ΠΑΝΤΑ Η ΙΔΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Να λοιπόν ένα βιβλίο για την ειρωνεία του έρωτα, για την ειρωνεία της πίστης, για την ειρωνεία της σχέσης Ανθρώπου- Φύσης, για την ειρωνεία της ιδεολογίας. Στο καλύτερο από τα αφηγήματα που τα έγραψε στα 81 του ο Φο διεισδύει στην ψυχή της απογοητευμένης Ελοΐζας και μέσα από τα γράμματά της μας μιλάει για τον Έρωτα. Τη χάρη του, τη δύναμή του, την αίσθηση της παντοδυναμίας του και ταυτόχρονα τις αντιφάσεις του και την καταστροφική του πλευρά. Το φινάλε είναι πικρό. Ο θυμός, η απογοήτευση, η μοναξιά, η αίσθηση της προδοσίας είναι ό,τι έχει μείνει να συνοδεύει τώρα τη ζωή της Ελοΐζας. Πάντα η ίδια ιστορία: Ό,τι έκανε πριν από λίγο καιρό τα αδύνατα δυνατά, ό,τι έδινε φτερά στους δύο εραστές (κι αργότερα συζύγους) ό,τι τους έδινε κουράγιο και πίστη να υπερβούν κάθε εμπόδιο, το ίδιο ακριβώς γίνεται πηγή της καταστροφής τους: o Έρωτας.