Φαινόμενα

Μωσαϊκό βραβείων
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Αρέσουν στον τηλεοπτικό φακό οι βραδιές των βραβεύσεων. Έχουν προβολείς, έχουν χαμόγελα, έχουν συγκίνηση, έχουν στιγμές. Μόνο. Ας είναι
Έτσι λειτουργεί το σύστημα. Φτιάχνοντας γλυκούς πολτούς γιορτινών εκδηλώσεων, με υλικά άξια, επιστήμονες, καλλιτέχνες, ανθρώπους που έχουν τιμήσει τον επαγγελματικό και κοινωνικό τους ρόλο και άλλους που υπηρετούν τη μιντιακή ζαχαρόσκονη. Και αυτοί με συνέπεια. Τα ΄χε όλα αυτά η βραδιά η αφιερωμένη στους «Άντρες της χρονιάς», τους οποίους ψήφισαν οι αναγνώστες ανδρικού περιοδικού και προβλήθηκε από το Star. Είχε και καλλιτέχνες-μνημεία της εγχώριας κουλτούρας, της λαϊκής, αυτής που «άνδρωσε» γενιές- οι γυναίκες έχουν ξεχωριστά την τιμητική τους. Τον Μίκη Θεοδωράκη, που ανέλαβε να απονείμει βραβείο σε εκπρόσωπο της επόμενης γενιάς, τον μουσικό Δημήτρη Παπαδημητρίου, και τον Θανάση Βέγγο, που τιμήθηκε για μία ακόμη φόρα για το έργο ζωής- αξίζει πολλές είναι αλήθεια για τις τρυφερές μνήμες του λαϊκού κοινού και για το ήθος ζωής με το οποίο τις τίμησε.

Άλλωστε, δεν έμειναν και πολλοί που να μπορούν να υπηρετήσουν τον σύγχρονο πολιτισμό σαν «γέφυρες» ανάμεσα στα τόσο διαφορετικά κομμάτια του. Πατώντας οι ίδιοι γερά στο αδιαμφισβήτητο έργο τους, που εξέφρασε και στήριξε λαϊκούς καημούς και αγώνες, μετατρέποντάς τους σε σύμβολα εκείνης της γλυκόπικρης ζωής, για να στηρίξουν σήμερα ως τέτοια την έννοια μιας ενιαίας κουλτούρας, χωρίς ενοχοποιημένους διαχωρισμούς. Η μουσική δεν έχει σύνορα, άλλωστε, ούτε η τέχνη του ηθοποιού και πάει καιρός που η «Φτωχολογιά», τραγουδισμένη σε μεγάλες πίστες, ξεσηκώνει πόλεμο πανάκριβων γαριφάλων. «Τιμής ένεκεν» μάλλον.

Σε ένα παρελθόν του τόπου, που όλοι ήθελαν να αποτελεί τα ιδανικά νιάτα που πέρασαν και δεν ξανάρχονται. Τα νιάτα ίσως όχι. Οι καημοί, ανανεωμένοι από μια κρίση που βαραίνει πάντα τους ίδιους ώμους, είναι εδώ. Έξω βέβαια από τις αίθουσες των βραβείων με την τηλεοπτική γκλαμουρόσκονη. Αλλά είναι κι αυτά πλέον θεσμοί, που θυμίζουν με τον τρόπο τους ότι ο πολιτισμός σε κάθε εποχή του θέλει τα πρότυπά του, τα ιδανικά του. Και η δική μας μπορεί να αναδεικνύει ως τέτοια από έναν μουσουργό μέχρι έναν ταλαντούχο σεφ, αλλά και επαγγελματία ριάλιτι (σαν τον Έκτορα Μποτρίνι που βραβεύτηκε γιατί «τρέλανε τα μηχανάκια της AGΒ» και από συγγραφείς με διεθνή αναγνώριση σαν τον Απόστολο Δοξιάδη μέχρι έναν ποδοσφαιριστή «πακέτο», όπως επιτάσσει η σύγχρονη αγορά της αθλητικής σοουμπίζνες, σαν τον Ζιμπρίλ Σισέ με τον αέρα «ροκ σταρ» και μαζί Έλληνες επιστήμονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό με οικολογικό έργο, αλλά και τον Σάκη Ρουβά.

Κοινή συνισταμένη πάντως, όλων, η επιτυχία με σκληρή δουλειά. Κρατάμε το δεύτερο. Αφήνουμε στην άκρη τα φλύαρα λογύδρια των δύο παρουσιαστών, του Φώτη Σεργουλόπουλου και της Μαρίας Μπακοδήμου, που μπερδεύτηκαν όσες φορές ξέφυγαν από το κείμενο, αλλά μια χαρά τα πήγαν, αφήνουμε τα βουρκώματα κάτω από πέντε στρώσεις μάσκαρα, που προκάλεσε η θέα και μόνο του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και του Θανάση Βέγγου, τα δακρυάκια που κύλησαν ανέπαφα σε πουδραρισμένα μαγουλάκια, επιβεβαιώνοντας την εξαιρετική ποιότητα του αδιάβροχου μακιγιάζ, χωρίς να αμφισβητούμε την ειλικρινή συγκίνηση της στιγμής που τα προκάλεσε. Μένουμε στις στιγμές που αξίζουν. Και εμείς επιλέξαμε μια δική μας. Εκείνη που ο Θανάσης Βέγγος έβγαλε το κασκέτο του μόλις αντίκρυσε τον Μίκη Θεοδωράκη, σε ένδειξη ενός σεβασμού που ήταν φανερό ότι δεν του ΄φτανε το χειροκρότημα να εκφραστεί. Ήταν μια στιγμή αληθινού πολιτισμού, του πιο πολύτιμου, αλλά αθόρυβου πολιτισμού που χάνεται. Γιατί δεν έχει μείνει και πολύς χώρος στις ψυχές για περισσότερο.


Το «αυταπόδεικτον»…

«Η ομορφιά είναι ανώτερη της διανοίας γιατί είναι αυταπόδεικτη» είναι το τσιτάτο του Όσκαρ Ουάιλντ, που χρησιμοποίησε η Μαρία Μπακοδήμου σε μια στιγμή της βραδιάς των βραβείων. Μάλιστα! Προς επίρρωσιν την επομένη βούιζαν τα μεσημεριανάδικα με τις νέες περιπέτειες μιας ωραιοτάτης της σοουμπίζνες, της τραγουδομοντέλας Τζούλιας Αλεξανδράτου, που ένα νέο επεισόδιο μαλλιοτραβήγματος με τον πρώην της την οδήγησε και πάλι στα κρατητήρια. Το «αυταπόδεικτο» δεν χωρεί αμφιβολία. Χωρεί;


… ως κλαυσίγελος

Αλλά όπως είπε και μια άλλη, τελειόφοιτος μοντέλα του next top model, η Μόνικα, βουρκωμένη από ευτυχία γιατί έκλεισε δουλειά για λονδρέζικη πασαρέλα, «υπάρχουν πολλών ειδών ομορφιές». Και η ίδια που δεν θεωρείται «ιδανική», να που έκανε φτου΄κα΄πρω στις ανταγωνίστριές της. Πως; Καταφέρνοντας να αποδώσει με την έκφρασή της την εντολή που της έδινε ο φωτογράφος: Drama, drama, drama… Comedy, Comedy, Comedy!