[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ελπίδες, ελπίδες…

Ας είμαστε αισιόδοξοι. Ας μη ζητάμε να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, γιατί τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν θέση.

Παραδείγματος χάριν:

διευκρινίζουμε συνέχεια ότι οι Βρυξέλλες δεν επιβάλλουν μέτρα, η Αθήνα οφείλει να τα λάβει, χρωστάει και πρέπει να βρει λεφτά κ.λπ. Γιατί το λέμε;

Επειδή ο κόσμος έχει αρχίσει να πιστεύει στα σοβαρά, πες πες τόσα χρόνια, ότι μας κυβερνάνε οι Βρυξέλλες. Αν σκεφτείτε ότι πριν από λίγο καιρό πίστευε ότι μας κυβερνάνε οι Αμερικανοί, και τώρα ίσως ότι οι δυο τους συνεργάζονται για να μας κυβερνήσουν, οφείλουμε να ελπίζουμε: ίσως κάποτε το κάνουν στ΄ αλήθεια! Και τότε, θα είμαστε η χώρα που θα έχει σύρει την Ευρώπη όχι στη χρεοκοπία, όπως τώρα, αλλά στην πολυπόθητη πολιτική ενοποίηση! Μπορεί αυτή η πεποίθηση, ότι οι Βρυξέλλες όχι απλώς κυβερνάνε αλλά ότι έχουν χρέος να μας κυβερνήσουν, να μας λύσουν όλα τα προβλήματα που οι δικοί μας ηγέτες είτε τα δημιουργούν είτε δεν κατορθώνουν να αντιμετωπίσουν, να εξαπλωθεί στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να κατακτήσει τους λαούς και να παραλύσει τις κυβερνήσεις, όπως φαίνεται ότι έχει παραλύσει τη δική μας τώρα. Οπότε σιγά σιγά η άρνηση θα γίνει θέση, η γκρίνια θα γίνει παράπονο, θα σουρθούμε όλοι γονατιστοί στο τέλος στις Βρυξέλλες παρακαλώντας να μας κυβερνήσει επιτέλους κάποιος υπεύθυνα και σοβαρά. Και τι θα κάνουν τότε οι διστακτικοί Ευρωπαίοι; Θα την αποφασίσουν επιτέλους την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Έτσι ανάποδα, αρχίζοντας από τον ελληνικό ψευτοτσαμπουκά, θα χτιστεί το μέγα όραμα της Γηραιάς Ηπείρου και θα γίνει πραγματικότητα. Και τότε θα μας ευγνωμονούν, και για τους Παρθενώνες, και για τα βελανίδια. Θα ξαναπάρουμε τη θέση που αξίζουμε. Λίγο πιο δυνατά οι φωνές και οι διαμαρτυρίες, για να τις πιστέψουν κι άλλοι.