και κάτι ακόμα. Είναι πλάνη να πιστεύεις πως μπορείς να ελέγχεις μια σχέση. Κανείς δεν μπορεί. Το απρόβλεπτο είναι ο σταθερός παράγων που μπορεί ανά πάσα στιγμή να ανατρέψει τα πάντα».

Ποια είναι η άμυνά σου;
«Το γέλιο. Σχεδόν όλα μού προκαλούν γέλιο. Το χιούμορ. Η απόσταση. Να βλέπεις τον εαυτό σου έξω από εσένα. Όπως ο Αλμοδόβαρ, που έβλεπε τις γυναίκες σε νευρική κρίση».


Όλα του «ανεξάρτητου» δύσκολα…

Πρέπει να είναι συναρπαστικό να παίζει κανείς άλλοτε σε χολιγουντιανές και άλλοτε σε ανεξάρτητες παραγωγές…

«Και εδώ υπάρχει πλάνη. Πολλοί πιστεύουν ότι οι ανεξάρτητες παραγωγές δημιουργούν καλύτερες προϋποθέσεις έρευνας και εξερεύνησης των εκφραστικών μέσων σου. Λάθος! Τα χρήματα είναι ελάχιστα. Έτσι ο χρόνος είναι περιορισμένος. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν μόλις 21 ημέρες.

Φανταστείτε πως με τον Ράφαλο συναντηθήκαμε στο σετ μόλις τρεις ημέρες».

Τόσο δύσκολη ήταν η χρηματοδότηση;
«Σχεδόν ηρωική. Τα στούντιο μας απέρριψαν. Φοβήθηκαν το θέμα. Πώς θα λειτουργούσε στο κοινό η δημοσιότητα μιας ταινίας με θέμα δύο μανάδες λεσβίες; Κανείς δεν ήθελε να το χρηματοδοτήσει».
«Δεν παντρεύτηκα τη δουλειά μου»

Κρίνοντας από τις ταινίες σου, φαίνεται ότι σε θέλουν όλοι! Ακόμα και οι γκέι (με τον Κόλιν Φερθ στο «Ένας άνδρας μόνος).

«Το καλύτερο κομπλιμέντο που άκουσα τα τελευταία χρόνια. Οι επιλογές μου καθορίζονται από το σενάριο και την ιστορία.

Πάντα από αυτά. Από την πρώτη ύλη. Είναι καλή; Τότε και η ταινία θα είναι καλή».

Καριέρα ή οικογένεια;
«Ούτε συζήτηση. Οικογένεια. Ποτέ δεν αισθάνθηκα παντρεμένη με τη δουλειά μου. Τι μένει στο τέλος στην ψυχή σου;». Το Όσκαρ!
«Η προσωπική ζωή σου» (γελάει). Και τώρα, σε αυτή την ηλικία, πρέπει κάποιος να έχει χαράξει το μέλλον του…

«Λάθος! Κανείς δεν ξέρει τι θα του προκύψει. Εγώ πάντως δεν έχω καμία προκατάληψη για οτιδήποτε. Τι θα κάνω από εδώ και πέρα; Θα κριθεί από το υλικό που θα πέσει στα χέρια μου. Δεν αποφασίζω. Δεν ελέγχω. Συμμετέχω!».

Α, ξέχασα να σας την περιγράψω. Αν δεν ήταν η Τζούλιαν Μουρ, θα την έβλεπα σαν μια χαριτωμένη κυριούλα με τα κίτρινα σε κάποιο cafe του Κολωνακίου. Γι΄ αυτό σας λέω. Μην κρίνετε από τις ταινίες. Το image είναι παγίδα. Η μεγάλη ερμηνεία εξασφαλίζει αθανασία!