«Χορεύουμε ώς την πτώση μας»

«O χορός είναι μέσο απελευθέρωσης. Στη δεκαετία του ΄60 ήταν επανάσταση, το ΄70 ανάταση. Αμιγώς ελληνικός χορός όμως δεν υπάρχει. Η μόνη ιδιαιτερότητα είναι ο ψυχισμός μας», πιστεύει ο Κωνσταντίνος Ρήγος, που επέστρεψε πρόσφατα στη Θεσσαλονίκη (είχε «αποπεμφθεί» από το ΚΘΒΕ το 2006) με το χοροθέατρο «Οκτάνα» και με το έργο «Δάφνις και Χλόη» σε μουσική Μορίς Ραβέλ, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Λόγγου, το οποίο επαναχορογράφησε 15 χρόνια μετά. Οι «ακατάλληλες για κάτω των 15 ετών θεατές» παραστάσεις επαναλαμβάνονται τώρα στο «Παλλάς».

Η Θεσσαλονίκη ήταν ίδια μ΄ αυτή που αφήσατε;

Στη Θεσσαλονίκη έζησα έξι χρόνια κι έκανα αυτό που ονειρευόμουν. Σε καμιά πόλη δεν υπήρξε αυτό. Δημιούργησα κάτι σαν κλαμπ. Συνυπήρχαν στις παραστάσεις μου 60άρες κυρίες με νεαρούς με μοβ μαλλιά. Εδώ έδειξα ότι μπορώ να συνδέσω τους ανθρώπους μεταξύ τους. Δεν μ΄ ενδιαφέρει ο κόσμος που παρακολουθεί αποκλειστικά χορό, αλλά εκείνοι που επικοινωνούν μέσω της τέχνης, αλλά και μιας διαστροφής. Σήμερα είδα μια καθησυχασμένη πόλη. Παλιά δεν ήταν έτσι. Είχε αυτή την ψευδαίσθηση της ευτυχίας και ήταν πιο «φωτεινή». Νιώθω πως έχει κλειστεί, έχει βαρύνει. Αντίθετα η Αθήνα είναι πιο ξεχειλωμένη πόλη.

Αν χορογραφούσατε τις δύο πόλεις, τι ρυθμό θα τους δίνατε;

Η Θεσσαλονίκη είναι λίγο πιο… κουνιστή, πιο σέξι, πιο r ΄n΄ b. Περισσότερο της εικόνας. Η Αθήνα πάλι είναι χιπ χοπ.

Τι λέτε στο κοινό με τις παραστάσεις «Δάφνις και Χλόη»;

Τι τους λέω; Αν δεν με θυμάστε πια, είμαι ένας χορογράφος που πιστεύω στον έρωτα. Οι άνθρωποι πρέπει να αγγιχτούν, να ερωτευθούν, να καούν και πάλι ξανά απ΄ την αρχή. Αυτή η παράσταση μ΄ έκανε να ασχοληθώ ξανά με τον χορό. Άλλαξε όμως η άποψή μου για τον χορό: πριν από το 2000 ήταν καλλιτεχνία, αισθητική, κίνηση, φόρμα… Έπειτα έγινε ο τρόπος, το μέσο να σωματοποιώ αυτό που πιστεύω για την κοινωνία. Επιστρέφω στον χορό για να δω τι θέλω να πω στο μέλλον.

Τι χορό χορεύουμε σήμερα; Είναι λιγάκι σαν μπαλ μασκέ;

Όχι. Αυτός ο χορός έχει εκπλήξεις. Έχουν πέσει πια οι μάσκες. Ίσως είναι σαν εκείνον της ταινίας «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν». Μέχρι τελικής πτώσεως, δηλαδή.

ΙΝFΟ

«Δάφνις και Χλόη» στο «Παλλάς» (Βουκουρεστίου, City Link, τηλ. 210-
3213100), 1, 2, 3, 4 και 8 Μαρτίου.
Τιμές εισιτηριών:
20, 30, 35, 40, 50, 60 ευρώ.

«Αν δεν τα φέρω στο ταμείο…»

«Αν δεν είχα αισθανθεί την ενέργεια ελαφρών και επικίνδυνων πραγμάτων, δεν θα είχα εκτονώσει και την ποπ πλευρά μου», λέει ο Κωνσταντίνος Ρήγος για την ενασχόλησή του τελευταία με βιντεοκλίπ και νυχτερινά κέντρα. «Είμαι πιο ασφαλής με τον εαυτό μου, πιο ήσυχος με τη συνείδησή μου. Ο χορός αποκτά τώρα μεγαλύτερη αξία- είναι η μεγαλύτερη αξία της ζωής μου. Κατάλαβα νωρίς πως τα βιντεοκλίπ είναι ο πιο εύκολος τρόπος να περάσεις “σήματα”, γιατί ο κόσμος ταυτίζεται περισσότερο με τους τραγουδιστές. Ό,τι δηλαδή δεν είναι τοποθετημένο σ΄ έναν ιερό χώρο πρέπει να μας προκαλεί τύψεις; Τρομακτικά βαρετή και μη δημιουργική άποψη- και ρατσιστική τελικά. Ακόμα και η έντεχνη πλευρά μου, αν δεν τα φέρει στο ταμείο, αν δεν γεμίσει το θέατρο, θα πάψει να υπάρχει. Άρα για ποιον διαχωρισμό μιλάμε;»