ΚΟΥΣ ΚΟΥΣ

«Αυτό που επέρχεται γνώρισε εποχές.

Στην ελληνική, κυριαρχούσε η ένθεη φύση.

Στην εβραιοχριστιανική, ο ένας Θεός, στη μοντέρνα ευρωπαϊκή ο άνθρωπος και στην υπερμοντέρνα η τεχνική». Αντί άλλου σχολίου, ένα απόσπασμα κειμένου που δείχνει την ανθρώπινη αγωνία του στοχαστή για όσα βλέπει και κυρίως για όσα δεν βλέπει. Από την τελευταία παρουσία του Κώστα Αξελού στην Ελλάδα, τον Μάρτιο του 2009, οπότε αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Αριστοτελείου. «Η φύση εξοντώνεται», έλεγε ο Αξελός «οι θεοί πέθαναν και ο τόσο υπερδραστήριος άνθρωπος ξαναγίνεται αυτό που ήταν πάντοτε. Ο Πίνδαρος, με όλο το βάθος της στοχαστικής του ποίησης, τον είδε σαν “σκιάς όναρ”. Η τεχνική παραμένει ακόμη αίνιγμα. Η υπέρβασή της δεν φανερώνεται. Αλλά ας μην ξεχνάμε ότι εποχή σημαίνει αυτό που επέχει, δηλαδή αυτό που αναστέλλει, αυτό που μένει μετέωρο. Η πλανητική εποχή μας, συμπέρασμα όλης τής μέχρι τώρα παγκόσμιας ιστορίας, είναι άραγε άξια για μια ανοιχτή πλανητική σκέψη; Και ποιες θα ήταν οι πράξεις που θα οδηγούσαν σ΄ ένα παραγωγικό- όχι, όμως, ειδυλλιακόμέλλον;

»Μια ρυθμισμένη και ρυθμίζουσα διαθεσιμότητα όχι στο λεγόμενο αναπόφευκτο αλλά σ΄ αυτό που επέρχεται, νηφάλια και ανήσυχη μαζί, ψύχραιμη και έντονη, ανοίγεται στην καταστροφή και μένει παράνομη. Είναι δύσκολο να εισακουσθεί ένας τέτοιος ποιητικός στοχασμός που αναφέρεται στη διαθεσιμότητα, υποφέρει τα πλήγματά της και συνεπάγεται μια παραγωγική και γενναιόδωρη αντιμετώπιση.

Αναλαμβάνοντας και επεξεργαζόμενη τις αντιφάσεις της, αυτή η διαθεσιμότητα είναι συνώνυμη με το ύπατο άνοιγμα. Στο τέλος αυτής της ομιλίας πρέπει να σας ζητήσω συγγνώμη που δεν κατόρθωσα να δω διεισδυτικότερα αυτό που επέρχεται, αυτό που αποσύρεται, και να δείξω τη μεγαλύτερη δυνατή διαθεσιμότητα».

Οι ομιλίες του σπουδαίου Έλληνα φιλοσόφου- ο ίδιος προτιμούσε τον όρο «στοχαστής»- που έζησε και πέθανε (την Πέμπτη)

στο Παρίσι, εκδόθηκαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Νεφέλη με τους τίτλους τους: Το άνοιγμα στο επερχόμενο και το αίνιγμα της τέχνης.