Πρωτοπορία χωρίς πλουμίδια

Το εξπρεσιονιστικό κίνημα (γιατί περί αυτού πρόκειται) μορφώθηκε ως αναπόφευκτη ανάγκη στους κόλπους της γερμανικής τέχνης, αρχικά στον εικαστικό χώρο με την ομάδα «Ντι Μπρίκε», για να περάσει σχεδόν αμέσως σαν πυρκαγιά που εξαπλώνεται και στο πεδίο της λογοτεχνίας, στην ποίηση κυρίως και στο θέατρο, αλλά έχοντας να επιδείξει κάποια ενδιαφέροντα αποτελέσματα και στην πεζογραφία.

Η συλλογή αφηγημάτων του Χάιμ είναι ένα από τα σημαντικότερα δείγματα ατόφιας εξπρεσιονιστικής πρόζας. Ο Κλέφτης και άλλα αφηγήματα του πρόωρα χαμένου Γκέοργκ Χάιμ αποτελεί σταθμό στην εξέλιξη του εξπρεσιονισμού, καθώς αποτελεί έργοορόσημο που συγκεντρώνει προγραμματικά όλα τα χαρακτηριστικά εκείνα που σημάδεψαν το κίνημα. Διαβάζουμε εδώ σύντομα αφηγήματα αποκαθαρμένα από κάθε γλωσσικό πλουμίδι, ζυμωμένα με το αφιόνι της εξπρεσιονιστικής πένας που ζητάει να προβοκάρει τον αναγνώστη, να τον αρπάξει από την ηλίθια μακαριότητα της μονότονης ζωής του και να τον προσγειώσει με πάταγο στα πεδία μιας αδιανόητης μανίας, μιας Αποκάλυψης κι ενός θριαμβικού θανάτου.

Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει τέλος στη μετάφραση του Γιάννη Καλιφατίδη που διατήρησε σε μεγάλο ποσοστό τη θερμοκρασία του πρωτοτύπου.