ΤΟ ΝΕΚΡΟ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Στην πρώιμη, σκοτεινή φάση του γερμανικού εξπρεσιονισμού η αίθουσα του νεκροτομείου γίνεται το σημαντικότερο leitmotiv ποιητών και πεζογράφων. Όπως ο Γκόντφριντ Μπεν με τη ρηξικέλευθη συλλογή του Die Μorgue (Το νεκροτομείο), έτσι και ο Χάιμ καταθέτει με το αφήγημα «Η νεκροτομή» το γοητευτικότερο, ίσως, πεζό εκείνης της περιόδου.

Χρησιμοποιώντας μια άκρως ειρωνική τεχνοτροπία ο Χάιμ παρομοιάζει το φαγωμένο από τη σήψη σώμα κάποιου νεκρού στο τραπέζι της ανατομίας με έναν «τεράστιο αστραφτερό κάλυκα άνθους», με ένα «μυστηριώδες φυτό από τα παρθένα δάση της Ινδίας». Το σώμα, ένα αντικείμενο, γίνεται έρμαιο στις ορέξεις των βαριεστημένων γιατρών που έχουν «ουλές από ξίφος» στο πρόσωπο, νύξη για την υψηλή κοινωνική θέση τους και αντίστοιχα έμμεσο πολιτικό σχόλιο για την ταξική αντιπαλότητα ζωντανών- νεκρών στις σύγχρονες μητροπόλεις του καιρού εκείνου. Σε μια μεταθανάτια φαντασία, όμως, το άψυχο σώμα επανακτά έστω και για μια στιγμή τη γήινη υπόστασή του ονειρευόμενο έναν παλιό έρωτά του, ο σβησμένος πυρσός της ζωής του αρχίζει να τρεμοπαίζει όσο τα «ατσάλινα σκαρπέλα στα χέρια των γιατρών» συνεχίζουν να κομματιάζουν τους κροτάφους του. Αυτό που καταφέρνει μαεστρικά ο Χάιμ είναι να αποφύγει κάθε υποψία νεκρολαγνείας ή φθηνού κιτρινισμού, καταθέτοντας ένα σύντομο αφήγημα υψηλής αισθητικής αξίας.