Μεταφραστές με άποψη ερμηνευτική

Oι μεταφραστές είναι κι αυτοί δον Κιχότες, λέει η Μελίνα Παναγιωτίδου (οι υπεύθυνοι μεταφραστές, θα σχολίαζα εγώ), και τους αφιερώνει τη δουλειά της αυτή, πάνω στην οποία βασανιζόταν τριάμισι χρόνια. «Αντιπαλεύουμε το στεγανό του κόσμου, μεταγγίζουμε λέξεις, έννοιες, ιδέες και μετακενωνόμαστε». Αλλά «δεν είμαστε όντα περιορισμένης ευθύνης». Όλοι τους έχουν με άλλα λόγια, ερμηνευτική άποψη. Το ζητούμενο είναι «να μην την αφήνουν να χειραγωγήσει το μετάφρασμά τους». Με σπουδές Νομικής στο ενεργητικό της, με άνεση στα γαλλικά και στα αγγλικά (απ΄ όπου επίσης έχει μεταφράσει), αγάπησε με πάθος τα ισπανικά και ξεκίνησε τη διαδρομή της ως μεταφράστρια το 1993 με τίποτα λιγότερο απαιτητικό από… τα Χαμένα βήματα του Αλέχο Καρπεντιέρ και αργότερα το Κοντσέρτο Μπαρόκ (Εξάντας). Ακολούθησαν έργα του Αμπίλιο Εστέβες, του Αβελάρδο Καστίγιο, του Χοσέ Κάρλος Σομόθα, του Χουάν Μαρσέ, κ.ά. Όλα τα διάλεγε εκείνη, εκτός από τον δον Κιχότε που της προτάθηκε και την έριξε στα πολύ βαθιά. Τώρα μπορεί να σου πει ποιες είναι οι αδυναμίες στο περίφημο επεισόδιο με τους ανεμόμυλους (κεφ. 8), και πόσο πιο σημαντικό νοηματικά και φιλοσοφικά είναι το σαφώς λιγότερο διαβασμένο 2ο μέρος του δον Κιχότε. Αυτό μεταφράζει τώρα, αλλά εξακολουθεί να φοβάται μήπως ο Σάντσο την αποπάρει με την παροιμία που έχει φυλαγμένη για τη γυναίκα του: «Δεν είναι το μέλι το χρυσό για στόματα γαϊδάρων».