Στην ανάπαυλα

Και μας έκανε η Ευρώπη, ίσαμε ένα τόπι (λαϊκή ρήση)
Του Σταμάτη Φασουλή

Υποψιάζομαι πως ο λόγος, η θέση και η στάση των καθημερινών πρωινών τε και βραδινών πολιτικών αναλυτών δεν ανθεί μόνον στις τηλεοπτικές οθόνες που έχουμε εγκαταστήσει στους οίκους μας, αλλά αντιθέτως στην έκφραση αυτών των αγουροξυπνημένων παρουσιαστών είναι συμπυκνωμένη όλη η γενικότερη άποψη που έχει ο Νεοέλληνας των Βαλκανίων για τη θέση του στον πολιτισμένο κόσμο. Για να μην πω τη θέση του στο Σύμπαν που αυτός, ναι ο Νεοέλλην, αποτελεί ως γνωστόν το κέντρο του. Διότι έτσι μιλάνε οι «αναλυτές» (αυτοί δηλώνουν δημοσιογράφοι, εγώ θα τους λέω όμως αναλυτές γιατί λατρεύω το «κατ΄ ευφημισμόν») σαν το κέντρο του Σύμπαντος. «Και ποιοι είναι αυτοί ρε απ΄ την Ευρώπη που θα έρθουνε να ελέγξουνε εμάς; Να τον πιάσω εγώ τον Γερμαναρά απ΄ το σβέρκο να τον στείλω από ΄κεί που ΄ρθε, που θα μου πει εμένανε να σφίξω το ζωνάρι ο Λεβενμπρόι. Ποιος είσαι συ ρε;». Αυτός που τον κορόιδευες τόσα χρόνια με ψεύτικα, πλαστά στοιχεία και του ΄παιρνες τα ευρώπουλα και τα ΄κανες κοτέρατα και σούσι με φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Θα ΄ρθουνε λέει να μας ελέγξουν απ΄ την Ευρώπη. Εσύ είσαι η Ευρώπη. Λύσσαξες να γίνεις. Και τώρα σου ξινίζει γιατί δεν μπορείς να την ξεγελάς και να της τα παίρνεις; Φέρε τώρα τον 13ο μισθό και χόρευε κλακέτες. Μου θέλει και κριτική απ΄ αριστερά το τηλεοπτικό κατάλοιπο. Με τη σινιέ γραβάτα και το στυλάκι το κολεμοντέ. Αυτοί έχουνε μπερδέψει τον Στάλιν με το στάιλινκ. Τρέχει τώρα ο Γιώργος και δεν φτάνει. Τι να πει; Τι να πρωτομπαλώσει; Τα μαζεύει απ΄ τη μια, του τρέχουν απ΄ την άλλη. Η αντιπολίτευση, πάλι, κοιτάει αλλού και σφυρίζει κλέφτικα (το κλέφτικα απ΄ την κλεφτουριά και το αρματολίκι, όχι από το κλέβω, μην μπερδεύουμε την ιστορία με το ποινικό).

Είναι κι αυτό το άχαρο ο Σαμαράς με το στόμα περισπωμένη και το ύφος «συναίνεση μετά φόβου Θεού πίστεως και ελπίδος». Πώς να το κάνουμε, δεν έχει το τσαγανό που διαθέτει η Κα Αλέκα η οποία δηλώνει ευθαρσώς σε οποιαδήποτε ευκαιρία: «Έχουμε πόλεμο. Έχουμε πόλεμο». Σιγά μαντάμ τα μπαζούκας, θα μας πάρει καμιά ξώφαλτση. Τι να πεις; Γελάμε για να μην κλαίμε. Σαν την Ντόρα καλή ώρα. Τι σου είναι η πολιτική όμως ε; Πώς ξεκαρφιτσώθηκε το χαμόγελο απ΄ τα χείλη! Μετά την ανάληψη (καθηκόντων) του Κυρίου Σαμαρά, το χαμόγελο; εξαφανιζόλ. Μα κι αυτή ρε παιδί μου δεν ήτανε προεκλογική εκστρατεία αυτό που έκανε, ήτανε το αυτονόητο στο έδρανο μετά μικροφώνου. «Ναι είμαι ψηλή. Ναι είμαι γυναίκα». Γιατί κυρά μου, είπε κανείς ότι είσαι άντρας και κοντή; Τα θυμήθηκα τώρα εν μέσω οικονομικής κρισάρας, διότι την άκουσα προχθές να διαχωρίζει τη θέση της ως εξής: «Δεν κυβερνούσαμε όπως απαιτούσαν οι καιροί. Με ρωτούσανε γιατί δεν διαφώνησα ανοιχτά. Ακόμα και σήμερα πιστεύω ότι αν είχα διαφωνήσει ανοιχτά, θα είχε υποστεί τέτοιο κόστος η κυβέρνηση το οποίο δεν ήθελα εκείνη την ώρα να της το φορτώσω». Και το φόρτωσε στον κόκορα. Ο λαός είναι ο κόκορας. Σου λέει, να την πληρώσει το κόμμα; Να την πληρώσει η Ελλάδα. Γιατί το κόμμα πάν΄ απ΄ όλα. Πέστε το ντε, γιατί όταν λέμε εμείς ότι σκέφτεστε κομματικά και μόνο κομματικά και στα παλιά σας τα παπούτσια ο κόσμος όλος, εσείς μας κοιτάτε με συγκατάβαση και χλευαστικά μας αποκαλείτε «Καλλιτέχνες». Να που το καλλιτεχνίζετε κι εσείς τώρα.

Έχω και στο ταξί το δράμα του Βαγγέλη. «Δεν μου φτάνει που δίνω αποδείξεις, πρέπει να μαζεύω κιόλας. Μπουρδέλο το κάναμε το μαγαζί. Κι ο κόσμος δεν το παίζει το ταξί πια. Δέκα το βράδυ κι η Αθήνα ερημιά Κυρίου. Έλλειψις χρημάτων στάσις εμπορίου. Κι είναι κι η μάνα μου από πάνω. Μ΄ έφαγε με την Ντέπυ. «Σ΄ έχει βάλει στο βρακί της» και «σ΄ έχει βάλει στο βρακί της». Κατάλαβες; Στο κάτω κάτω, μια στο τόσο γουστάρω να με βάζει μια γυναίκα στο βρακί της. Είναι ζεστά εκεί. Και νιώθω και μια ασφάλεια. Κολλήσαμε τώρα. Άμα βλέπεις μποτιλιάρισμα, θα ΄χει τροχονόμο η Κηφισίας».