[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αγαπημένα μαγαζάκια

Στη γειτονιά μας άνοιξε Μαντάμ Τισό. Δηλαδή Μουσείο Κέρινων Ομοιωμάτων, όχι υποκατάστημα του βρετανικού, σαν αυτό στο Άμστερνταμ, κανονικό, ελληνικό, κυψελιώτικο, σε μια όμορφη μονοκατοικία της οδού Σποράδων. Απ΄ έξω έχουν βάλει έναν κέρινο σεκιουριτά που έχει πολλή πλάκα, στηρίζει το πηγούνι στο χέρι του και κοιτάζει τους διερχόμενους με μισό μάτι.

Τόσο ρεαλιστικά που πέρασαν μέρες μέχρι να καταλάβω ότι είναι κέρινος, τον έβλεπα και τον θεωρούσα αληθινό. Στο πεζοδρόμιο όμως δεν έχει ουρές επισκεπτών, όπως έξω από το λονδρέζικο μουσείο. Είναι βλέπεις στενά και τα πεζοδρόμια, δεν σε εμπνέουν να χαζέψεις, τρέχεις να φύγεις μακριά. Δεν φημιζόμαστε για τις ατραξιόν μας ως περιοχή, και είναι άδικο, γιατί και γκαλερί έχουν ανοίξει λίγο παρακάτω, και θέατρα ένα σωρό λειτουργούν χρόνια τώρα, και τόσα πράγματα συμβαίνουν. Περνάω ανήσυχη κάθε φορά, αντέχει κι απόψε το μαγαζί, έβαλε τα φώτα του, άνοιξε την πόρτα του, περιμένει πάλι τους πελάτες; Και για το γωνιακό έχω αγωνία, πουλάει υγιεινές τροφές, ποτέ δεν μου φαίνεται αρκετά γεμάτο. Ή το ζαχαροπλαστείο με τα ωραιότατα γλυκά και το συμπαθητικό ζαχαροπλάστη, που παινεύει πάντα τα καλά της ζάχαρης. Σα να μην έφτανε αυτός, άνοιξε κι άλλος στη Φωκίωνος, πολίτικα γλυκά, ένα ποίημα!

Αστραφτερά και τα δυο, ολόφωτα, αναγκαία στην κακοφωτισμένη- και πριν την εποχή λιτότηταςγειτονιά μας, πώς θα γίνει να τα κρατήσουμε όλα ανοιχτά;

Ίσως τα μέτρα οδηγήσουν σε κατάθλιψη που χρειάζεται γλυκά για να καταπραΰνεται. Χρειάζομαι και κείνο με δώρα πολυτελείας στην Επτανήσου, και το άλλο στη γωνία Σπετσοπούλας, παρεμφερές, να ακονίζω το γούστο μου όποτε περπατάω στα πέριξ. Τα θεωρούσα πάντα κεκτημένα δικαιώματα, και να που σκέφτομαι πως έτσι και τα χάσω δεν θα μπορώ ούτε να διαμαρτυρηθώ κλείνοντας το Σύνταγμα.