Έρωτας, πηγή δύναμης, πηγή καταστροφής

ΤΕΣΣΕΡΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΟΥΝ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΩΓΜΕΣ ΠΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ Η
ΙΣΤΟΡΙΑ ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΘΕΤΟΥΝ
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ
ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙ, ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΕΝΤΑΣΣΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΑ
ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ
Ο ι μύθοι και τα παραμύθια ήταν ανέκαθεν η πρώτη ύλη του Νομπελίστα θεατρικού συγγραφέα Ντάριο Φο ίσως γιατί δίνουν μια καλή αφορμή να διεισδύσει κανείς στην ανθρώπινη φύση, χωρίς να γίνει στομφώδης ή διδακτικός. Στα τέσσερα αφηγήματα του καινούργιου του βιβλίου Ο Έρωτας και η Ειρωνεία το ιστορικό πλαίσιο είναι η βάση. Ο άνθρωπος και το παράλογο της ζωής είναι το επίκεντρο.

Το βιβλίο ανοίγει με την αφήγηση, σε πρώτο ενικό, της άτυχης Ελοΐζας, που η παράνομη σχέση της με τον Αβελάρδο τον 12ο αιώνα έγινε μύθος, και βάζει τα θεμέλια για το αρχετυπικό μοντέλο του «άτυχου έρωτα» (πολύ πριν ανατείλει το «μοντέλο» Ρωμαίος και Ιουλιέτα) αποκαλύπτοντας τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης όταν ο έρωτας γράφεται με έψιλον κεφαλαίο. Ακολουθεί η ιστορία της «αιρετικής» Μαϊνφρέντα από το Μιλάνο που θυσιάζει τη ζωή της γιατί επιμένει να κρατήσει ζωντανή την κληρονομιά μιας αγίας, σε εποχές… θρησκευτικού μένους, όπου η κατηγορία «αιρετικός» ισοδυναμεί με θάνατο στην πυρά. Τη σκυτάλη παίρνει μια θηριοδαμάστρια, η οποία στην προσπάθειά της να ξεπεράσει τα προβλήματα της συζυγικής της ζωής μεταφέρει τις ανησυχίες της και τα κενά της στον κόσμο των μοναδικών της κοντινών «φίλων», που δεν είναι άλλοι από τα λιοντάρια. Γίνεται άραγε τα λιοντάρια να ζηλεύουν, να ακκίζονται, να «στήνουν» ερωτικά παιχνίδια; Όταν έχεις ανάγκη να «δεις» κάτι, όλα γίνονται. Άβυσσος η ψυχή μας.

Άβυσσος και ο κόσμος μας τις στιγμές που βλέπουμε τον θάνατο να πλησιάζει και μάλιστα λόγω μιας φρικτής παρεξήγησης. Αυτό μας λέει με την τελευταία αφήγηση ο 84χρονος σήμερα Ντάριο Φο: Ένας κουρελής που γυρίζει από πόλη σε πόλη στη μακρινή Κίνα, λίγο πριν πέσει ο πέλεκυς πάνω στο κεφάλι του, ανακαλύπτει τη χαρά να πεθαίνει κανείς ως κομμουνιστής ήρωας- τη στιγμή που μέχρι εκείνη την ώρα εκλιπαρούσε τους κριτές του, φωνάζοντας «δεν είμαι κομμουνιστής».

Υπάρχει τελικά σε όλα τα αφηγήματα μια παρεξήγηση, ένα σημείο ασυνεννοησίας, μια μαύρη τρύπα όπου δεν χωράει η λογική.