Χιούμορ και λιμαρισμένη ειρωνεία

Όπως και ο Ροθ, έτσι και ο Ρίχλερ βυθομετρά με χιούμορ και λιμαρισμένη ειρωνεία την εβραϊκή ταυτότητα. Κι ίσως το χιούμορ του Ρίχλερ να αποδεικνύεται κατά τι πιο ανίερο, με όλη αυτή την αναρχική πρόσληψη της Βίβλου από τον μπαμπά Σαπίρο και την ξεκαρδιστική κατήχηση. Με τον ταξικό γκρεμό να χάσκει στα πόδια του Τζόσουα, όπως και στα πόδια του Τριμπλ, του φτωχόπαιδου που έκανε λεφτά και παντρεύτηκε το ξεπεσμένο πλουσιοκόριτσο. Η μετάφραση, ζυγισμένη στην επιλογή των λέξεων και στην απόδοση του αφηγηματικού ρυθμού, αναδεικνύει το ξυράφι στις φράσεις του Ρίχλερ. Τις αστραφτερές ατάκες.

Το ευτυχές τέλος στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι αβανταδόρικη συγγραφική επιλογή, αλλά η δίκαιη κατάληξη. Γιατί, αν στη ζωή η δικαιοσύνη παρουσιάζεται ως ουτοπική ευχή και ανώριμο αίτημα των ανηλίκων, στη λογοτεχνία το παιχνίδι παίζεται με άλλους όρους.