Μία καινοτόμος προσπάθεια

Παρά το γεγονός ότι το Σχέδιο παρέμεινε ανολοκλήρωτο, διαθέτει φιλολογική αξία αν ενταχθεί στην παράδοση της γραμμένης από μαρξιστική σκοπιά ιστοριογραφίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας ως μια διαφαινόμενα καινοτόμος προσπάθεια. Συγκρινόμενο, κατ΄ αρχάς, με τα συντελεσμένα μεταγενέστερα έργα αυτής της παράδοσης, την ογκώδη Ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (Από το 1453 ώς το 1961) (1962) του ιστορικού Γιάννη Κορδάτου και τη Σύντομη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (1000-1965) (1965) του ποιητή Κώστα Θρακιώτη, αναδεικνύει το κύριο τρωτό σημείο τους. Ότι αμφότερες οι Ιστορίες διολισθαίνουν στον μαρξιστογενή λαϊκισμό. Αντιθέτως, το Σχέδιο παρουσιάζει αξιοσημείωτη συγγένεια με το μεταγενέστερο έργο του Δημήτρη Χατζή, Το πρόσωπο του Νέου Ελληνισμού. Δοκίμια και διαλέξεις 1947-1980 (με επιμέλεια της Βενετίας Αποστολίδου, 2005), αφού και τα δύο στέκονται κριτικά απέναντι στην εδραία αντίληψη της συνέχειας του νέου ελληνισμού, πιστοποιημένης και από τη λογοτεχνική του εξέλιξη.